Wolmarkt Orvelte, aankoop nummer één....

Het was vandaag een prachtige dag!
Lekker weer en we dachten bij onszelf 'ach laten we de provincie weer eens intrekken'.
We vereerden het museumdorp Orvelte met een bezoekje.
Dat was een beetje een voorspelbaar uitje, want het was er namelijk schaapscheren.
Om de boel wat meer op te luisteren met wol en wolactiviteiten, was er een heuse wolmarkt georganiseerd.

Het was druk aldaar.
De parkeerplaatsen waren gelukkig ruimschoots voorhanden en er klonk al van verre, folkmuziek.

Op Ierse klanken werden de waren aan de man en voornamelijk de vrouw, gebracht.
De lucht van verse stroopwafels, vermengde zich met wierrook van een kraampje wat deze stokjes verkocht.

Ik weet niet of u het ook heeft of ook zo ervaart, als je één wolmarkt gezien hebt, heb je al een idee hoe de volgende is.
Veel kraampjes zijn bijna identiek qua koopwaar en aankleding.

Toch vond ik uitschieters!
En hoe. Ik ga er vandaag dan ook wel twee stukjes aan wijden!

We liepen al bijna meteen bij binnenkomst op de kraam af van Huberdien Sassen.
Huberdien is vrijwiller bij de schaapskudde van Westerbork, die overigens zijn onderkomen al jaren heeft in Orvelte.

Huberdien heeft een passie voor wol.
Dat is niet zo gek als je altijd maar tussen die schapen zit.
En wie appelen vaart, wie appelen eet.
Dus veel van de wol wordt verwerkt door Huberdien.
Maar het meest opvallende aan haar werk is wel dat ze een compleet eigen stijl ontwikkeld heeft.
Onder de naam 'Atelier Wolkewietje' verkoopt ze haar maaksels.

Naast de woonaccessoires zoals kussens en plaids, maakt ze beesten.
Handpoppen maar ook wandobjecten in de vorm van schapenkoppen.
In een combinatie van naaldvilten en natvilten maakt ze de mooiste en zeer natuurgetrouwe dieren.

Zowel de heer des huizes als ikzelf, vielen als een blok voor een wit met grijs en zwarte schapenkop.

Hier ziet u onze nieuwe inwoner, straks als de bedrijfsruimte klaar is, krijgt hij een eervolle plaats.

Hieronder nog even een andere schapenkop van Huberdien Sassen.

Wellicht komt Huberdien op termijn, hier lesgeven in het drie dimensionaal vilten.
Maar dat is nog een beetje toekomstmuziek, we houden u wel op de hoogte als het zover is.

In de tussentijd kunt een kijkje nemen op haar site, www.wolkewietje.nl

Zwartblesschaap

Ter voorbereiding op de "we gaan wild met wol" pinksterdagen op de Strubbert in Laren (Gelderland), ben ik al een hele week aan het wolwassen en spinnen.
Ik moet toch een beginnetje hebben om mee te weven en te breien en haken aldaar.
Het weer werkt gelukkig heel erg mee en de wol droogt als een tierelier op de drooginstallatie buiten.
Nou ja drooginstallatie is weer een heel erg overdreven woord, het is eigenlijk een oud konijnenhok met een extra ren die bovenop het hok staat. De ren is gefabriekt van voliéregaas en dat heeft precies de juiste afmetingen om de wind er lekker door te laten wapperen en de wol vliegt door de constructie niet weg.
Zoals gezegd, het droogt allemaal lekker snel en mijn opa zou zeggen "d'r zit een hoop sikketief in de lucht".
Mijn grootvader was ooit huisschilder en in vroeger tijden mengde men de verf deels zelf.
'Siccatief' is overigens een hulpmiddel wat ervoor zorgt dat vooral olieverf sneller droogt.
Weer wat geleerd!

De wolwas dus, want daar had ik het over...
Daar heb ik al eens uitgebreid een stukje over geschreven. Dat kan ik achterwege laten.
Maar nu nog wat over oude wol. Men denkt altijd dat je wol niet zo heel lang kunt bewaren.
Maar dat is een beetje een fabeltje.
Mits goed verpakt en goed opgeslagen kan het best zo zijn dat een uitgezochte vacht een jaar kan blijven liggen totdat u het verder gaat verwerken.
Doe dat niet in jute zakken, uiennetten of welk ander luchtdoorlatende verpakking dan ook.
Het is vragen om de mot.
U zoekt de wol goed uit, vriest het in (ja in de diepvriezer) voor een dag of tien. Dan laat u het weer goed drogen in de buitenlucht en u verpakt het in stevige plastic zakken.

Ik dook de wolvoorraad in en vond nog een zak met wol van het Zwartblesschaap.
Ha, dat was weer een meevallertje.

Een mooi portret van een volwassen Zwartblesschaap ziet u hierboven.
Het lammetje van dit ras hieronder.

Zeg nu zelf, het is een lollig ding.
Diepzwart en de aftekening is helemaal leuk.

