draadjes en praatjes

Nieuwe producten

2012-01-21T13:32:00.000-08:00

De vraag naar kadootjes bereikt ons regelmatig.
Om aan die vraag te voldoen zijn we gestart met de verkoop van kadomanden.

Allereerst is er de wolspinmand "spintol" gevuld met 1200 gram lontwol in zes tinten en variaties. Inclusief de spintol met punt van Louët.

Ikzelf ben gek op mandjes....
Dat gaat al heel ver terug in de tijd.
Als kleuter liep ik al rond met een miniformaat mandje.
Mijn oudoom was mandenvlechter en ik vond het ambacht van het vlechten met riet en teen, fascinerend.
Stoffig was het in de werkplaats wel. Het rook er ook een beetje vochtig.
Vanaf het beginnetje van de bodem van een mand, zag ik wat het werd en het was steeds weer erg mooi.

Mandenvlechten is een oud beroep.
De manden werden gebruikt als verpakking of als opslagmand.

Of je nu op de fiets brood afleverde....

Of de manden gebruikte als bollenmand.... ( Alle bollenkwekers hadden een iegen nummer of logo op de manden)

Alles is even mooi en met zorg en vakmanschap gemaakt.

In Noordwolde is trouwens een prachtig en bijzonder museum te bezoeken.

Het vlechtmuseum, zeker een bezoekje waard!

We maken binnekort meer kadomanden, dus neem een kijkje op de website van Kleiendraad.

Wintersportplaats in Duisland.....

2012-01-13T15:37:00.000-08:00

Schmallenberg, het is een kleine wintersportplaats in Duitsland.
Het is er vast erg mooi, ik ben er nog nooit geweest, maar het zal er in de winter mét sneeuw, ongetwijfeld goed toeven zijn.
Aanpalend vindt u er de bekende lange-latten plaats Winterberg.
De afstand is goed te doen vanuit ons land.

De 'knut' een klein mugachtig steekvliegje, dacht er ook zo over.
Het schijnt de veroorzaker, of op zijn minst de overbrenger te zijn van veel ellende onder schapenfokkers.

De lammertijd is normaliter een fijne tijd.
Weliswaar is het een periode waarin je slaap tekort komt, maar door de adrenaline van de spanning of alles goed gaat, kun je heel lang doorgaan.

's Ochtends, na een doorwaakte nacht, pleeg ik altijd een beschuitje te eten met geboortemuisjes. Vooral heel lekker met een dikke laag roomboter als plakmiddel om de muisjes in het gareel te houden. Het geeft een kick die muisjes... En die heb ik dan ook wel verdiend. Het is meestal goed afgelopen. Moeder ooi en kroost staan veilig en warm in de stal en het loopt allemaal lekker....

Dit jaar is de schapenfokkerij getroffen door een nieuw virus, vernoemd naar de de plaats (Schmallenberg) waar het virus het eerst is geconstateerd.
De lammeren komen of dood en verminkt ter wereld of ze overlijden verminkt en wel nét na de geboorte.

Er zijn al schapenfokkers die een derde van hun lammeren hebben verloren.
Een vaccin is vooralsnog nog niet voorhanden.

Het gaat hen niet in de koude kleren zitten.
Ten eerste is het een enorme financiële tegenvaller, maar daarnaast is het iets wat je raakt.

Zowat ieder jaar doemt er een nieuwe schapenziekte op.
We hebben al te maken gehad met blauwtong, Q-koorts en menig andere aandoening.
Voor alles kunnen we nu zo langzamerhand wel laten vaccineren, maar de kosten rijzen echt de pan uit.

We hebben dit jaar maar een zeer beperkt aantal ooien laten dekken.
Ik denk dat het een voorgevoel was...
Nu maar hopen dat ik kan genieten van een lekker beschuitje met muisjes zonder wrange bijsmaak.

In het nieuwe jaar

2012-01-12T14:32:00.000-08:00

Ach hoe symbolisch....
U ziet hier een vakantiekiek van de reis naar Engeland van oktober 2011.
Ga me nu niet vragen waar het was.... oh ja het popt opeens op. Het was is een bekende tuin. Het was Hidcote Manor. Bij de tuinfanaten een absolute must, ik vond het een tegenvallende excercitie... Ik heb op deze reis vele tuinen gezien die minder beroemd waren maar veel mooier!

Nu ga ik even terug naar de eerste zin van dit stukje.
Symbolisch, dat is deze foto wel.
En ik ga uitleggen waarom.
Let op en lees mee!
Stelt u zich voor dat u een plan heeft... u kijkt door een raam naar buiten.
U ziet paden, welk pad neemt u? Wat loert er om de hoek van het pad, is het doodlopend? Of onbegaanbaar? Zijn er hinderlijke obstakels. U weet het niet.
Binnenshuis is het veilig. De dikke muren verwarmen en beschermen u.
Tegelijkertijd staan de tralievensters symbool voor opsluiting.
En dat wilt u ook niet...

Toen ik een aantal jaren geleden begon met mijn eigen bedrijfje, was het een allemaal een onbekend avontuur.

Dat is eng, dat beginnen voor jezelf!
Nu gaat het zo goed dat ik tijd tekort kom. Dat is dus het pad met die hobbels of in net nederlands, obstakels.
Ik kom amper toe aan familie. Laat staan kennissen en vrienden.

Dat leidt tot frustratie.... Menig ondernemer zal zich hierin herkennen.
Het runnen van een webshop is dus wél een carriére. Ten minste als je veel klanten hebt en je zo'n negen uur op een dag werkt.

Soms neem je een pad wat doodlopend is. Meestal komt dat omdat je als ondernemer teveel hooi op je vork neemt, dat merk je al snel. Niet alles wat je wilt, kan ook! Je moet dan passen terugnemen en weer op zoek naar het rechte pad.

Onbegaanbare paden zijn er ook, die kom je dan ook wel tegen.
Ik kan een lijstje geven, maar ik ga het u maar besparen want het is allemaal minder aardig en niet leuk. Je wordt er als mens wel wijzer van!

Inmiddels zitten we al bijna twee weken in het nieuwe jaar.
Deze foto is ook een synoniem voor 2012.
U kijkt naar buiten, door een raam, ongewis van de paden die u moet en kunt gaan.
Maar laat u leiden door de ervaringen.
Neem alles als bagage mee.
Schroom niet om een weg in te slaan en tot de slotsom te komen dat het niet de juiste route was.

Geniet van alles wat mooi is.

In dit nieuwe jaar zal ik proberen om wat vaker te schrijven, maar dat moet wel kunnen....

De 'rekenkamer', deel twee

2011-11-11T16:14:00.000-08:00

Vele jaren geleden ben ik opgeleid tot activiteitenbegeleider.
Het beroep stond niet ter discussie. Het was een gegeven dat vooral de oudere medemensen in bijvoorbeeld een verpleeghuis of verzorgingshuis, nu wordt dat overigens vaak aangeduid als 'woon-zorgcentrum', recht hadden op een plezierige vorm van dag/avondbesteding.
Goed dat zij gezegd.
Wat moet u daar nu weer als lezer?

Ik zag deze week een televisie-uitzending waarbij een 'woon-zorgcentrum' als voorbeeld werd genomen voor het moderne 'zorgen voor de oudere mens'.
Te zien was een bejaarde dame, dementerend, die met een medewerkster van de instelling een spelletje pim-pam-pet deed.

Ach het spelletje roept onherroepelijk herinneringen bij u op....
U ziet u zelf nog zitten op zaterdagavond.
Nét in bad of onder de douche geweest, natte haartjes en de gaskachel snorde op een gure herfstavond.
Het hele gezin deed een spelletje.
"Noem een groente met een A". "Andijvie natuurlijk".

In het geval van de bejaarde dame, was de vraag "noem een soort boterhambeleg met een G". Na enig nadenken kwam het antwoord. "Gerookt spek". Wat een vondst!

Een spelletje doen met een bejaarde dame van de woon-zorginstelling in deze reportage, kost de bewoonster letterlijk € 21,00!
Eén-en-twintig euro voor een half uurtje één op één contact.

Ik weet niet hoeveel activiteitenbegeleiders er nog hun werk kunnen uitoefenen, ze zijn vast al wegbezuinigd.
Ook de activiteiten die normaal waren zijn er misschien ook al niet meer...
Niet meer de leuke spelletjesavonden, muziekmiddagen, hobby- en knutselochtenden.

Zelfs voor het gezamelijk eten wordt nu een beroep gedaan op vrijwilligers.
Daar heb ik niet zo'n probleem mee, dat een medemens zich inzet voor anderen, dat is alleen maar een pré.

Ik broed op een plan...
Het is nog volop in wording.
In kleine kring is het al bekend.
Nu maak ik de kring bewust wat groter. Ik hoop namelijk op uw 'feed-back' om dit beginnende idee, ( de kinderschoenen, u weet wel), van de grond te krijgen.

Het heeft te maken met oma's en eventueel ook opa's die kunnen breien, haken en spinnen.
Dat zijn er heel veel!
Het zijn tevens activiteiten die je op hoge leeftijd nog kunt doen.
Geen tuttige dingen maken, maar hippe zaken die verkopen, de opbrengsten kunnen de makers zelf weer investeren in die zaken die ze van belang vinden. Of dat nu extra zorg is, een glaasje wijn bij het eten of een ommetje met een verzorgende, mogelijkheden zijn er zat.
Ze hebben het zelf verdiend met hun eigen garens en brei- en haakwerken.

De weg er naar toe is nog lang. Ik moet alle inns en outs en mogelijkheden nog verder en grondig onderzoeken.
Heeft u suggesties? Laat het mij dan weten.

Bollenstreekse taal

2011-11-04T14:44:00.000-07:00

Als u een beetje het nieuws heeft gevolgd dan is u vast opgevallen dat het lidwoord 'het' dreigt te verdwijnen.
Het brengt mij tot het volgende.
Taal is onderhevig aan veranderingen. Of die nu cultureel of langer al aanwezig zijn, dat doet er niet toe.

