' Parfumerie Zjooliéééé '

Mensen ik zit me toch in eenlucht mijn stukje te tekstverwerken,,, het is niet mooi meer.
Ik hang tegen een lucht aan die zijn weerga niet kent!!

Mijn Jolee is de schuldige.
Zie hieronder eens wat een schattig en arrogant diertje het is.

Jolee is een heel bijzonder hondje.
Ze is een echte Border Collie, maar kortharig en 'sable' kleurig.
Ze vindt van zichzelve dat ze enorm belangrijk is en haar stand moet hooghouden.
Daar heeft ze een aantal truukjes voor.

Allereerst imponeert ze iedereen door zich bijzonder schattig op te stellen en meteen keurig te gaan slijmen om aandacht.
Is dit proces naar haar believen op de juiste manier verwezenlijkt, dan volgt er het 'glimlachen'.
Jolee ontbloot dan haar tanden en het is geen gezicht.
Hiermee heeft ze al menig onwetende gast, de stuipen op het lijf gejaagd.
Want ja een hond die zijn tanden laat zien, dat voorspelt meestal niet veel goeds.
Dalmatische honden, oftwel Dalmatiërs, kunnen dit trucje erg goed en staan er om bekend, maar Jolee kan het veel beter.

Jolee kan klokkijken.
Erg handig voor diegenen die geen horloge bezitten.
Neem een hond als Jolee en je wordt geleefd door de klok van Jolee.
Ze doet me altijd denken aan "The White Rabbit", uit Alice in Wonderland.
Die was ook totaal gepreoccupeerd door de tijd.

Om half elf de ochtends gaat het alarm bij Jolee af.
En dan gaat ze piepen....
"Negeer dit gedrag" roept de hondenkenner in mij, maar Jolee's alarmerende gezeur en gejengel is sterker dan mijn uithoudingsvermogen.
We moeten dan naar het bos.
Dat doen we dan ook.

Zo ook vandaag.
We hadden koud een tien minuutjes gelopen en weg was Jolee.
Meestal doet ze wat extra rondjes, oftewel 'outruns' om mij te laten zien dat ze een excellente schapendrijfster is.
Ja dat weet ik ook wel, ze heeft alleen zo weing echt 'werk'.
Opeens zag ik haar in een uithoekje van een perceeltje struweel.
Ze was wat aan het wroeten, gooide zichzelf op haar zijkant en ging er eens helemaal voor.
Parfumeren, dat was waar ze mee bezig was..
Waarom doen honden dit?
Er is geloof ik nooit een afdoende antwoord op gegeven.
Maar ik weet uit ervaring dat honden die 'hogerop' willen komen, dit graag en veelvuldig doen.
Niets menselijks is een hond vreemd, want de mens doet dit ook.
Hoe duurder hoe beter. Misschien ook een kwestie van rangorde?

Bij honden is het het beste als je als hond zijnde het meest riekende en kwalijke geurtje opdoet.
Nou en dat heeft ze vandaag gevonden!
Het heeft zich helemaal vastgezet in de vacht van Jolee.

Maar goed, het blijft mijn schatje.
Ook al stinkt ze een uur in de wind.

Rekel Pat is jarig

'Rekel' is drents voor reu, dat u het maar weet.
Zo neemt u nog een stukje mee van streektaal, mooi meegenomen op de eerste april.

Rekel Pat vierde vandaag zijn twaalfde verjaardag.
Een bijzondere hond wordt ook op een bijzondere dag geboren.
Het was geen 1 april grap voor de fokker, maar werkelijkheid.
Ik geloof dat Pat er één is uit een nestje van vijf pups van de illustere Roy, destijds zeer bekend in schapendrijfland en moeder Lynn, ook zeker geen onverdiendstelijke schapendrijfster.

Pat groeide de eerste maanden op met zijn nestzusjes en broertjes en bleef nog een tijdje met zijn zus Roz, bij de fokker wonen.
Maar twee pups is meer dan twee handen vol en Pat kwam tijdelijk bij ons wonen.
We raakten nogal verknocht aan dit rekeltje en Pat aan ons en hij bleef gewoon hier wonen.

Nu zijn we alweer heel wat jaren verder.
We vieren Pat's verjaardag altijd. Die van vele andere honden laten we wel eens voorbijgaan, maar de verjaardag van Pat nooit.
En dat komt natuurlijk ook door die maffe dag van 1 april.