Het Zwartblesschaap schijnt ontstaan te zijn vanuit selectie van de Schoonebeker schapen en heeft ook wat eigenschappen van dit ras geërfd.
De wol bijvoorbeeld is stug. Zeker als het dier wat ouder wordt dan heb je te maken met prikkerige wol.
Maar het heeft een veel kortere vezel dan de wol van heideschapen zoals de Schoonebekers.
De vacht is meer aaneengesloten en heeft niet van die plukken.
Als u het gaat kaarden valt het op dat de vezel dicht is en wat lastig kaardt.
Dat gaf geen nood want ik wilde juist hele dikke draden spinnen.
Eenmaal gesponnen, met dikke bobbels erin, is de kleur wat dieper donkerbruin dan het zich in eerste instantie liet aanzien.
Het is eigenlijk een hele mooie draad geworden met veel expressie en de draden gaan het zeker goed doen in het wild-weef project op de Strubbert.

Het Zwartblesschaap heeft dus best mooie wol.
En heeft u een weitje over en wilt u een redelijk onderhoudsarm dier in de wei?
Dan is dit ras wellicht een juiste keuze.
Ze lammeren makkelijk af, zijn goede moeders en ze zien er ook nog eens leuk uit.

Heeft u zin om langs te komen op de Strubbert?
Wij zijn er aanstaande zondag en maandag.
U kunt uw spinnewiel meenemen, of uw breipennen, haakpennen of u kunt meehelpen met het weven of vilten.
Voor het luttele bedrag van €3,50 per persoon heeft u een geweldig dagje uit met de kinderen, kleinkinderen of wie dan ook.

De pinksterdagen deel 1

Allereerst dit,

Dit ziet u als u de webpagina van "De Strubbert" opent.
Helaas werkt de link niet in dit webprogramma, een vervelend detail, het zal wel aan mijn onkunde liggen.

De Strubbert is een uit de kluiten gewassen kinderboerderij met talloze dieren en bijzondere rassen schapen.
Maar je kunt er tal van leuke activiteiten ondernemen.
Voor jong en oud is er zoveel te doen dat een dag op de Strubbert, écht een dagje uit is.

Enige tijd geleden werd ik gebeld door Ada, de bedrijfsleider van de Strubbert.
Op de pinksterdagen staat het schaapscheren namelijk op het programma.
Dat leek een leuke aanleiding om mij en anderen uit te nodigen om "iets" met wol te gaan doen.
Wol genoeg aldaar, zeker als de schapen geschoren worden en ik heb plannen genoeg.
Maar dat kan ik natuurlijk niet alleen verwezenlijken.
Gelukkig heb ik een aantal 'wolvriendinnen'.
En die hebben ook weer plannen en samen gaan we een wolhappening organiseren.
We zijn volop bezig met de voorbereidingen en het verder uitwerken van de plannen.

Bij deze nodig ik u graag uit om langs te komen in Laren (Gelderland) op de Strubbert.

Er zijn ook nog eens tal van jonge dieren.

Hier ziet u Linda, de opperdierenverzorgster.

En wat dacht u van het nieuwe ezelveulentje.

Hieronder vindt u wat algemene informatie.

Openingstijden:

Van 1 april tot 1 november.
- 's Maandags, in alle schoolvakanties (en op afspraak voor o.a schoolreizen)
- Dinsdag t/m vrijdag 10.00 - 17.00 uur.
- Zaterdag en zondag 10.00 - 18.00 uur.
In de wintermaanden ALLEEN op afspraak.
Wij kunnen u een speciaal binnenprogramma aanbieden, voor zowel kinderen als volwassenen.

Entree:

Entree per persoon € 3,50
Seizoenskaarten € 11,00
Kinderen t/m 2 jaar gratis

Honden zijn welkom, maar WEL aangelijnd.

Toegankelijk voor rolstoelgebruikers.
Goede parkeergelegenheid.

Pinnen kan.

Het adres: Koebushorst7
7245 TD Laren (Gld.)
Tel. 0573-221306


Binnenkort volgt er meer informatie alhier over wat we allemaal gaan doen.
Dus als u zin heeft om op één van de pinksterdagen langs te komen, gewoon doen!

Het vlies voor de maand maart

Ach wat heb ik het toch druk.
Tuut, tuut, tuut, net Truus de Mier..... uit de Fabeltjeskrant. Voor iedereen die niet van mijn generatie is, google er maar eens naar.

Ik kom eigenlijk nauwelijks toe aan een leuk schrijfseltje voor de blog.
Als je hoofd zo vol zit, je handen steeds aan het werk zijn en het lijf ook, dan blijft er weinig tijd over voor een lollig, of onderhoudend stukje schrijverij.

Maar tussen alle bedrijvigheid door heb ik wel een heel erg mooi kaardvlies gemaakt.

Als u ook gek bent van narcissen, krokussen, (paas)-eieren, advocaat met slagroom en meer vrolijk geel, dan is dit uw kaardvliesje.

Het is samengesteld uit twee kleuren merinowol, witte merino en gekleurde bamboe en bananenvezels.
Ja dat laatste is ook zoiets...
Bananenbladeren hebben een lange vezel en zijn ook heel goed te verwerken als vezel voor het spinnen en het vilten. Het is maar dat u het weet!