In één van mijn vorige stukjes schreef ik over 'de' aanrecht.
In goed Nederlands (moet dat nu volgens het groene boekje der vaderlandse taal nu met of zonder hoofdletter?)
Het moet natuurlijk 'het' aanrecht zijn....
Mijn excuses. Ik ben een product van de Bollenstreek.
Daar hebben ze een wat aparte kijk op onze taal en ik heb daar mijn wortels liggen. Dus ook mijn wat kromme taalgebruik.
Ik schijn trouwens ook nog 'roots' te hebben liggen qua familie, in Zuid- Afrika.
Stellenbosch is vernoemd naar een verre voorouder.
In Zuid-Afika hebben ze een mooi soort taal. Het is simpel.
Een milk-shake heet bijvoorbeeld een 'melkschudding'.

In een e-mail naar een spincursiste schreef ik over mijn stalbenen.
Het kaarden van wol neemt veel tijd in beslag en je staat als aan de grond genageld al wol doorvoerend voor en door het apparaat.
Ik schreef dat ik er 'stalbenen' van kreeg.
Ik verwoordde het nog netjes want in onvervalst bollenstreeks heet het 'stalpoten'.
De spincursiste had er nog nooit van gehoord. Ik wel, het was een gevleugelde uitspraak bij ons thuis. Zeker als er hard gewerkt werd.
Plank na plank werd er door de schaaf- en zaagmachine doorgevoerd.
Om vijf uur was het tijd voor ontspanning, daarna volgde er de warme maaltijd.
Mijn pa rende op zaterdag zijn rondjes door het bosgebied.
In de zomer zwom hij 's ochtends in het plaatselijke buitenbad.
Dé remedie tegen stalpoten!!!

Maar wat zijn stalpoten of stalbenen nu eigenlijk?
Het is oedemvorming in de poten of benen van een hoefdier.
Geen grote malheur, want het is met meer bewegen goed te verhelpen.
Voor bewegen, heb liefste in de buitenlucht, heb je echter wel tijd nodig.
Nu nog een paar blikjes met tijd en ik kan er weer tegenaan!

Herfst (deel twee)

2011-11-01T16:37:00.000-07:00

Wat een 'hunk'...
Deze kiek kreeg ik zojuist van Liesbeth, onze 'hof'fotografe.
Ze had onder leiding van een deskundig natuurfotograaf, Edwin Giesbers, plaatjes geschoten in de natuur.

Dat moet een kwestie zijn geweest van afwachten.
Tot je een ons weegt.
Want je hebt niet zomaar een wild beest voor je lens.

Liesbeth vindt de foto wel mooi als uitgangspunt voor een kaardvlies.
Ja, ze heeft gelijk, maar er komt toch ook wat meer kleur in.
De tinten van amerikaanse eiken in herfsttinten en nog wat meer.
Maar u moet nog wel even geduld hebben.
Het is hier erg druk.
We verwerken van de ene bestelling na de andere en er liggen wasrekken vol met mohair te drogen.

Als de rekjes leeg zijn gaan we weer Wensleydale lokken verven.
Het assortiment moet nodig worden uitgebreid.

Tussen de bedrijven door ga ik dan maar eens fröbelen aan dat nieuwe kaardvlies.
Ik heb die pompoen en die granaatappels flink in het hoofd zitten.
Dat belooft nog wat.

Ik kom nog even terug op de pompoenen en het recept.
Ik kan natuurlijk wel leuk schrijven over kleine gehaktballetjes, maar u wilt vast weten hoe wij die maken.
(Als u daar geen prijs op stelt mag u dit stukje overslaan)

Het recept:
U koopt mager runder- of lamsgehakt.
U kiepert dat in een mengkom.
Doe daar een rauw ei en voldoende paneermeel bij, het moet niet klef worden.
Voor de kruiderij gebruikt u, venkelzaad, korianderzaad, steranijs en kardemom. De kardemomzaden zitten in een schilletje, die schilletjes gebruikt u niet, die gooit u weg.
U doet een klein beetje (een ietsiepietsie) van alle kruiderij plus wat peper en zout in een vijzel. U gaat dan flink tekeer met uw overtollige energie en wrijft dit alles goed fijn.
Is het alles goed gemengd en fijn, dan doet u het kruidenmengsel in de mengkom.

Was uw handen en ga aan het kneden.
Is het mengsel goed gekneed en heeft het de juiste consistentie, dan draait u kleine gehaktballetjes ervan. Ongeveer zo groot zo als u op onderstaande foto ziet.

U ziet dat er in de balletjes ook nog een 'groentje' zit.
Dit groene aspect mag platte peterselie zijn of een beetje muntblad.

Bak de balletjes in een koekepan met olijfolie.

Oh ja ik had het over lamsgehakt.
Dat is even een puntje wat ik nog wel wil aanroeren.
In ons land wordt te weinig lamsvlees gegeten.
Het is een kwestie van het 'zielig' vinden of niet gewend zijn.
Lamsgehakt heeft een redelijk neutrale smaak.
Het slachten van lammeren vindt vaak pas plaats als het lam ten minste een maand of zes oud is. De sterke smaak van schapenvlees heeft het dan echt nog niet!
Het dier heeft een fijn leventje gehad.
Weliswaar kort, maar wel buiten.
Niet in overvolle stallen zonder daglicht.
Kortom een eerlijk product, niet overvoerd met allerlei hormonen en andere ellende.
Koop eens lamsvlees en u zult merken dat het lekker is.

Herfst

2011-10-31T16:00:00.000-07:00

Sakkerju, wat is het mooi buiten!
Stop je al die kleuren in een pot of vaas, dan krijg je een stilleven zoals hierboven.

Ik loop door het bos met zes honden.
Het ruikt kruidig en de kleuren zijn een feest voor het oog.
Ik snap niet dat mensen last krijgen van en herfstdepressie want dat is echt niet nodig.
Ga lekker naar het dichtstbijzijnde woud, trek de laarzen aan en kijk, ruik en banjer door al het moois. Als u geen hond heeft, leen er dan eentje van de buren. Pret verzekerd en met een compagnon in het bos heeft u dubbel lol.
U komt vast opgewekt thuis.

Thuis liggen er hier drie granaatappels op de aanrecht.
Ik koop ze altijd omdat ik ze zo mooi vind.
Want eigenlijk eet je voornamelijk pitjes....

Ik moet er nog een echte foto van maken, want de granaatappels hier in huize de wolvenbergerweide, zijn veel mooier!
Ze zijn wel de aanleiding geweest voor een nieuw kaarvlies voor de webwinkel, maar daarover later in een volgend stukje, meer.

Nog zo'n kleurrijk eetbaar ding is de pompoen.
Laat het nu nét vandaag Halloween zijn. Dat komt mooi uit voor dit stukje.
Nee, u krijgt geen plaatje van de Halloween pompoen, zonde van al dat uitgeholde vruchtvlees.
Maar wel een kiekje van die mooie oranje vruchten.

Vooruit, ik doe er maar meteen een receptje bij voor pompoen uit de oven.
U koopt een pompoen een beetje een medium tot small formaat.
Te groot en ze worden draderig.
Was de pompoen goed af onder de kraan. Boenen mag best.
Snijdt een klein kapje af van de pompoen, zo heeft u grip op de vrucht.
Snijdt het ding in tweeën en verwijder de pitten.
Ga vervolgens verder met vierendelen totdat u acht parten heeft.
Maak een mengsel van olijfolie, tijm, zout, peper en honing.
Met een bakkerskwastje smeert u het kruiden/oliemengsel op de parten pompoen. Lekker ruim insmeren!!
Vet een ovenschaal in met olijfolie.
Leg de parten op de schilkant in de ovenschaal.
Zet de schaal in de oven op zo'n 180 graden en laat het gerecht zo'n drie kwartier bakken in de oven.
Temper de oven als het bakproces te snel gaat en de pompoen te donker wordt.
De pompoenparten zijn klaar als het vruchtvlees zacht is, de schil is het dan als het goed is ook.

Eet de pompoen met(noten)rijst en kleine pittige gehaktballetjes.
Het is stevige kost, dus een boswandeling van te voren is geen slechte keuze.

'De rekenkamer'

2011-10-23T13:37:00.000-07:00

Er is een aardig televisie programma wat iedere week een 'rekenvraag' van een kijker onder de loep neemt.
Deze week was de vraag: "wat kost oma"?

Om dat te onderzoeken gingen de redacteuren op pad en aan de slag.
Dat leek nog een hele rekentoer.
Maar gelukkig heeft de overheid precies in kaart gebracht wat een gemiddelde oma in het verzorgingshuis mag kosten. Een bejaarde dame (voor een bejaarde heer ligt het tarief niet anders) kost de gemeenschap € 158,- per dag.
Dat is een bejaarde die een zogenaamd zorgzwaartepakket 3 heeft. In meer begrijpelijke taal is dat iemand die zorg nodig heeft bij het wassen en aankleden, hij of zij krijgt een maaltijd en medicatie verstrekt en wordt af en toe eens naar buiten geholpen om een frisse neus te halen. En de kosten voor huisvesting zijn daarbij inbegrepen.

Het is een mager bedragje waar heel veel van gedaan moet worden.
Concreet betekent dit dat je als oudere weinig eisen mag en kunt stellen en het moet doen met heel weinig aandacht.
Je zit dan volgens mij te verkommeren achter de geraniums die toevallig eens zijn meegenomen door een kind wat zo vriendelijk is om je af en toe te bezoeken.

Aan het einde van het programma werd het gelukkig leuk!!!
Wat blijkt, er worden cruisereizen aangeboden voor bejaarden met een hulpvraag.
Drie maanden de wereld rond voor € 101,- per dag. Dat is een besparing van meer dan vijftig euro per dag.

Mijn brein sloeg weer eens op hol....
De wereld rond, ach dat is misschien wel erg ver en vermoeiend.
Al die indrukken. Misschien wil oma van vijfentachtig gewoon lekker naar een gebied met zon en een azuurblauwe zee.

In Griekenland gaat het economisch gezien heel slecht, maar er liggen volop mogelijkheden.
Prachtige omgeving, gezond voedsel wat plaatselijk in te kopen is. Dat is ook al weer een besparing. Bovendien gaat er dan weer wat geld naar deze economie in nood. Vervolgens moet er havenbelasting worden betaald en diesel worden ingenomen, dat is weer accijns voor de griekse staat.