De liefde van een hond gaat (deels) door de maag.
Dus heb ik bij de supermarkt kippenbouten gekocht.
Daar is Pat nu eenmaal dol op en met zijn weinige gebitselementen die hij nog over heeft, dat is al een verhaal op zich, gaat hij zich te buiten aan de kiplekkere rauwe bout.

Maar we begonnen de festiviteiten vanochtend al vroeg met vanillevla (de volle variant) en créme fraiche.

We hebben heerlijk gewandeld in het bos.
Het was lekker weer, een beetje koud met een versnipperd buitje.
Pat kwam zijn favoriete Border Collies weer tegen die beiden op onze overleden Mór lijken.
Pat vindt dat altijd weer zo lollig dat hij direct gaat snuffelen om te zien of ze in zijn voor een verdere kennismaking. Helaas, de bazin van de collega Borders ziet dat nooit zo zitten.

Als verrassing had ik nog een extraatje in petto.
Anda, de (spin)vriendin kwam langs.
Pat is idolaat van Anda en dat is wederzijds.

Overigens, de trui van Anda heeft ze zelf gemaakt van handgesponnen Alpaca en eigenhandig gebreid. Een staaltje spin-en breikunst van de eerste orde.

Pat heeft een broertje dood aan de camera.
Zodra hij het toestel ziet, kruipt hij in zijn schulp.
Waar andere honden keurig gaan poseren, laat Pat een pose zien die niet zijn vrolijke en opgeruimde karakter weergeeft.
Hij ziet er meestal wat 'verlept' uit.

Na een vermoeiende dag is het goed rusten...
De vloertegels worden ingeruild voor de comfortabele bank.

Oogjes dicht en snaveltje toe.

Vakantievoorpret

Het valt niet mee om twee weekjes op vakantie te gaan en zeven viervoeters (uitvoering hond), onder te brengen.
Maar soms komt er zomaar hulp uit de lucht vallen. Eén van de webloglezers, Marjan, die ik overigens al veel langer ken, bood spontaan haar hulp aan.
Daar wordt een mens nu heel gelukkig van!!! En zeker dit mens.

Tja en welke hond past nu in de roedel van Marjan?
Nuala en Jolee hadden al een plekje verworven bij Bianca, Lucy krijgt ook een plaatsje en dan hebben we nog Kate, Seanan, Pat en Mór in de "aanbieding".
Keus te over, maar niet alles "past" in een roedel van de twee teefjes van Marjan.
Mór is op leeftijd, dementeert zo erg dat ze het beste thuis kan blijven.
Pat heeft een constante begeleiding nodig en wil zich als een plakletter vastklampen aan zijn baas en Seanan is wel erg jong.
Dus als alles goed is, komt onze oude oppas Hillie, hier in huis om op Pat, Mór en Seanan te passen. Bovendien hebben we ook nog poes Mies. Die vindt een mens in huis toch ook wel fijn.

Kate leek wel de meest juiste keuze.
Dus toog ik vandaag iets zuidelijk naar de schone provincie Overijssel met Kate.
We gingen kennis maken met de honden van Marjan en het weer was ons ook nog goed gezind. Het regende niet eens!! Wel stond er een zeer straffe bries.

Toen ik het dorp van bestemming bijna binnenreed, hoorde ik een licht gierend en fluitend geluid. Ik dacht nog even dat de wind in een bepaalde hoek op de carosserie van auto deze nare toon voortbracht, maar het werd allengs duidelijker waarneembaar.
Oei, dit gaf geen geruststellend gevoel.... Met vanwege de onheilspellende tonen, een luid jammerende Kate achterin de Berlingo, reed ik gelukkig de straat in. In één keer goed, dat mag ook wel in de krant. Zelfs mijn meneer TOM laat mij wel eens in de steek, door op cruciale momenten geen geluid meer te geven. Of gewoon met zuignap en al van de voorruit te vallen. Levensgevaarlijk!

Enfin, we waren gearriveerd. De honden van Marjan waren even opgesloten en na een bakje koffie gingen we wandelen. Kate had geen trek in het vervoer in de achterbak van Marjans auto die ze samen moest delen met twee soortgenoten die ze nog niet kende. Dus ging ze mooi voorin keurig op de vloer.