Zo langzamerhand veroveren de plantaardige vezels de markt.
Dat is niet voor niets. Ze zijn vaak van een prachtige textuur, glanzend en zacht. Ze voegen wat toe aan een vilt- of spinwerkstuk.

Probeer het eens uit.
Kleiendraad heeft al een aantal mooie plantaardige vezels opgenomen in het assortiment.

'De rekenkamer'

Er is een aardig televisie programma wat iedere week een 'rekenvraag' van een kijker onder de loep neemt.
Deze week was de vraag: "wat kost oma"?

Om dat te onderzoeken gingen de redacteuren op pad en aan de slag.
Dat leek nog een hele rekentoer.
Maar gelukkig heeft de overheid precies in kaart gebracht wat een gemiddelde oma in het verzorgingshuis mag kosten. Een bejaarde dame (voor een bejaarde heer ligt het tarief niet anders) kost de gemeenschap € 158,- per dag.
Dat is een bejaarde die een zogenaamd zorgzwaartepakket 3 heeft. In meer begrijpelijke taal is dat iemand die zorg nodig heeft bij het wassen en aankleden, hij of zij krijgt een maaltijd en medicatie verstrekt en wordt af en toe eens naar buiten geholpen om een frisse neus te halen. En de kosten voor huisvesting zijn daarbij inbegrepen.

Het is een mager bedragje waar heel veel van gedaan moet worden.
Concreet betekent dit dat je als oudere weinig eisen mag en kunt stellen en het moet doen met heel weinig aandacht.
Je zit dan volgens mij te verkommeren achter de geraniums die toevallig eens zijn meegenomen door een kind wat zo vriendelijk is om je af en toe te bezoeken.

Aan het einde van het programma werd het gelukkig leuk!!!
Wat blijkt, er worden cruisereizen aangeboden voor bejaarden met een hulpvraag.
Drie maanden de wereld rond voor € 101,- per dag. Dat is een besparing van meer dan vijftig euro per dag.

Mijn brein sloeg weer eens op hol....
De wereld rond, ach dat is misschien wel erg ver en vermoeiend.
Al die indrukken. Misschien wil oma van vijfentachtig gewoon lekker naar een gebied met zon en een azuurblauwe zee.

In Griekenland gaat het economisch gezien heel slecht, maar er liggen volop mogelijkheden.
Prachtige omgeving, gezond voedsel wat plaatselijk in te kopen is. Dat is ook al weer een besparing. Bovendien gaat er dan weer wat geld naar deze economie in nood. Vervolgens moet er havenbelasting worden betaald en diesel worden ingenomen, dat is weer accijns voor de griekse staat.

In Griekenland zijn heel veel jonge mensen werkloos.
Zij kunnen op het schip ervaring opdoen en een opleiding volgen in het hotelvak.
Ze kunnen assisteren bij het rondrijden van rondstoelen over het promenadedek en meer mensenwerk verrichten. En passant doen zij weer wat meer vreemde talen ervaring op. Nooit weg en altijd weer en pluspunt op je CV.

De zon heeft een heilzame invloed op oude botten en op het humeur.
Vers voedsel met smaak bereid, is beter voor de mens dan een kant en klaar maaltijd.
Het zou wel eens heel veel medicatie kunnen schelen.....

Als ik ooit zo oud mocht worden zou ik het wel weten!
Ik ging lekker luxe naar de zon, heerlijk verwend worden na een arbeidzaam leven.
Als je eenmaal zo oud bent heb je daar recht op.
De rest van het jaar ga ik dan wel achter de geraniums in mijn kamertje in het zorgcentrum. Ik heb in ieder geval wat om naar uit te kijken. Want ik ging het volgende jaar weer mee.

Van de besparing die het oplevert koop ik dan extra zorg in, in de maanden dat ik weer in Nederland ben. Ik wil dan iedere dag onder de douche en iedere dag even naar buiten gereden worden. En natuurlijk een verse maaltijd en geen magnetron-oppiepbakje.
Dit zijn namelijk allemaal zaken die niet standaard in die € 158,- zitten.

Het is echt geen rare gedachte.
Je moet alleen een beetje creatief nadenken.
Ook zin in zo'n oplossing? Ik zie u graag als ik zo rond de tachtig ben.
We nemen het spinnewiel mee, de viltnaalden en de bubbeltjesfolie.
En natuurlijk heel veel wol.

(Het volgende stukje gaat gewoon weer over een schaap of zoiets, schrik maar niet, maar dit wilde ik toch even met u delen.

White Face Dartmoor

Op onze reis door het grote Engeland, kwamen we de White Face Dartmoor schapen tegen.
Omdat ik nogal gek ben op schapen met een gekrulde vacht werd ik natuurlijk extra enthousiast.
Krullen en gedraaide (lange) lokken hebben mijn aandacht.