In Griekenland zijn heel veel jonge mensen werkloos.
Zij kunnen op het schip ervaring opdoen en een opleiding volgen in het hotelvak.
Ze kunnen assisteren bij het rondrijden van rondstoelen over het promenadedek en meer mensenwerk verrichten. En passant doen zij weer wat meer vreemde talen ervaring op. Nooit weg en altijd weer en pluspunt op je CV.

De zon heeft een heilzame invloed op oude botten en op het humeur.
Vers voedsel met smaak bereid, is beter voor de mens dan een kant en klaar maaltijd.
Het zou wel eens heel veel medicatie kunnen schelen.....

Als ik ooit zo oud mocht worden zou ik het wel weten!
Ik ging lekker luxe naar de zon, heerlijk verwend worden na een arbeidzaam leven.
Als je eenmaal zo oud bent heb je daar recht op.
De rest van het jaar ga ik dan wel achter de geraniums in mijn kamertje in het zorgcentrum. Ik heb in ieder geval wat om naar uit te kijken. Want ik ging het volgende jaar weer mee.

Van de besparing die het oplevert koop ik dan extra zorg in, in de maanden dat ik weer in Nederland ben. Ik wil dan iedere dag onder de douche en iedere dag even naar buiten gereden worden. En natuurlijk een verse maaltijd en geen magnetron-oppiepbakje.
Dit zijn namelijk allemaal zaken die niet standaard in die € 158,- zitten.

Het is echt geen rare gedachte.
Je moet alleen een beetje creatief nadenken.
Ook zin in zo'n oplossing? Ik zie u graag als ik zo rond de tachtig ben.
We nemen het spinnewiel mee, de viltnaalden en de bubbeltjesfolie.
En natuurlijk heel veel wol.

(Het volgende stukje gaat gewoon weer over een schaap of zoiets, schrik maar niet, maar dit wilde ik toch even met u delen.

'Herdy' de Herdwick

2011-10-19T14:59:00.000-07:00

Op één van onze omzwervingen in Engeland kwamen we deze meneer tegen.
Hij is al op leeftijd. Hij is helemaal wit-beige... Een Herdwick heeft meestal een witte kop en donker grijs lijf. Hoe ouder ze worden hoe lichter de wol wordt.
Deze Herdwick ram was een exemplaar met een goed humeur en een slimmerik.

Al toen wij aan kwamen lopen, kwam hij direct een kijkje nemen.
Hadden wij iets lekkers bij ons? Nee, dat niet, oké hij liet zich toch gewillig op de kiek zetten.

Herdwicks blinken niet uit in superzachte wol. Het is meestal zo taai en grof als prikkeldraad. Maar soms kom je wol van dit schaap tegen die wat zachter is. Daar liep ik nu nét tegen aan. Ik houd het vachtje voor mezelf, het is muisgrijs en het gaat vast wel wat moois worden.

Van de wol moet dit ras het dus niet hebben, wel van de uitstraling.
Zegt u nu zelf, zo'n oogopslag en je smelt toch?
Er is in Engeland een bijzondere winkel die zich richt op de verkoop van artikelen waarmee de opbrengst weer ten goede komt aan het Herdwick schaap.
Het webadres is herdy.co.uk , zoek dat eens op en zie hoe leuk de artikelen zijn die zij verkopen.

Zelf ben ik een fan van de knit-kits, vooral die waarvan je een bijna echt Herdwick schaap kunt breien.

Wil je sparen voor een vakantie in het Lake- District in Engeland? Dat kan! Met de 'Herdy Bank' een spaarpot in de vorm van een Herdwick schaap, kun je alle muntjes kwijt en dat is een mooi begin van je vakantiegeld.

Nu rijst de vraag misschien op of Engeland duur is.
Nee, dat is niet meer zo.
De reis ernaar toe is wellicht prijzig, je moet het Kanaal nu eenmaal oversteken.
Maar bij vroegboeken kun je al heel wat voordeel binnenhalen.
De lente- en de herfstmaanden zijn qua overtocht goedkoper dan de zomermaanden.

Het levensonderhoud is nauwelijks duurder dan in Nederland. De engelse pond staat bijna gelijk aan onze euro.
Vlees is wat prijziger, maar is van een veel betere kwaliteit dan in ons land.
Zuivel en groenten zijn ongeveer hetzelfde in prijs als in ons land.
De groente is beter en smaakvoller!
Brood is lekker, zeker als je de niet fabrieksgebakken soorten koopt.
Uit eten is veelal een feestje in de lokale pub, veel pubs hebben een bijna michelin status.

De Tesco is een goede en goekope supermarkt die je vaak als megastores vindt in buitenwijken van wat grotere plaatsen.

Als je in Engeland bent en je komt bordjes tegen (bruin met een witte letter en een eikeblad) dan stuit je op een 'property' van de National Trust. Het is raadzaam om daar een kijkje te gaan nemen. Meestal zijn het landhuizen met prachtige tuinen. Ben je in een gebied met veel van dergelijke 'property's' overweeg dan een abbonnement. Dat heb je er zó uit!
Misschien kom je nog wel een bijzonder schapenras tegen!!!

White Face Dartmoor

2011-10-15T16:55:00.000-07:00

Op onze reis door het grote Engeland, kwamen we de White Face Dartmoor schapen tegen.
Omdat ik nogal gek ben op schapen met een gekrulde vacht werd ik natuurlijk extra enthousiast.
Krullen en gedraaide (lange) lokken hebben mijn aandacht.

In Engeland heb je vele soorten bijzondere schapenrassen.
Ze hebben vaak de naam van het graafschap, oftewel provincie, waarin het ras zijn oorsprong vindt.
De rassen zijn meestal "at risk", wat zoveel betekent als dat ze met uitsterven bedreigd worden. Economisch gezien is het vaak niet haalbaar om ze te houden. Een modern ras zoals de Texelaar, of kruisingen ervan, leveren per lam een hoger slachtgewicht op en zijn ook sneller 'rijp' voor de slacht. De schapenhouder kiest dan ook vaak voor een ras wat meer oplevert dan een bijzonder soort schaap.
Met al die economische overwegingen van een schapenfokker is de wol van ondergeschikt belang geworden. Dat is natuurlijk jammer...
Maar gelukkig keert het tij een beetje door al die mensen die spinnen en vilten. Die hobbymensen willen een bijzonder vachtje en opeens is de wol dan weer wat meer waard.

Goed, hoe is de wol van het White Face Dartmoor schaap?
Allereerst is het wit, het is golvend en heeft een microncount die ligt tussen de 35 en 40 microns. Dat is best wel hoog, het is dus geen wol die je direct op de huid zou dragen. Maar het is wel sterk en heeft een subtiele glans.
Voor de vilters is het een interessant product. De krul zit hem voornamelijk in het laatste eind van de lokken, het geeft een werkstuk nét dat beetje extra!

Er zijn eigenlijk twee soorten Dartmoor schapen, je hebt de witte variant en de "Grey Faced Dartmoor" die weer minder mooi spint dan de "White Faced Dartmoor".
De krul van de Grey Faced Dartmoor is ook minder nadrukkelijk aanwezig.
In de twee rassen zit dus een duidelijk verschil, terwijl ze uit het zelfde gebied komen en qua genen dicht bij elkaar liggen.

Het gebied waarin deze rassen hun oorsprong vinden, is trouwens zeer de moeite van een bezoek waard.
U vind deze streek in het zuid-westen van Engeland.

Terug van weggeweest

2011-10-14T15:44:00.000-07:00

Met deze foto van twee van onze Wensleydale Longwool ooien begin ik mijn stukje.
Kleiendraad had even een 'break'. Dit had te maken met een verbouwing en met een vakantie die tevens zakenreis was.

In ons eigen land is het lastig om aan goede wol te komen. Veel schapenfokkers van bijzondere rassen hebben oudere dieren die wol leveren van mindere kwaliteit.
We moeten dus investeren in nieuwe en oude contacten met schapenfokkers in voornamelijk het Verenigd Koninkrijk, oftwel Engeland.
Dat is geen straf! We doen dat graag want de engelsen zijn heel erg aardig, gastvrij en we maken steeds weer nieuwe vrienden die ons met open armen ontvangen. Wij hebben een passie voor schapen en de engelse fokkers van bijzondere rassen delen die zelfde voorliefde voor hun dieren en hun ras ook. Dat schept een band en we kunnen uren volkletsen over wol, schapen fokken en diverse rassen.

Engeland is een erg mooi land! Wie denkt dat het er altijd regent heeft het mis. Zeker het zuidoosten en midden van Engeland heeft een fijn en aangenaam klimaat.
Het regent er minder vaak dan in ons land en de temperatuur is iets hoger.
Ideale omstandigheden voor een reis in het begin van oktober.

We gingen dus wol ophalen. Van de gekleurde Wensleydale's lag er al een aantal kilo's op ons te wachten. Mooi spul, maar het is schaars en daar betaal je als koper dan ook een beste prijs voor. Maar het is wel wol van de tweede en eerste scheringen, dus hele goede kwaliteit!
Het fokken van bruine Wensleydale's is niet gemakkelijk. Het witte gen is blijkbaar dominant en de geboorte van een zwart lam is dan ook een feest. Een belofte voor de toekomst.

Maar we hebben niet alleen Wensleydale wol meegenomen. We hebben ook de hand weten te leggen op de bijzondere wol van de White Faced Dartmoor schapen.
Het moet nog uitgezocht worden, het moet nog op de 'kiek' en op de website van Kleiendraad, maar het is mooi en bijzonder spul...

De engelsen zijn behulpzaam en willen ons graag voorzien van nieuwe contacten met schapenhouders in hun land. We hebben een lijst met adressen waaruit we kunnen gaan putten.
Onze auto moet volgend jaar een beetje groter worden want als we al die vachten mee moeten nemen dan past dat niet meer in de Peugeot Partner.

We zijn nu weer thuis, alle tassen zijn uitgepakt, de meeste honden weer op honk en we zijn bekaf. Vakantie is bedoeld om bij te komen, maar we hebben best een vermoeiende reis achter de rug. En dit was dus niet alleen vakantie.