Het Staphorster bos, waar we naar toe gereden waren, was een schot in de roos.
Kate vond wel dat Stip, één van de twee honden waar ze bij gaat logeren, wel erg druk en balfferig was. Dus dat werd gecorrigeerd door Kate. Stip dacht "nou moe" en hield zich na twee corrigerende snauwpartijen van Kate, stil.

Eenmaal weer bij Marjan, heb ik toch maar met mijn echtgenoot gebeld.
Ik ben geen held met "voiture's en panne" en zag mijn geest al dwalen met een motor die in de soep loopt op de snelweg en een hond achterin. De echtgenoot is veel stoutmoediger.

Dus in colonne van twee autootjes zijn we weer naar huis gereden.
We weten nu ook wat waarschijnlijk het probleem is. De Berlingo heeft nieuwe remblokken en waarschijnlijk loopt er "iets" aan. Vraag me niet naar het technische gedoe van dit malheur, maar ik was blij dat we weer thuis waren.

Eduard had ook een enerverende middag achter de rug, de twee rammen zijn "ontmand".
Dat viel bij de grote ram nog niet mee. Een testikel zo groot als een kleine meloen,
Ik mag in de kliko kijken naar de afmeting ervan. Ik heb voor de eer bedankt!!

Kate is na een voedzame doch eenvoudige maaltijd, in slaap gevallen.
Het was ook voor haar een enerverende dag.

Blogje hondentaal....

Liesbeth heeft een mooie serie "hondentaal" vastgelegd met haar camera.

Hier zie je oppashond Senna met haar maatje Seanan.
Het over een andere hond heenstaan is een teken dat de hond die zo macho doet, even heel zelfverzekerd is van zijn of haar situatie. Senna is dat in dit geval zeker!!
Haar staartje staat fier omhoog. "Kijk eens hoe ik de baas over hem ben" lijkt ze te zeggen. Op de tweede foto zie je dat ze haar tong een beetje uit haar bek heeft, een signaal dat ze toch een beetje twijfel heeft over haar actie.
Op de derde foto is te zien dat ze het wel aandurft, ze zoekt zelfs de confrontatie nog meer op door Seanen een beetje "op te porren" door haar snuit tegen hem aan te duwen.
Op de vierde en vijfde kiek is ze echt overtuigd van zichzelf. Ze straalt dat aan alle kanten uit.

Veel mensen zien dit gedrag als "dominantie". Het is een wat achterhaalde term....
Een hond vertoont dominant gedrag als de gelegenheid zich daar voor leent.
Maak de vergelijking maar eens met een groepje kinderen. In een groep kinderen die wat timide is, is er altijd wel eentje bij die het voortouw neemt. Een grote mond heeft en vol bravoure is. Zet je dat kind in een groepje met andere kids die wat groter en eventueel wat ouder zijn en hun mondje goed kunnen roeren, dan is er van al die bravoure weinig meer over..

"Dominantie" wordt bij honden als nogal negatief ervaren. Maar een hond is een groepsdier en er zal er één bij moeten zijn die de kooltjes uit het vuur haalt en initiatief toont. Het is niet meer dan een kwestie van overleven.

Het is wat anders als een hond een huishouden gaat regeren met vervelend en dwingend gedrag. Maar als baas moet je sturing geven. Met respect voor de hond!!

Nu terug naar de foto's en wat je kunt zien als je het gedrag een beetje goed interpreteert.
Seanan doet op zijn beurt doet alsof hij het allemaal niet boeiend vindt. Om dat nog eens extra te bewijzen, knabbelt hij vrolijk door aan een stokje. Hij gaat helemaal niet in op de dominerende houding die Senna aanneemt. Seanan blijft gewoon kalm en accepteert de situatie. Is hij nu een doetje? Nee hoor, hij laat haar gewoon even begaan. Het is goed dat zij af en toe wat zelfverzekerd kan en mag zijn.
Op een ander moment zullen de rollen wel precies omgedraaid zijn!

Na enkele minuten is Senna het zat... Ze gaat wat anders doen.

Dit soort gedragingen zie je veel onder jonge honden. Ze tasten hun roedelgenoten af en meten zich aan elkaar. Het sociale gedrag wordt steeds geoefend en ze versterken de band met elkaar. Een pup die dit goed kan leren, heeft daar erg veel voordeel bij. In de confrontatie met andere honden zullen ze weten hoe ze zich moeten gedragen en daar heb je als baas alleen maar voordeel van.