In Engeland heb je vele soorten bijzondere schapenrassen.
Ze hebben vaak de naam van het graafschap, oftewel provincie, waarin het ras zijn oorsprong vindt.
De rassen zijn meestal "at risk", wat zoveel betekent als dat ze met uitsterven bedreigd worden. Economisch gezien is het vaak niet haalbaar om ze te houden. Een modern ras zoals de Texelaar, of kruisingen ervan, leveren per lam een hoger slachtgewicht op en zijn ook sneller 'rijp' voor de slacht. De schapenhouder kiest dan ook vaak voor een ras wat meer oplevert dan een bijzonder soort schaap.
Met al die economische overwegingen van een schapenfokker is de wol van ondergeschikt belang geworden. Dat is natuurlijk jammer...
Maar gelukkig keert het tij een beetje door al die mensen die spinnen en vilten. Die hobbymensen willen een bijzonder vachtje en opeens is de wol dan weer wat meer waard.

Goed, hoe is de wol van het White Face Dartmoor schaap?
Allereerst is het wit, het is golvend en heeft een microncount die ligt tussen de 35 en 40 microns. Dat is best wel hoog, het is dus geen wol die je direct op de huid zou dragen. Maar het is wel sterk en heeft een subtiele glans.
Voor de vilters is het een interessant product. De krul zit hem voornamelijk in het laatste eind van de lokken, het geeft een werkstuk nét dat beetje extra!

Er zijn eigenlijk twee soorten Dartmoor schapen, je hebt de witte variant en de "Grey Faced Dartmoor" die weer minder mooi spint dan de "White Faced Dartmoor".
De krul van de Grey Faced Dartmoor is ook minder nadrukkelijk aanwezig.
In de twee rassen zit dus een duidelijk verschil, terwijl ze uit het zelfde gebied komen en qua genen dicht bij elkaar liggen.

Het gebied waarin deze rassen hun oorsprong vinden, is trouwens zeer de moeite van een bezoek waard.
U vind deze streek in het zuid-westen van Engeland.

Wolprijzen

Enige jaren geleden was wol een wegwerpartikel.
Het spul groeide op een schaap en het was de moeite van het scheren amper waard.
Het leverde bijna niets op en er moest 'geld bij' om de scheerder te laten komen.
Maar ja de schapen moeten uit hun jasje en dan moet de scheerder er toch echt aan te pas komen.

De bovenstaande foto is in Engeland genomen bij Jo and Pete, kennissen van ons die een schapenfarm hebben.
Voor hen was het geen jaarlijks feestje om de scheerder op bezoek te krijgen. Het leverde een extra kostenpost op.
In vele delen van Engeland werd de wol simpelweg verbrand op een grote vuurstapel. Ik zal maar niet uitwijden over de stank ervan....

Inmiddels zijn we een aantal jaren verder. Wol is geen wegwerpartikel meer, maar een product wat weer waarde heeft en in waarde toeneemt.
Onder druk van wereldwijde marktprijzen krijgen de schapenhouders weer een betere prijs voor de wol.
Maar het is bij lange na niet kostendekkend.

Voerprijzen zijn exorbitant gestegen. Het laatste jaar met zo'n 25%, dat beneemt vele schapenhouders de lust om een koppel schapen te houden.
Ook de prijzen voor ontwormingsmiddelen, vaccinaties en middelen tegen insecten zijn fors in prijs gestegen.
En de scheerder komt zijn werk ook niet voor niets doen!

Het valt me op dat veel spinners van wol 'voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten'. Het ergert mij nogal.
Deze week kreeg ik weer een aanvraag voor wol van onze Wensleydale's.
De klant wilde een vacht. Die verkoop ik niet. Ik verkoop alleen de beste lokken uit de vacht. Rotzooi zoals kontwol en de niet bruikbare delen gaan hier de afvalbak in.
Wat overblijft is een goed product wat duur is. Maar we verdienen er nog steeds geen cent aan!

Om een klein inkijkje te geven. We hebben negen ooien. Die kosten ons in de lammer- en zoogtijd (dat is voor dit ras drie maanden) € 95,00 per week.
Dat is dus ruim tien euro per ooi per week. Er komt ongeveer drie kilo goede wol van elk dier af. Dus rekent u maar uit.... Per kilo wol rekenen wij € 36,00.
Door het jaar heen en zeker in de wintermaanden ( de tijd van de dracht) gaat er ook per week zo'n dertig euro doorheen.

Hobby mag wat kosten.... Maar wol is allang geen 'bijproduct' meer!
Op de wereldwijde markt wordt wol ruim opgekocht. China is een land wat veel grondstoffen nodig heeft en zeker ook in de verwerking van dierlijke vezels. Dat heeft zijn weerslag ook op de wolprijs in ons land.
De Wolfederatie koopt weer wol op, na jarenlange tegenslag.
Vachtjes voor de particuliere markt worden dus schaars.
Uw wol is dus duurder dan voorheen.

Als u tegen wat vachtjes aanloopt, geef de schapenhouder dan een goed bedrag.
Zeker als u lamswol, dus wol van de eerste scheringen kunt bemachtigen.
De schapenhouder is u dankbaar voor uw bijdrage!!!