We willen bij deze alle hondenoppassers bedanken die zo lief waren om Pat, Kate, Nuala, Jolee, Lucy en Seanan op te vangen. Zonder hun inzet en liefde voor ons zestal Border Collies, hadden we de trip niet kunnen maken.

De komende dagen gaan we aan de slag om alle bestellingen te verwerken en te verzenden. Even flink aanpoten.

Iets over een oude fiets, het leren van een ambacht en de moderne techniek

2011-09-26T13:44:00.000-07:00

Het was een drukke week!
Druk met de voorbereidingen op een tijdelijke winkelsluiting en druk met het lesgeven aan diverse dames.
Verdeeld over drie dagen, kwamen de verse spinsters langs.
Vol verwachting op wat komen ging.

De eerste lesdag kwamen er twee aardige dames op leeftijd bij me binnen met een auto vol met twee spinnewielen.
Die kwamen van de rommelmarkt en van zolder van een familielid.
Thuis hadden ze al wat geoefend met de wielen, maar dat viel niet mee.
Het garentje had nog het meeste weg van een hard elastiekje met heel veel krinkels. Teveel twist dus.
Het garentje was strogeel, eerst dacht ik dat het plantaardig geverfd was, maar het bleek erg oude wol te zijn.
De lanoline ( het wolvet) droogt dan op en wordt steeds geler van kleur.
Met wassen op een lage temperatuur krijg je dat vet er niet uit en de kleur dus ook niet.
De wol was kort van vezel, dat maakt het spinnen er in het begin ook niet gemakkelijker op.
Als je begint met het spinnen, is het handig als je kiest voor een wolsoort met een lange vezel zoals Texelaar wol, Swifter wol of bijvoorbeeld Flevolander wol.

De man des huizes sjouwde de spinnewielen in huis.
De woonkamer stond meteen vol. De dames namen plaats achter het spinnewiel en ik probeerde zo goed als het ging onderricht te geven.
Dat viel niet mee. De wielen vertoonden kuren. De spanning van de draad was op één van de spinnewielen niet te regelen. Zodra er aan de knop van de spanning wat werd gedaan, vloog het onderdeel van het spinnwiel af.
Het werd provisorisch verholpen door een strootje tussen het afremknopje te plaatsen. Het was een beetje een lapmiddel, maar het werkte.

Al piepend en krakend sponnen de dames ondertussen wel een draadje wat steeds beter werd. Dat was al winst. De ergste twist was eruit, het draadje werd zachter en zag er aantrekkelijker uit.
Maar het blijft zwaar trappen op zo'n oud model spinnewiel.

Spinnewielen heb je in vele uitvoeringen en vaak is het uiterlijk ook een beetje streekgebonden.
Hieronder zie je je een gelders spinnewiel.

Qua uitvoering best mooi, zoals zo veel antieke spinnewielen.
Maar vaak trappen ze heel erg zwaar, trekken ze als een gek aan de draad en is er weinig te regelen aan de draadspanning.
Om dan het spinnen goed te leren moet je wel over heel veel doorzettingsvermogen beschikken en niet snel last hebben van je rugspieren , je armen en je benen.

Ooit leerde ik op mijn opleiding het spinnen van wol op de Louët S10.
Van mijn buurvrouw en hospita, mocht ik haar antieke spinnewiel model 'schippertje' lenen.
Het werd een ramp, 'schippertje' en ik accordeerden niet met elkaar en ik dacht dat ik het spinnen nooit zou leren....
Waarom ging het wel op de S10 en niet op het antieke ding??
Het lag uiteindelijk niet aan mij, maar wel aan het gereedschap, het spinnewiel dus.

Toen ik eenmaal wat geld bij elkaar gespaard had, kocht ik mijzelf een spiksplinternieuwe Louët S10. Na enig assemblagewerk, wat overigens weinig voorstelde, trapte ik moeiteloos de ene kilometer draad na de andere.

Nu, tientallen jaren later heb ik een dubbeltraps spinnewiel. Sterker nog, ik heb er twee!
Mijn favoriet is de Victoria, omdat ik er zo lekker achter zit en het zo handig is mee te nemen.

Gisteren heb ik de reeks van drie dagen spinles geven afgesloten met het instrueren van een nieuwe cursiste die zichzelf de Victoria kado had gedaan.
Een goede keuze als je klein behuisd bent en je geen groot (en extra) meubelstuk in je woonkamer wilt hebben.
Victoria vouw je eenvoudig op tot een klein en plat pakketje.

De nieuwe spinster was erg in haar sas met haar aanwinst en kon al heel aardig een draad maken na een dagje spinles.
"Victoria" en zij reisden weer huiswaarts en ze zullen vast dikke maatjes worden.

Meestal geef ik de spinles op de oude vertrouwde S10. Daar is niks mis mee!
Het is een oerdegelijk wiel en het trappen en het maken van een draad is, na enige oefening, voor de meeste mensen goed te leren.
Maar oefening baart kunst. Thuis volgt de volgende uitdaging.
Het geleerde weer in praktijk brengen.
Een goed en licht werkend spinnewiel helpt daar enorm bij!
Op tweedehands verkoopsites kun je soms nog een goede S10 kopen.
Let er wel op dat het wiel niet krom is, dat alle onderdelen goed functioneren en dat het spinnewiel nog goede onderdelen heeft.
Als je die allemaal moet gaan vervangen komen er nogal wat kosten bovenop.
Soms is het dan beter om een nieuw spinnewiel te kopen en de ongelakte versie van de S10, de S17, aan te schaffen. Een blikje lak en wat uurtjes schilder- en doogwerk en je hebt een prima spinnewiel!

Op een oude fiets kun je prima leren fietsen. Maar het helpt wel als die fiets niet rammelt en uit elkaar valt en niet te zwaar trapt.
Dat is voor het aanleren van het wol spinnen, niet anders!

Pieter Post

2011-09-15T15:40:00.000-07:00

Ik ben gek op post, ja leuke post wel te verstaan, niet de blauwe enveloppen van de belastingdienst. Of rekeningen van instanties die om wat voor reden dan ook mijn brievenbus weten te vinden.

Pieter Post is, als hij zijn werk leuk doet, een graag geziene gast.
Wij hebben de post- en pakkettenbezorgers in vele uitvoeringen.
Stuk voor stuk leuke enthousiaste knullen die hier kilo's wol indragen en een praatje maken.

De enveloppe bezorgers merk ik niet op. Ik haal de post uit de brievenbus en meestal is dat een malheur....
Er moet iets betaald worden, er moet iets gedaan worden, kortom weinig lolligheid.

Gisteren was een dag die alles weer goed maakte!
Wat zat er in de brievenbus?
Een heus pakje!

En dit stond er op de linkerbenedenzijde;

Nou daar wordt een mens toch blij van!!!!!!!!!!!!!!!
Ik kreeg een eneveloppe met inhoud van Octavie.

Wie is Octavie?
Zij is een mooie vrouwsmens uit het zuiden des lands.
Ze illustreert, schrijft als de beste en laat u meedelen en verwonderen over de simpelste dingen des levens. Maar met heel veel flair, u ziet de schoonheid die zij ziet. Kortom u wordt bevangen door haar kijk op de wereld en door wat zij ervaart.
'Google" eens naar Octavie en u kunt haar perikelen lezen op haar weblog.
Maak kennis met haar werk, haar kindjes, haar hond, de schapen en haar leven.

Wat zat er in de enveloppe?????
Een prachtig boekje over het schaapscheerfeest voor en met kleuters.
Een kookboek met recepten die streekgebonden zijn en via de overlevering op moeder en dochter overgaan.
Een zakje met zaaizaad voor het volgend jaar.... Een complete verrassing want er staat niet op wat het moet worden, een grapje van Octavie.
En een mooi kaartje.

Oei, het maakte de dag helemaal goed!

Octavie, DANK JE WEL!!!!!

"Kiss that Frog"..............

2011-09-13T14:45:00.000-07:00

Eén van de aardigste mensen in de wereld en één van de meest begenadigde muzikanten is Peter Gabriël.
Wie ooit naar een live optreden van hem en zijn band is geweest, is onder de indruk en heeft ongetwijfeld een fabuleuze avond gehad.

In het rijke oevre van Peter bevindt zich een song genaamd "Kiss that Frog".
U kent vast het sprookje wel van de prinses die een kikker moet kussen.
Ze overwint haar gruwel en kust de kikker die door haar zoen verandert in een prins. Ze leefden nog lang en gelukkig....
Het liedje is gebaseerd op de vertelling van de prinses en de engerd.

Nu komt mijn 'sprookje'.
Deze week wilde ik na een late avond, het regende en het onweerde dat het niet mooi meer was, eindelijk naar bed.
Hond Pat heeft het niet op onweer en het is dan beter om de bui even uit te zitten en dan de slaapkamer op te zoeken om van een welverdiende nachtrust te gaan genieten.

Hond Pat slaapt op de slaapkamer. Zijn angsten zijn beter te controleren als hij vlak bij me is en dan voelt hij zich veilig.
Ik heb ermee leren leven en Pat gaat ergens in een hoekje liggen en ik heb geen last van hem.

Pat heeft een bedritueel.
Hij heeft een kussen in de vorm van een schaap. Het is gemaakt van zachte teddystof en hij gooit het twee maal in de lucht en gaat dan slapen.
De menselijke variant van een paar bladzijden lezen alvorens het schemerlamje uit te doen.
Het schaapkussen gaat al jaren mee. Dat is opmerkelijk want alle stoffen beestjes en pluchen dieren die we ooit hadden, zijn al door zijn toedoen gesneuveld.

Op de slaapkamer was mijn schemerlampje al aan, mijn elektrieke deken stond op standje één, want het is in de slaapkamer al erg koud.
Het schemerlampje geeft een zacht schijnsel en in dit zeer getemperde licht zag ik het schaapkussen naast mijn bed liggen.
'Hm, Pat heeft nu eindelijk een gat gemaakt in de buik van zijn schaapkussen' meende ik.
Ik voelde aan datgene wat ik dacht dat uitpuilende vulling was....
Het voelde koud aan en sprong weg!!!!

Het was een KIKKER!
Gatverderrie en dat in de slaapkamer op tien centimeter van mijn sponde.
Walgelijk.
Ik heb niet heel veel vaststaande principes waar het beesten en beestjes aangaat van het 'enge soort' . Maar één van de principe's is wel dat ik mijn slaapkamer niet deel met kikkers.
Zelfs niet als het stiekem toch prinsen blijken te zijn.
Tot het zoenen van koudbloedige griezels ga ik zeker niet over.
Aanraken is al eng genoeg.

Wat te doen in zo'n geval?
Vangen, maar dat bleek niet goed te lukken.
Met bezem en pan ging het niet.
De kikker sprong gewoon naar een plek waar ik hem nooit kon bereiken.
Namelijk onder het bed.
Al mijn inspanningen liepen op niets uit.

Ik heb de nacht op de bank doorgebracht.
De volgende dag hebben we de zoektocht naar de kikker weer voortgezet.
We hebben het diertje niet meer gevonden.
Waarschijnlijk is hij toch tegen een prinses aangelopen en is hij nu weer een prins.

Tijdens het maken van een kaardvlies heb ik op de IPOD nog even naar
"Kiss that Frog", maar nu in de live uitvoering geluisterd.
Leuk nummer, maar het zal vanaf nu toch met een herinnering aan de ongenode gast aangehoord worden.

Van Anda's handen

2011-08-25T15:07:00.000-07:00

Het spinnen en het wolvirus zit Anda in het bloed.
Vorig jaar deed ze hier haar eerste ervaringen op in het verwerken van wol.
We hadden een leuke dag samen en dat resulteerde in een vriendschap en nu een samenwerking.

Anda heeft een zwak voor lokale, inlandse wol.
Voor een ieder die denkt dat wol van hollandse schapen prikt en niet geschikt is voor verwerking, nou dat is niet zo!
De wol van inlandse rassen kan juist bijzonder mooi zijn.
Zeker de lamswol is vaak van een hele goede en draagbare kwalitiet.

Anda maakte al een erg mooie tuniektrui van wol van het Jacobschaap.
Alle bruin, beige en grijstinten zitten erin.

Vervolgens maakte ze een vest met een dubbele kraag van grijze wol van de Blauwe Texelaar.
Deze schapensoort levert een prachtig gemeleerde tint grijs.

Anda en ik gingen op een zeer koude en regenachtige dag naar een plaats in Drenthe waar een wolfeest werd gehouden.
Ik weet niet of het nu aan het weer lag, maar we kwamen op een lumineus en verwarmend ideetje.
Er moesten plaids komen, van echte wol, handgesponnen en verwerkt tot stevige en robuuste woonplaids, geschikt voor binnen en buitengebruik.

Anda ging aan de slag met emmers, teiltjes, heet water en wasmiddel.
De vachten die we voor dit doel bedacht hadden, moesten schoon!
Daarna kwam het kaarden aan de orde.
Er ging heel wat wol door de kaardemolen en Anda spon de wol tot ze genoeg had voor een plaid.

De witte wol komt van het Drents Heideschaap, ook al hier in de buurt gefokt en gehouden.

Na ampele pogingen met de breipennen, die niet zo mooi werden naar Anda's zin, greep ze naar de haaknaald.
Dat paste beter bij de wolsoort.

Het resultaat mag er zijn.
Prachtige plaids, warm, wollig en van lokale dieren.
100% handwerk.

Deze plaids zijn vanaf nu in de webwinkel van Kleiendraad te koop.

Op de thee

2011-08-15T15:15:00.000-07:00

Recentelijk was ik jarig. Ja alvast bedankt voor uw felicitaties.
Omdat er hier druk gewerkt werd op de doordeweekse dag, die alweer een nieuw jaar markeerde in mijn leven, besloot ik het niet te vieren.
Althans niet thuis, maar wel op een dag dat het me beter uitkwam in een klein clubje van ouder plus vriendin, schoonmoeder en mijn partner.

Ik wilde iets anders, iets ontspannends en geen werk aan koffie, drank, gebak en hapjes. Dat wilde ik nu eens laten doen.
Lekker onderuit zitten en verwend worden.

In het Dagblad van het Noorden, gaan twee redacteuren steeds eten, of iets anders culinairs doen in Drenthe of Groningen.
Zo genoten ze (van) een 'high tea' in Eesergroen.
Bij 'Lucy's Inn' aldaar.
Het werd een lovend verhaal.

Nu kun je tegenwoordig overal high tea-en.
Maar bij Lucy moet u dat echt eens doen.

We hebben er een tiental jaren geleden al eens gegeten en het was echt lekker.
De kok was toen net in liefde gevallen met een echte engelse, dat is dus Lucy.
Lucy verruilde het regenachtige Groot-Brittannië voor het regenachtige Nederland.
Samen zetten ze de zaak voort en Lucy's kwaliteiten op het gebied van gebak en brood zijn fenomenaal.

Er komt niets uit een pakje of een zakje.
Alles is vers en zelfgemaakt. De thee is van losse blaadjes in een tissue achtig zakje, het brood van de sandwiches ook zelfgebakken, jam huisgamaakt en vast ook nog zelfgeplukt.

We begonnen met een warme quiche. We hadden niet geluncht, dus dat vulde onze knorrige magen al een beetje.

Daarna kwam een etagére ter tafel met drie borden erin.
De onderste bevatte vier soorten sandwiches. Met vier overheerlijke hartige vullingen.

Op het middelste bord de scones, met drie soorten huisgemaakte jams en room. De scones waren niet hard en taai, maar luchtig en knapperig.
De jam was goddelijk, ik vond vooral de framboos erg lekker.

Bovenop, vijf soorten gebak.
Chocoladegebak, citroengebak, victoria spongecake en nog meer lekkers.

We hebben heel veel kopjes verschillende thee gedronken.
Eerst even wiebelen met het zakje....

De inrichting bij Lucy is zo oubollig dat het gemakkelijk voor engels kan doorgaan.
Dat moet je maar even voor lief nemen.
Maar met mooi weer, dat was het op die dag niet, kun je fantastisch buiten zitten onder de fruitbomen.

Dus doen, high tea-en bij Lucy's Inn!!
Wel van tevoren reserveren, want Lucy moet natuurlijk wel de tijd hebben om te gaan bakken.

Eesergroen ligt vlakbij Borger, een leuke plaats met het hunebedmuseum wat ook al de moeite waard is.

Alweer bijna een jaar voorbij

2011-08-11T16:28:00.000-07:00

Vandaag liep ik te lopen in het bos. Dat doe ik bijna dagelijks met mijn zestal honden.
Vorig jaar waren er het nog acht.
Acht maal vier vieze poten en acht smerige zanderige vachten die thuiskomen na een uitje.
Nu nog maar zes honden die hun troep achterlaten in de bijkeuken.

Het is al bijna aan jaar geleden, namelijk op de kop af een week, dat Phoebe stierf.
Het gemis en de emotie overviel me, tijdens het wandelen.
Er is nog geen dag geweest dat ik niet aan haar dacht...
Het afscheid nemen van een dierbare hond is een verschrikking.

Opeens waren er de tranen, zomaar in het bos.
Gelukkig had ik een zakdoek bij me.
En geen mens in de buurt. Gelukkig maar.

Nuala liep direct naast me. Ze voelt zoiets aan.
Ze is een bijzondere hond. Net zoals Phoebe dat was.

Vanavond, ook stom toeval stuitte ik op een gedicht van Mary Elizabeth Frye.

Heel mooi en sterkend voor de ziel.
Phoebe is er niet meer in lijfelijke vorm, maar nog wel in mijn hoofd en in allerlei verschijningsvormen.

Ik staarde naar het veld met het geoogste graan en dacht aan haar.
De wind bij de 'Oude Willem' pakte me vandaag beet, kijk daar was ze...
Ik keek vanavond naar de sterren en daar wuifde ze naar mij.

Al lopend kwam ik Phoebe tegen.
Thuis gekomen heb ik haar bloemetjesurn maar even afgestoft.
Ik heb me vermand, het missen zit niet in die asbus of wat er in zit, het zit in kleine dingen. Het leven gaat door en ik ben blij dat ik haar kleinzoon, Seanan, bij me heb. Er is iets wat haar levend houdt.

Missen, het is een lastig ding!

Bamboe

2011-08-11T14:16:00.000-07:00

Ik weet niet of ik er al eens een stukje over geschreven heb, maar hierboven ziet u bamboe.
Ja dat ziet er nu niet uit als die groene stengels waar koalaberen zich mee voeden.

Trouwens, dat is een andere soort bamboe.
De bamboe die verwerkt wordt tot vezels om garens mee te spinnen en te vilten en in de kledingindustrie te verwerken, dat is een soort waar de koalabeer zijn neus voor optrekt. Waarom?
Ja dat weet ik niet, ik ben geen koalabeer.

Wat ik wel weet is dat de bamboe geweldig te verwerken is in kaardvliezen.
Ik ben nu bezig met een een kadootje voor mijn schoonzusje.
Ze krijgt een garentje wat bij haar ketting van Vitorina past.
Vitorina is de keramiste die van die mooie kettingen maakt...

Ik heb het eerste kaardvlies af. Er zit flink wat bamboe in en dat geeft zo'n mooi glansje aan het garen.
Het is te laat en te donker om er een mooie kiek van te maken, maar het is een plaatje.

Bamboe is een plantaardige vezel die vele goede eigenschappen heeft.
Het is sterk, ademt en is hypo-allergeen.
Kortom het is een veelzijdig product.
En het glanst erg mooi, bijna net zo mooi als zijde.

Tja, die draadjes

2011-08-10T15:43:00.000-07:00

Hier is een kaartje van de wereld.
Blogspot maakt het nu mogelijk om te zien waar al die lezertjes vandaan komen. Waar u groen of heel ichtgroen ziet heb ik lezers, waar u een zwarte punt ziet, (dat is ons land) daar wordt de weblog meer intens gelezen.
Ik ben 'confused' en 'flabbergasted'.
Wat wil het geval, het geval wil dat mijn blog al meer dan dertienduizend maal bezocht is.
In mijn opinie is dat echt heel veel, superveel zelfs....