'Foxgloves'

Wat kan een mens toch opkikkeren van een fijne wandeling in het bos.
En ik kom sedert een aantal dagen het vingerhoedskruid weer tegen.
Nu snap ik de nederlandse benaming van dit bijzondere plantje.
Maar het engelse woord voor dit nu bloeiende gewas, gaat mij boven de pet.
Ik zie al vossen voor me die handschoenen aan hebben met roze vingers.
De fantasie van de inwoners van ons westelijke buurland, gaat soms alle, goed aangeharkte perken, te buiten.

Maar goed, het is een mooi plantje en een echte bijentrekker.
Super roze, als honingbij kun je er niet om heen.

Dat roze staat centraal in de nieuwe maandaanbiedingen voor juni bij Kleiendraad. Vanaf begin juni kunt u uw hart ophalen en u lekker uitleven met deze tint.

Vooral meiden zijn dol op roze, elke moeder, vader, opa en oma weet dat.
Soms wordt je er als ouder gek van, een roze kamertje, een roze outfit, kortom alles roze.
Ach geef er maar gewoon aan toe, uw (klein) dochter is u vast heel dankbaar!

Trouwens witte wol is goed roze te verven met allerhande verfstoffen.
Probeer de voedingskleurstoffen ook eens uit.
Die zijn gewoon te koop in de toko, of bij een goed gespecialiseerde kookwinkel.
U moet alleen azijn toevoegen, dan pakt de kleur goed.
Maar Kleiendraad heeft ook de kant en klare potjes van Ashford.
Ook gemakkelijk in het gebruik en u kunt er een kilo wol mee verven.

En als u de 'foxgloves' wilt zien, dan moet u nu het bos in, ze zijn nu op zijn mooist!

Vers van de pers, (nee van de geiten)

Vandaag mocht ik een nieuwe en verse partij mohair uit komen zoeken bij mijn vaste adresje.

Het was even zoeken naar het juiste huisnummer aan de drukke verkeersweg.
Maar na enig heen en weer steken, vonden we toch het juiste adres.
Een deel van de geiten stond als levend uithangbord op één van de weide's voor het huis.
Ja dat kan niet missen! Zoveel angorageiten worden er in ons land nu eenmaal niet gehouden en gefokt.

De geiten hebben het daar prima! Angorageiten houden van klimmen en een beetje vertier op hun landerijen. Daar was aan gedacht! Boomstronken en meer klimmaterieel was ruim voorhanden.

De zakken met uitgezochte mohair stonden al paraat dus ik mocht de mooiste vachtjes uitzoeken.
En dat heb ik dan ook gedaan.
Ik heb mohair van de tweede scheerbeurt en mohair van de vierde schering meegenomen.
Heel mooi spul!
Eigenlijk zit er weinig verschil in zachtheid en glans in beide 'scheringen' maar de vierde schering heeft minder krullerigheid.
Maar dat is weer handig als je de mohair wilt verspinnen.

Ach en op de weg naar huis, de regen kletterde zo fijn om de auto heen dan kom je op inspirerende ideetjes, bedacht ik me dat ik een deel lekker ging wassen en ik ga het kaarden samen met een zachte wolsoort.

De zakken met mohair staan nu nog te wachten tot ze in de opslag gaan.

Uit de jas

Vandaag ontving ik per e-mail de fotoreportage van het uitkleden van de Swifter Longwools.
Wendy, de eigenaar van een zoon en kleinzoon van onze (overleden) Border Collie Phoebe, weidt deze schapen op haar veld.
Daar zijn wij hartstikke blij mee, want we kunnen niet alle schapen op ons eigen weiland kwijt.

Het Swifter Longwool schaap is door ons bedacht en gefokt.
Het heeft een hele mooie en zachte wol die in grove krullen op het schaap groeit.
We hebben er al vele wolverwerkers blij mee gemaakt!
Het spint lekker en het vilt ook prima.
Gek genoeg lijkt het wel alsof de wol per jaar beter en mooier wordt.

Het is een groot schaap, dat ziet u wel op foto nummer drie.
Wilt u een schaap fokken met een groter karkas, dus meer slachtgewicht, dan moet u eens denken aan Wensleydale Longwool ram!
Tja dat klinkt misschien een beetje sneu, maar de meeste (ram)lammeren worden gehouden om geslacht te worden.
Ofschoon hun leven relatief kort is, ze hebben wel een leuk leven gehad.
Lekker buiten en spelend met soortgenootjes.
Dat kun je van biggen nu eenmaal niet zeggen....

Laten we maar snel overgaan op een prettiger onderwerp. De wol!
Wij houden de schapen voor hun jasjes.
Mooie jasjes die spinners en vilters blij maken.

Morgen komt bij ons de scheerder!
Altijd een bijzondere dag. Daar hebben we een jaar naar uitgezien.
We hebben de dieren goed verzorgd, we hebben ze voorzien van extreme hoeveelheden brok en voordroogkuil.
De hoevenbekapper is ten minste vier maal in het jaar langs geweest om de het "schoeisel" van de dames en heren te onderhouden en morgen is het dan de dag dat de warme winterjas uitgaat.

Ook de Ryelands van de buurkudde gaan uit de jas.
En dat is maar goed ook, door de idioot grote vacht van dit kleine type schaap, zien ze bijna niks meer.
Ik verheug me nu al op ook die wol.
De Ryelands gaan voor het eerst uit de wol.
Lamswol van een goede kwaliteit, ideale spinwol.

Zondag wordt het woluitzoekdag.
Het weer wordt ook nog eens lekker, dus de klus wordt buiten geklaard.
Misschien ga ik wel in de schapenwei staan, want de moeders mogen met hun kroost naar buiten.
Als de kleintjes eenmaal buiten gewend zijn, is dat voor hen een hele belevenis.
Vaste prik is dat ze rondjes gaan rennen rondom de grote poel middenin het weiland.
Dat is een vorm van lol, dat wilt u niet weten.
U zou het eigenlijk eens moeten zien...

Maar morgen eerst nog een beste klus.
Scheerder Kees heeft er nog een beste kluif aan.

Lopen op water...

Hielspoor. Wie er ooit mee van doen heeft gehad weet hoe vervelend deze kwaal is.
Een brandende pijn in de voet.
Het is een kwaal die nog al eens voorkomt bij hardlopers en bij mensen die veel staan. Het laatste is in mijn geval de oorzaak van de ellende.
Ik sta dus te veel, tja om al die bestellingen klaar te maken is het nu eenmaal zo dat ik het grootste deel van de dag op beide voeten mijn gewicht verdeel.

Jaren geleden had ik er ook als eens last van.
De fysiotherapeut is er rijk van geworden. Een aardige man die mijn voetzool bewerkte met electrogolven. Het lijkt erger dan het is, je voelt eigenlijk niets en het effect is ook nihil. Behalve dan voor hem want zijn bankrekening werd allengs meer gespekt....

Ik nam mijn toevlucht tot watergevulde zooltjes.
Dat was de oplossing.
Dus ik heb de zooltjes maar weer besteld.
Ik loop dus nu weer letterlijk op water en dat is even wennen. Het voelt nog wat onwennig en hard aan. Misschien moet ik een paar superzachte vliten zooltjes eop leggen. Lijkt me helemaal ideaal. Maar het ontbreekt aan tijd om die te maken.
Nu maar hopen dat het effect sorteert.

Vilten in de wasmachine

Er is een nieuwe "hype", of in goed nederlands een regelrechte hit. Oh jee,"hit" is in het nederlands een paard. Nou ja, het is hip en iedereen vindt het leuk.
De bolletjes schachenmeyer nomotta "Filz It" vliegen de breiwinkels uit.
Voor iedereen die het nog niet kent, het garen is een wol (merino)wat bestaat uit een enkelvoudige lontwol. Het is dus geen getwijnd garen en het is ongesponnen.

Hoe ga je te werk met deze wol? Je breit of haakt een werkstuk, bijvoorbeeld een tas of een paar sloffen,maar wel 40% groter dan dat je eigenlijke werkstuk moet zijn.
Je stopt het in de wasmachine en draait een programma op 40 graden.
Na het wassen is je wersktuk dus gekrompen en je hebt een dicht weefsel gemaakt.
Voor sloffen en tassen ideaal!

Kleiendraad verkoopt merino lontwol "kleur in één draad" die op dezelfde wijze prima te vilten is. Mooi gemeleerd garen in overlopende tintjes.
Bijkomend voordeel, het is goedkoper dan het garen van schachenmeijer nomotta!!

Werk van Corry Helmond

Soms krijg ik een onverwacht "kadootje" in de vorm van complimenten over de producten van Kleiendraad.
En er zitten met enige regelmaat ook leuke foto's bij van werkstukken.

Als ik al die zakjes en zakken sta te vullen met wol, krullen, lokken en vezels, dan denk ik vaak "wat zou iedereen daar nu van maken?".

Corry Helmond, een aardige klant, mailde me een aantal foto's.
Haar dochter fungeert hier als model en showt hier de creaties van Corry's hand(en).

Ik vind het prachtig en Corry bedankt voor je bijdrage!

Herdwick schapen

In Engeland stikt het van de schapensoorten. Ieder graafschap, of zo u wilt provincie, heeft haar eigen ras. Elk ras is ooit gefokt en aangepast aan het (micro)klimaat van een bepaalde streek, aan de grond en mineralen die in de grond en dus in het gras aanwezig zijn. Of om andere redenen, bijvoorbeeld om een bepaalde wolsoort te genereren. Er werd door de eeuwen heen naar hartelust gekruist tussen de diverse rassen. En er werd (en dat gebeurt nog steeds) geshowd met de rassen.
De gemiddelde engelsman of engelsvrouw is dol op een lintje, een "award" of een bekertje of oorkonde. Een prijs kun je al in de wacht slepen voor huisgemaakte jam, of de mooiste soort wortelen. Als nuchtere hollanders, lachen wij ons vaak dood. Maar het is de moeite waard om eens te gaan kijken op een fair met streekproducten en vee. The Royal Welsh Agriculteral Show is een must op dit gebied.