Ik kan ook nagaan wat mensen veel lezen.
De logjes over de honden bijvoorbeeld, maar ook de posts over vezels, schapen en wol.
Zelfs mijn vakantieperikelen worden met aandacht in de gaten gehouden.

Brrr, best wel een beetje eng.
Vorige week had ik het over het webloggen en schrijven met iemand die dat voor zijn werk doet.
Zijn slotconclusie was dat alle webloggers het doen om erkenning te krijgen.
Het komt voort uit (volgens hem) miskenning. De mensen die een weblog schrijven zijn onzeker over hun eigenheid en willen dat ze gelezen worden.
Kortom, er is een steekje los aan mij! (Maar eerlijk gezegd, ik wist het al wel)

Kijkend naar het kaartje ben ik wel benieuwd naar u!
Wat ziet u als als 's ochtends wakker wordt en u kijkt uit uw venster?
Wat doet u zoal op een dag?
Wat maakt u blij en vrolijk?
Kortom, ik denk aan u, in het verre USA, zelfs vanuit Rusland heb ik lezers en vanuit de rest van de Europese Unie.
Een spannende gedachte...

Het augustusvlies

2011-08-10T14:06:00.000-07:00

Iedere maand maak ik een nieuw kaardvlies.
Ik heb op voorhand, halfweg de 'oude' maand, al plannetjes.
Meestal wijzigen die ideetjes niet.
Het breinwaaien gaat door en zo maar opeens is er een plan van aanpak.

In juli regende het pijpenstelen.
Met laarzen aan en regenjack, liep ik mijn dagelijkse wandelingen door het bos.
Geflankeerd door zes of zeven honden.
Die geven niets om het 'hondenweer'.
Sterker nog, ze vinden het dolletjes.
Al die plassen, daar kun je je geweldig in uitleven.
Een leuke manier van pootje baden.

Van pootje baden kom ik dan op de beelden van strand, zon, zee en zand.
Warmte, zitten aan de waterkant van de zee.
Lagune's met van die turquoise waters. Peilloos diep en je ziet er de vissen zó in zwemmen.

Ook al heb ik niks met 'warme' landen, je kunt wel even naar zo'n zee en strand verlangen als je koud en nat van de regen thuiskomt.
Kijk en dat verlangen vertaalt zich nu weer in een kaardvlies.

Hierboven ziet u het.
Aquablauw met zandbeige, wit van de schitteringen van het licht.
Er zit een fikse hoeveelheid zijde in in wit en turquoiseblauw.
De elektrieke kaardemolen doet het werk, ik voer de wol in en voila er is weer een kaardvliesje klaar.

Het is erg mooi geworden, in het echt is het nog veel prachtiger.

Wat doet zij als zij spint

2011-08-08T12:40:00.000-07:00

Ja spinnen natuurlijk! Maar een paardentand en een vrouwenhand staan nooit stil.
En ach weet u, ik heb zo'n fijn spinfateuiltje.
Ik zit er graag in en ik en mijn Louët Victoria zijn dan samen te vinden voor de beeldbuis.

Maar de teevee is niet altijd lollig qua aanbod.
Daar moet dan iets op gevonden worden.
Kijkplezier dus. Voor mij zijn dat series en documentaires waar je als mens wat van op steekt.
De BBC heeft daar een kennis en kunde in, dat is echt fenomenaal.

Ik had al eens een aantal afleveringen gezien van de serie 'Coast'.
Het is nét alsof u vanuit uw zetel een reis maakt.
Langs de kust van Engeland, Ierland, Wales en Schotland.
U staat als het ware op die hoge kliffen, reist mee op bootjes en schepen en ziet dolfijnen, walvissen en heel veel vogels.

Onder water is weer een andere en spectaculaire wereld te vinden.
Wie denkt dat de zeeën rondom het Verenigd Koninkrijk een beetje saai zijn, heeft het mis.
Er gaat een onderwaterwereld voor u open, echt waar!

Van het water komt u op het land. De eilanden, het zijn er heel veel, worden in de serie vereerd met een bezoek.
Ik geef een klein voorbeeldje....

De Shetland eilanden, nu weet u meteen waar ze liggen.
Ver weg in zee, ten noorden van Schotland.

In close up zien ze er op de kaart zo uit.
Het zijn eilanden die echt 'op zichzelf zijn'.
De mensheid past zich aan aan de omstandigheden op de eilanden en de beperkingen die het eilandleven met zich brengt en bracht.
Alles is kleinschalig en dat zijn de dieren ook.

Men leeft van kleinschalige landbouw, kleinschalige veeteelt en alles is daarop aangepast.

Een klein schapenras leeft op de Shetland eilanden.
Het ras heet dan ook Shetland Sheep. Ze zijn er in vele kleurvariaties en het is mooie wol voor spinners die graag natuurkleuren verwerken.

Om die beesten bij elkaar te drijven, werd een hondenras gefokt wat ook al niet zo groot is.
De Shetland Sheepdog.

Dit is een exemplaar ervan. Het is een echte werkhond, maar dan in miniformaat.

Maar de Shetlander komt ook nog in een andere verschijningsvorm in beeld.
Namelijk als pony.
Een werkpony. Net zoals de mensen van de eilanden gehard zijn tegen de stormen en tegen de gure weersomstandigheden, de honden, ondanks hun uiterlijk ook geharde schpepsels zijn en de schapen, stoere en sobere dieren, zo zijn ook de pony's bestand tegen de invloeden van weer en wind.

Goh, wat een verhaal zit ik weer te typen.
Ik lijk wel een medewerker van Buro Britain, de promotieclub van het Verenigd Koninkrijk...
En dat ook nog onbetaald.

Onbetaalbaar zijn mijn uurtjes achter het spinnewiel, draadjes spinnend en kijkend naar die prachtige afleveringen van Coast.
Een aanrader! En gewoon te bestellen bij de bol.com. Weliswaar in het engels, maar dan haalt u uw taalvaardigheden ook nog eens op!

Nazaat.....

2011-08-08T09:43:00.000-07:00

Oei, dat is een binnenkomer hé, zo'n kiekje van een beest!
Hierboven ziet u Herman, een zeer potente ram, honderd-en-veertig kilo,
(dat schatten wij althans)en een woeste brede kop.
Maar dit alles was in contrast met zijn karakter.
Hij was namelijk erg gemakkelijk en onverstoorbaar.
Geen enkele malheur gehad met Herman.
Dit Wensleydale Longwool heerschap, was een fijne bewoner van ons weiland.

Maar na twee jaar moet een ram verkocht worden want anders krijg je inteelt.
Ziekten en afwijkingen liggen op de loer.
Een verstandige schapenfokker laaat dat niet gebeuren.
Herman verhuisde naar het oosten van Groningen.

Iets verder noord-oostelijk, woont boer Bastian B.
Zo ongeveer in het noordwesten van Duitsland.

Het schijnt een mooi gebied te zijn, zo tegen de kust aan.
Moeten we toch nog eens een kijkje gaan nemen.
Het is maar een kleine twee uur 'fahren op de autobahn'.
U leest het al, mijn duits is niet meer wat het geweest is....
Gelukkig spreekt boer B.B. engels en zo converseren wij ook.

Vorig jaar verkochten we twee ooien aan Boer Bastian B.
Laten die nu voor het eerst moeder zijn geworden!
En heel leuk, we zien iets van Herman terug.

Namelijk een kleine bruine vlek achter de linkerschouder.
Dat heeft hij dus van zijn opa!

Bastian B. was hier een kleine twee weken geleden om twee ooilammeren op te halen.
Ze hebben het daar goed, het duitse gras is perfect en de zorg is gegarandeerd.
Aardige man die Bastian. Hij heeft alles keurig voor elkaar.
Een spic en span aanhanger, stro erin en de papierwinkel op orde.
Daar kun je een puntje aan zuigen.

Gisteren kreeg ik de foto van het ramlam.
Hij zoekt nog een nieuwe baas.
Dus wie nog op zoek is naar een mooi ramlam van het Wensleydale Longwool ras, kan zich bij mij melden!!!
Het zou zonde zijn om zo'n mooi exemplaar van een bedreigd schapenras naar de slacht te moeten brengen.
Zit u niet te wachten op een schaap van het mannelijke kunnen, castreren kan ook. De wol blijft dan langer mooi en zacht. Geen vieze rammenlucht en een aardig en mooi dier in de wei.

Plannen.... deel drie

2011-08-04T15:08:00.000-07:00

(Op bovenstaande foto ziet u Spike, een zoon van onze Phoebe, dit ter inleiding. En ook omdat Spike 'the spitting image'is van zijn moeder)
Sport verbroedert, brengt mensen samen en het fokken van honden weeft draadjes tussen personen en gezinnen.

Je hebt van die dagen dat je alleen maar te maken hebt met hele lieve mensen.
Ik hoop dat u dat ook wel eens heeft, want dat geeft de burger moed en je houdt er als mens een geluksgevoel aan over.

De telefoon ging. En Grietje meldde zich. Grietje is de baas van Spike en Spike is weer de zoon van Phoebe.
Grietje viel meteen met de deur in huis. 'Wanneer willen jullie op vakantie?'
'Nou dan en dan, tot dan', antwoordde ik. 'Oh dat komt mooi uit, we zijn dan thuis, ik plan minder werk in en we kunnen best op een hond passen....'
Dat is me toch eens super! Dus er gaat een hond naar Grietje en Leo.

Grietje doet samen met Spike aan behendigheid, het is echt hun spelletje.
Zowel bazin als hond vinden het geweldig leuk.

Leo heeft een andere hobby, namelijk motorrijden.
Als Grietje naar een wedstrijd is, pakt hij vaak de motorfiets en rijdt Grietje achterna. Hij toert zo menige afstand door het land en ze zijn er dan met zijn drietjes een dagje helemaal uit.

Toen kwam Gesien binnen, weer terug na haar vakantie in Zweden, ze kwam vanavond weer lesgeven in de edele sport van het frisbeeën.