Enfin, dit was maar een kleine inleiding op mijn verhaaltje over het Herdwick schaap.
Dit Herdwick schaap kwamen wij tegen in Suffolk, ver weg van waar hij vandaan komt. Het ras komt namelijk uit het Lake District in het noorden van Engeland.
Het leven is daar hard, de omstandigheden bar en lang koud, winderig en nat.
Daar moet je je als schaap goed tegen wapenen en dat heeft de Herdwick dan ook goed voor elkaar.
Het ras heeft een vacht wat eigenlijk het beste te vergelijken is met prikkeldraad.
Stug, ruig en stoer, dat is het. Goed voor vloerkleden en perfect te vilten.

Ik ken weinig schapenrassen met zo'n "lief" snuitje als de Herdwick.
Het is een dier wat zo door Beatrix Potter geschilderd zou kunnen worden.
En dat heeft ze vast en zeker ook wel eens gedaan want ze was naast illustratrice en schrijfster, ook boerin en zette zich in voor het behoud van het Herdwick schaap.
Ze fokte ze zelf ook. Meer dan eens won ze prijzen met haar Herdwicks.

Naast al de werkzaamheden en bezigheden die ze had, was ze ook actief voor de National Trust, een instelling in Engeland die kastelen, landgoederen en natuur beschermt.
Ze zou vast en zeker heel trots geweest zij als ze haar ras gezien had op dit plekje in Suffolk, vlak naast een National Trust bezoekerscentrum (Sutto Hoo).
Haar inspanningen tot behoud van dit ras en het nationaal erfgoed hebben hun vruchten erg goed afgeworpen.

Het Karakul schaap

Deze week heb ik een deel van de wol van de schapen van een mij bekende Karakul fokker opgehaald. Het was niet zo'n lang ritje, ik hoefde alleen maar dwars door "mijn" provincie te rijden om bij haar langs te gaan.

"Meneer Tom" mijn navigator, had gelukkig een goede dag en besloot zijn stemgeluid de hele weg te laten horen.
Helaas maakte de Berlingo weer zijn nare fluittoon. Natuurlijk nét op het stuk N33 waar men gigantische wegwerkzaamheden aan het uitvoeren is. Het lijkt wel of de hele provincie qua wegdek op de schop moet. Maar gelukkig ik kwam op de afgesproken tijd aan.

We hadden er mooi weer bij en de vachten werden op een zeil uitgespreid in de tuin.
Ik kon dus kiezen! Ik weet wat de klanten mooi vinden en ik heb van alles meegenomen. Heel diep donkerbruin, grijs-beige en wit-beige.
Het Karakul schaap is in ons land heel erg zeldzaam dus het is ook een prijzig product. Maar het is het zeker waard! Ten eerste omdat de kleurschakeringen in de wol zo mooi zijn en ten tweede omdat je echt iets heel bijzonders hebt.

Wat is nu het Karakul schaap? Hier volgt een beknopte uitleg over het ras.
Het is een ras wat zijn oorsprong vindt in een aantal aziatische landen waaronder Afghanistan en Pakistan. Daar leeft het onder barre omstandigheden en het is dus een ras wat veel kan hebben. Zijn vetreserves slaat hij op in het achterdeel van het lijf, bij de staart wel te verstaan. Het is een schaap met een lange rug, veel wol, maar eenmaal geschoren dan zie je een rank diertje.
De lammeren worden meestal zwart geboren en hoe ouder het schaap is, hoe lichter de vachten worden. De lokken zijn lang, in een vachtje kunnen heel wat tinten voorkomen en de wol vilt als de beste.

Spinnen kun je er ook mee, niet heel geschikt voor kledij die je direct op de huid draagt, maar wel mooi als garen voor een kledingstuk waar je iets onder draagt.

Op de derde foto zie je een zogenaamd astrakan mutsje. Tja dat is dus gewoonweg dierenleed. Piepjonge lammeren worden geslacht en gevild om hun pelsje en daar worden die hoedjes van gemaakt..... Gelukkig doet de fokker waar ik de wol van betrek natuurlijk niet aan dit soort praktijken.

Met een autootje halfvol met zakken keerde ik weer huiswaarts.
Nu nog alles netjes uitzoeken en labelen en het is weer klaar voor de verkoop.

Paardendekjes van vilt

Enige tijd geleden heb ik wol geleverd aan klant Dorien.
Ze wilde paardendekjes gaan vilten voor onder het zadel van (haar) paard.
Na wat uitproberen is het heel erg goed gelukt!
Ten minste, ik vind het resultaat schitterend.

Dorien heeft als onderlaag de duitse witte merinowol gebruikt en als toplaag bruine wol.
De bloemetjes heeft ze er ook op vastgevilt.

Het paard heeft in ieder geval een heel erg mooi dekje!
(Volgens mij kan Dorien ook zoiets maken voor je eigen paard, als je wilt kan ik je in contact brengen met haar.)

Klanten, deel twee

Vorige week kwam klant Geralda, bij mij langs om lokken van het Wensleydale Longwool schaap te kopen. Op mijn verzoek nam ze wat werk van haarzelf mee. Altijd leuk om te zien wat klanten met de wol doen!