De eerste vraag was, 'wanneer gaan jullie weg'? 'Nou dan en dan, tot dan.'
'Ha dat komt mooi uit, dan komt mijn pleegdochter bij mij logeren'.
De stralende glimlach die Gesien zo kenmerkt als ze echt blij is, (te zien op bovenstaande foto) kwam er aan te pas.
Lucy mag voor het tweede jaar bij Gesien en haar honden Luke en Bas logeren!
Lucy is blij en wij zijn blij. De band tussen Lucy en Gesien is opmerkelijk. Ze zijn echt dol op elkaar.

Grietje, Leo en Gesien, jullie zijn topmensen, en Willeke en Remco (van Mazzel ook!!!)

Plannen.... deel twee

2011-08-03T13:30:00.000-07:00

Het jongste baasje van Mazzel valt als een blok voor de honden des huize Wolvenbergerweide.
Die liefde is speciaal bij Lucy wederzijds.
Lucy is echt dol op kinderen en ze was zo blij als een hond met zeven staarten dat er nu weer een klein mens over de vloer kwam.

Tja en zodra je als kind dan op de bank gaat zitten, dan heb je Lucy op schoot!

De grote bazen van Mazzel vroegen of we nog vakantieplannen hadden.
Op ons bevestigende antwoord en de opmerking dat het afhing van het plaatsen van de Border Collies, kwamen ze met een voorstel.
Ze wilden er best drie (of meer) opvangen...
Ik wist niet wat ik hoorde! Wat lief.

De verdeling hebben we al een beetje gemaakt.
Nuala, Jolee en Seanan gaan als alles goed is naar Zeist.
Nog drie honden te gaan.

Mazzel deel twee

2011-08-03T13:20:00.000-07:00

Mazzel dacht al bijna dat hij hier bleef wonen.
Maar vanavond was een deel van zijn gezin er weer om hem op te halen.
En Mazzel was blij!
Goed zo, dat hoort ook zo. Hij is dol op zijn bazen en baasjes en dat is goed te zien.

Maar hij kon niet weg zonder zijn avondmaaltijd.
Lekker vis met vlees en veel groenten en fruit.
Mazzel stond heel geduldig al te wachten bij het aanrecht en op het uitdelen van de zeven voerbakken voor de zeven Border Collies.

De bazin keek haar ogen uit bij de bereiding van het voedsel, het jongste baasje vond het allemaal erg spannend en het leek hem leuk om dat ook eens te doen.

Mazzel heeft hier een hele leuke tijd gehad!
Drie-sterren voer, een bos met heel veel takken die hij zo graag mag sjouwen en veel lol met zijn halfbroertje en zijn zussen.

Maar hij kon niet overweg met pa Pat. Dat is geen wonder...
Pa Pat duldt geen reuen in huis maar Pat wordt wel steeds ouder en het lijf straalt minder zekerheid uit dan voorheen.
De laatste dagen hebben we vader en zoon dan ook apart gehuisvest en apart uitgelaten.

Op de foto's ziet u hoe Mazzel nu is, een stuk forser (oftewel dik) dat komt door de castratie. Ook zijn vacht is nu opeens ruwharig met slag!
Niet moeders mooiste, maar wel een hele leuke ongecompliceerde hond.
We gaan hem missen. Het windlicht wat ik kreeg voor de goede zorg krijgt een speciaal plekje in huis.

Plannen....

2011-08-02T15:53:00.000-07:00

In okober willen we een tiental dagen op vakantie.
Maar maak er maar een zakenreis van.
Onze focus ligt op de east - midlands. Licht gekleurd op het kaartje.

We gaan een aantal sheepfarms bezoeken en wol inkopen, leuk die contacten met de engelsen.

Het nuttige willen we met het aangename verenigen.
Dus die boeren met heel veel schapen moeten ook concurren met de plannen die we hebben qua bezienswaardgheden. En we willen een accomodatie die ons past.
Bij de engelsen heet dat 'self catering' dus je zorgt voor je eigen natje en droogje. Kortom om alles in het 'plaatje' te laten vallen, kost best nog wel moeite.

Het internet is weliswaar een goede bron om je informatie vandaan te halen, maar het is ook best lastig om uit het overvloedige aanbod een keuze te maken.
Wat is het mooiste graafschap, waar is het meeste te zien en te beleven?
Allemaal vragen waar we nog geen antwoord op hebben.

De eerste prioriteit is het goed onderbrengen van zes honden.
Ik zal ze even in kort bestek voorstellen!
* Pat, een gecastreerde reu, slaapt het liefst bij je in de slaapkamer en kan niet langer alleen zijn dan vier uur.

* Kate moet verplicht aan de lijn in verband met haar revalidatie na een operatie.

* Nuala ,is gek op aandacht en spelletjes. Een schat van een dier!

* Jolee, luistert goed en is dol op paarden.

* Lucy, gek op frisbee, gek op kinderen en vereist een ferme hand.

* Seanan, een gecastreerde reu die dol is op aandacht, goed luistert en niet past in een verstedelijkte omgeving.

Mocht u belangstelling hebben in het opvangen van één van deze honden, neem dan contact op.
Als wederdienst kunnen wij zorgen voor een goede opvang van uw viervoeter, tijdens uw vakantie.

Alweer een nieuwe maand

2011-08-01T16:00:00.000-07:00

Ik weet niet hoe het met u is, maar ik was de slechte dagen in juli wel aardig beu!
Grijs, mistroostig en koud.

Niets deed denken aan de zomer, de drentse fiets-vierdaagse, reed aan de stille kant van de Hoofdvaart voorbij. De pedalerende ( voornamelijk 65 plussers) waren gestoken in poncho's, agu regenpakken en soms zelfgefrabriekte regenkledij bijvoorbeeld gemaakt uit vuilniszakken.

De fietsvierdaagse is niet meer zo populair als ettelijke jaren geleden.
Toen deden nog vele gezinnen mee. Maar die zie je amper meer.
Ach waar zijn toch die tijden van stoffige fietstochten door het drentse land, de limonade en het speeltuinvertier in theehuis Anserdennen...
Het theehuis bestaat nog steeds, ik ga er binnenkort maar eens een kijkje nemen.

Dat zijn mijn herinneringen aan vakanties, uw herinneringen zijn vast heel anders.
Misschien bent u wel in mediterane sferen geweest.
Een blauwe zee, tropische drankjes, warmte en veel gezelligheid met u en de uwen.

Wij proberen dat vakantiegevoel nog even vast te houden!
Bij Kleiendraad vindt u in de maand augustus vele tinten aqua en blauw die aan de zomervakantie doen denken.

Het weer kan nog alle kanten op in deze maand. Maar we hopen dat u voldoende inspiratie opdoet om lekker aan de slag te gaan.

Klant(on) vriendelijk

2011-07-27T15:40:00.000-07:00

Zoals u wellicht hebt kunnen vernemen uit de media, welke dan ook, is de zendmast in Hoogersmilde, ingestort.
Het is een bezienswaardigheid geworden.
Zeker nu de fiets-vierdaagse door de Drentse dreven dendert.

Goed en wel, we hadden geen teevee.
Dat is geen ramp van grote omvang, maar na een paar dagen ga je het nieuws en de verstrooiïng van sommige programma's toch wel missen.

Wat erger is, is dat we telefonisch via de mobieltjes niet bereikbaar zijn.
Het internetbankieren levert grote problemen op en de klanten kunnen mij niet via de telefoon bereiken.
Bovendien loop ik iedere dag een uur in het bos.
Het mobieltje geeft me een zekere mate van bescherming en rust in het hoofd.
Als er wat fout gaat, dan kan ik bellen.
Maar dat gaat dus nu niet. Ik ben en blijf onbereikbaar en kan niet bellen! Vodafone heeft geen bereik.

Na ettelijke mailtjes aan de firma Vodafone, waar ik geen reacties op kreeg, telefoontjes aan hen die niet adequaat werden beantwoord, was ik het zat!
De buren die bij KPN hun mobieltjes hebben, hebben wel bereik en kunnen bellen.
Dus vandaag heb ik een bezoek gebracht aan de KPN winkel.

Wat ik wilde was een omzetting naar KPN met nummerbehoud.
Nou dat is wel mogelijk maar dat duurt dus ettelijke weken.
Dat is geen optie.
Ik heb nu een identiek, (zeer goedkoop) toestelletje met een ander nummer en wel bereik.
Vodafone kan de boom in of zo u wilt de hoogste mast die er in Drenthe nog te vinden is, ik ben geen klant meer bij ze.

Het probleem van de digitenne van KPN is opgelost!

Hulde voor de KPN!!!
We werden echt platgemaild, aangeschreven en nu hebben we sedert afgelopen zaterdag weer teevee.
We kregen een supersterke ontvanger die we buiten moesten plaatsen voor de beste ontvangst.

Na enig hak- en breekwerk en installatiegedoe, hebben we weer teevee en die is nog beter dan voorheen.
Petje af voor de communicatie van de KPN.

Ik kijk weer naar de BBC, de programamma's die ik zo mooi vind.
Voor de dagen dat het niet goed gaat, die hebben we nog niet ervaren, kan ik terugvallen op een setje met DVD's.

Spinfauteuil

2011-07-27T15:07:00.000-07:00

Spinnen doe ik het liefste comfortabel zittend.
Nu heeft hier de afgelopen maanden een aftands tuinstoeltje binnen gestaan.
Met een schuurspons, azijn en een halve fles Cif, kreeg ik het nét een beetje toonbaar.
Maar het is en blijft een lelijk ding, een jaren zeventig modelletje.
Het metalen frame vertoont plekken die je met de beste wil van de wereld niet meer mooi krijgt.
De plastic lamellen zijn nog steeds groezelig....
Tussen de lamellen zit nog steeds wat groene aanslag.

Enfin, het werd tijd voor wat nieuws.
Ik ben bijna jarig en ik wilde mezelf een kadootje geven.
Het werd een spinstoeltje. Maar dan eentje waar ik echt lekker in zit.
Die ook nog eens in het interieur past en die niet detoneert bij de rest van het meubilair.