Geralda houdt van kleur. En dat is te zien in haar werk!
Alles sprankelt van de tinten en ze maakt zeer afwisselend werk. Van kleding tot wandkleden en drie dimensionaal werk, niet is haar te dol!!

Het leuke is dat iedere klant weer iets anders maakt en zijn of haar voorkeuren heeft.
De één wil graag werken met natuurlijke tinten en de ander gaat helemaal voor alle kleuren van de regenboog.
Maar dat is ook het mooie van wol. Je kunt er helemaal je "ei" in kwijt.

Op de eerste foto zie je een detail van een wandkleed, de krulletjes zijn de geverfde Wensleydale Longwool lokken.
De tweede foto toont een werk gemaakt van merinowol.
Op de derde foto zie je een mooi voorbeeld van een gevilt jasje.
De vierde kiek toont de achterkant van dit kledingstuk.

(Helaas zijn de foto's wat onscherp, het was een zonovergoten dag en de camera had daar wat moeite mee.)

Klanten, deel één

Op de Rijksweg 117 te Smilde is het heden ten dage een komen en gaan van klanten.
Het is al dagen slecht weer, de vakantie zit er voor de meeste mensen op en wat moet je dan doen? Juist, je hobby uitoefenen!

Gisteren kwam klant Annechien langs, en ze nam haar schapenvacht mee, die ze zelfs gevilt heeft. De ondergrond, die je niet ziet op de foto, is van bergschaapwol. Een stevige wolsoort die de bovenste laag wol goed bij elkaar houdt. De toplaag is een vacht van een drents heideschaap. Uiteindelijk heb je na het vilten een prachtig vachtje, waar geen dier voor dood hoefde, het schaapje werd alleen maar geschoren.

Natuurlijk legden we de vacht even op de vloer.
Eerst kwam Mór langs en wilde er al op gaan liggen. Ik pakte snel de camera, maar daar is Mór niet van gediend... Een foto van Mór op een vachtje is helaas niet gelukt.

Maar we hebben dan altijd nog ons fotomodel Pat! Kijk eens hoe hij hier prachtig "kleurt" bij de ondergrond van het drents heideschaap.
Het is een plaatje!

Swifter Longwool

Twee jaar geleden begonnen we een experiment.
We kruisten een aantal Swifter ooien met een Wensleydale Longwool ram.
De lammetjes werden geboren en dan zie je al snel dat ze niet de normale swifter vachtjes krijgen, maar iets wat er heel anders uitziet. Wol met een krulletje werd het.

Toen de lammeren eenmaal oud genoeg waren om voor de eerste maal geschoren te worden, hadden we een topwollletje in handen. Het was superzacht, zeer goed spinbaar en goed te vilten.

Nu zijn we weer een jaartje verder. De ooien zijn nu volwassen en lopen bij Wendy op haar land. Dat is "op afstand", Noord-Holland is niet naast de deur.

Vorige week kwam Wendy langs en bracht de zakken met wol mee.
Vandaag was het zulk snertweer dat ik niets anders kon gaan doen dan het uitzoeken van de drie megagrote zakken die klaar stonden.

Mooi, schoon, licht glanzend en bijna alles is bruikbaar. Het is een feestje om uit te zoeken.

Ik zie al hele projecten voor me met stoere tassen met robuuste lokken, kussens met krullen, een kleed met deze wol, kortom teveel om op te noemen.

We hebben deze wol maar een nieuwe naam gegeven, namelijk Swifter Longwool.

Bezoek van Wendy

Wendy kwam vandaag langs. Wie is Wendy??? Nou dat is de eigenaar van een zoon en van een kleinzoon van Phoebe.
Maar daar houdt het niet op. Wendy heeft een aantal van onze kruising schapen staan op haar weide's. Zij gebruikt ze voor de training van de wat meer gevorderde Border Collies in het schapendrijven. En daar zijn deze damesschapen uitermate geschikt voor!

Natuurlijk groeit er wol op de schapen en dat was er nu weer vanaf geschoren.
De schapen zijn een kruising van Swifter ooien en een Wensleydale ram.
Vorig jaar zijn de dames voor de eerste maal uit de "jas" gegaan en dit jaar was het dus de tweede maal dat ze dit moesten ondergaan.
De eerste wol was al subliem, het had de fijnheid van Swifter wol, maar dan nog zachter en fijner van structuur en het had de lok of krul in een kleine uitvoering van het Wensleydale Longwool schaap.

Nu hebben we dus te maken met de tweede schering.....
Hoe is de wol?
Tja qua microncount (zachtheid) heeft het ietsjes ingeboet.
Maar daar is wel iets anders voor in de plaats gekomen. En wel de lokken en krullen die nu veel duidelijker en groter aanwezig zijn in de wol.

De wol die in drie transparante zakken is gedaan, glimt me tegemoet.
Het is schoon, zacht en een "plaatje".
Vilters én spinners kunnen hun hart ophalen.

Na een weekend vol met het uitzoeken van beroerde vachten, is dit een kadootje.
Alle wol die niet geschikt is voor verder gebruik en die ik dit weekend heb uitgezocht, ligt nu in de achterbak van mijn Berlingo. Morgen gaat het naar de stort...