Overigens, wij doen heel lang met onze meubels.
De banken hebben we al vijftien jaar.
De hoezen pletteren we gewoon in de wasmachine op zestig graden.
Het mag volgens het wasvoorschrift niet, maar wij zijn zo eigenwijs als dat we groot zijn.
We hebben een paar van die setjes hoezen en die doen het al jaren!

Dus het werd een tochtje naar IKEA vandaag.
Natuurlijk liet ik me weer eens meeslepen door de kleur blauw.
Prachtige glaasjes zag ik, zo mooi te gebruiken met een waxinelichtje.
Hup die gingen in de kar.

Toen kwamen we op de stofafdeling.
Daar vond ik weer zo'n mooi kussentje.

Geborduurd, wie dat doen, ik weet het niet...
Ze passen precies bij de lampekapjes die ook al zo prachtig gehandwerkt zijn.

Die kapjes hebben we al een tijdje. Met een zacht lampje erin, verspreiden ze een mooi warm lichtje.

We gaan even terug naar het stoeltje.
Het staat er nu, natuurlijk toch nét iets groter dan we in de winkel zagen....
Maar met een kleine verhuizing van wat meubilair, past het goed voor de teevee.
Het spinnen in zo'n zetel, gaat geweldig!
Het stoeltje omarmt mij. De zithoogte is perfect en dat is belangrijk om een hele avond te kunnen spinnen.
Het stoeltje is ook al een geliefde plek bij poes Mies.
Het wordt dus dringen....

En van wie niet genoeg kan krijgen van de kleur blauw, augustus wordt een blauw gekleurde maand bij Kleiendraad.
Nog een paar nachtjes slapen en u ontvangt een berichtje via de mail als u lid bent van de mailinglist.

Mazzel....

2011-07-15T15:40:00.000-07:00

Soms heb je als fokker van honden mazzel...
In het geval van Mazzel is dat bij ons zeker het geval!

We fokten een nestje. Of eigenlijk was het een ongelukje.
Pat en Kate werden verliefd. Gelukkig voldeden ze aan alle testen op het gebied van gezondheid.
Het werd een mooi nestje van vijf hondjes.

Voor vier van de vijf pupjes vonden we een plaatsje.
Voor nummer vijf moesten we iets langer wachten.
Maar het wachten werd beloond.
Er meldde zich een aardige meneer, een man die graag een hond wilde.
Maar die man had een vrouw en samen hadden ze vier kinderen.
Twee jongens en twee meiden.
Het was een compleet gezin met een hondenwens.
Dan ga je in gesprek. Over waarom mensen een Border Collie willen, wat hun omstandigheden zijn, hoe ze denken over opvoeden en het hebben van een hond.
De man, Remco, kon het ons duiden. We waren overtuigd.
Nog overtuigder raakten we na het bezoek van de hele famile G.
Meneer Remco, leidde zijn kinderen in, in het bezoek aan de pup.
'Jullie doen alles wat die mevrouw zegt en vraagt' zei hij.
We gingen zitten met koffie, thee, koekjes en limonade.
De kinderen van het gezin G. deden keurig wat er van hun verlangd werd.
Na de versnaperingen haalden we het pupje uit de puppenren.
Met zijn allen deden we het spelletje 'hondje roepen'.
We zaten op de grond. Stukjes kaas in de hand, pupje zijn naam roepen en belonen.
Dat was een feest!
Ik zag de klik bij het hondje en bij de baasjes in spé.

Het pupje had zijn nieuwe baasjes gevonden en wij hadden de baasjes gevonden voor dit reutje.
"Mazzel" ging hij heten. Want ze hadden "gemazzeld" met dit hondje.

We zijn nu al ettelijke jaren verder.
Mazzel doet zijn naam eer aan. Hij is een erg leuke gezinshond.
Hij is op zijn plek.
En nu is hij eventjes terug op zijn geboortegrond.
Hij logeert de komende weken hier.

Mazzel is nu al gek met zijn zussen en zijn halfbroertje.

De bovenstaande foto's zijn van toen hij nog een pup was en hier nog verbleef.

Bandenpech

2011-07-15T15:06:00.000-07:00

Terwijl de Tour de France in volle gang is, er renners sneuvelen bij bosjes, banden lek gereden worden etc. hebben wij hiet te maken met 'bandenpech' van onze Kate.
Onze vierpootaangedreven heks, heeft zich een tijdje geleden geblesseerd.
Kate houdt ervan om in haar run, 180 graden om te draaien en idoot gevaarlijke capriolen uit te halen.
We hielden altijd ons hart al wel vast, dat was ook één van de redenen waarom we niet doorgegaan zijn met behendigheid.

Goed, ze liep op drie poten en het werd na twee dagen niet beter.
Dan ga je als baas met de viervoetster naar de dierenarts.
Helaas hadden we te maken een nieuwe 'ster' aan het firmament der diergeneeskunde. Een nieuw meidje net vers van de opleiding die de kliniek in Assen kwam versterken.
Ze maakte foto's van de poot in kwestie en zag er niets bijzonders op.
Met een receptje voor pijnstilling gingen we naar huis.
Dat leverde ook al trammelant op want die middeltjes hebben we zelf op voorraad. Humane middelen tegen pijn kunnen soms ook ingezet worden bij huisdieren en dat was in dit geval ook zo. Wel zo goedkoop en net zo goed.
Dat leidde tot een kleine verbale schermutseling.
'Tja dat is op uw verantwoording' kreeg ik te horen.
'Ja alles wat ik doe met mijn huisdieren is uiteindelijk mijn verantwoordelijkheid' luidde mijn tegenwerping.
Ze was niet blij en ik ook niet, ik houd niet van verse dierenartsen met een attitude die meer arrogant is dan past.

Het werd niet beter met de poot van Kate en ook niet slechter.
We gingen op ons eigen initiatief naar een dierenkliniek elders in onze provincie.
Een kliniek die nogal goed bekend staat op het gebied van het bewegingsapparaat van de hond.
Op ons verzoek waren de foto's van Kate al door gestuurd naar dierenkliniek H.
Het werd onze eigen dierenarts Eva wat wit om de neus....

Kate en E. togen naar de kliniek.
Op de foto was het al overduidelijk, het was niet te missen en na de 'schuifladetest' was het een feit.
Kate heeft haar kruisbanden gescheurd in haar linkerachterpoot.

Helaas kan ze pas voor operatie terecht aan het einde van de maand augustus.
Dat duurt dus nog eventjes.
We gaan voor de beste operatie, het wordt er één waar een titanium plaatje wordt ingebracht. Dit is voor Kate de beste oplossing.
We zijn aan het sparen voor de rekening....

We hebben met dierenarts Eva in Assen nog wel even gebeld.
Niet om haar de oren te wassen, maar wel om te zeggen dat dit soort dingen nooit mogen voorkomen.
Voortaan worden onze honden alleen nog maar behandeld door dokter Eva.
De nieuwelinge mag andere honden gaan behandelen....

Uit de lucht

2011-07-15T14:32:00.000-07:00

Ons markeringspunt als we onderweg zijn geweest, is de zendmast van Hoogersmilde. Eigenlijk is Hoogersmilde 'ons' dorp.
We wonen er nét buiten en de zendmast was tot vandaag van heinde en verre te zien.

Het mooiste eraan was de kersttijd. De toren droeg dan een speciale verlichting zodat hij op een kerstboom leek.

Fraai qua bouw zijn dit soort bouwwerken niet, maar ja je kunt er ook niet van buiten. Ze leveren het contact met buitenwereld.
Radiosignalen worden erdoor doorgegeven en ook de mobiele telefonie is van dit soort 'lange nekken' afhankelijk.
Ook teevee wordt deels door de masten mogelijk gemaakt.
In ons geval zeker, we hebben de radio, de mobiele telefoon en digitenne. Dus bijna alle contacten met de wereld vinden plaats via 'onze' mast.

Vandaag was ik fijn aan het werk, in de wolwerkplaats.
De radio op één om de tour de france te volgen.
Dat doe ik namelijk, ik vind dit steeds leuker worden.
De tour is de meest dramatische vorm van sport, er zit alles in. Samenwerking, gunnen, misgunnen, doorzetten, opgeven, rancune, leed, pijn, vreugde en nog veel meer. Shakespeare is er niks bij!!

Goed, ik stond dus te luisteren naar radio één. Het geluid haperde wat, maar dat is wel vaker als er verslag uit de tour komt.
Even later hoorde ik weer het vertrouwde stemgeluid van Dione de Graaf en haar lach.
En toen, ruis......
Helemaal geen signaal meer. Ik dacht nog het zit niet helemaal snor met die straalverbinding vanuit de bergen in Frankrijk, maar ja ze hebben net de nationale feestdag gehad aldaar. Misschien zijn ze niet helemaal fris.
Stekkertje verkeerd ingeplugd ofzo.
De ruis bleef. Ook de radio in de woonkamer vertoonde hetzelfde euvel.

Even later liep E. naar buiten om de post uit de brievenbus te gaan halen.
Verderop zag hij witte rook komen uit de zendmast.
De brandweerwagens hadden we al eerder voorbij zien sjezen.

Inmiddels werd het een drukte van belang op de weg.
Het ramptoerisme kwam op gang.
We snapten nu ook waarom we geen radio ontvangst meer hadden.
De teevee deed het nog even en daarop lazen we dat de zendmast echt in de hens stond. Het werd beschreven als een grote brand die moeilijk te blussen was.
Ja dat lijkt me logisch, zo'n toren is een soort schoorsteen in optima forma.
Wie wat afweet van schoorsteenbranden snapt dat dit niet te blussen is.
Ik hield mijn hart vast want via het laatste nieuws wat we nog net voor de crash binnen kregen was dat er brandweermensen met laddertjes naar binnen waren gegaan. Onverantwoord als je het mij vraagt, de hitte die ontstaat in zo'n koker die in verbinding staat met de buitenlucht is zo groot dat alles knapt. De hitte is verzengend.

We gingen weer aan het werk.
E. schilderde twee vensterbanken en ik deed nog wat aan bestellingen.
Toen volgde er een doffe klap en een donderend geraas.
We liepen naar de voorkant van het huis en de zendmast was weg...
Ten minste datgene wat wij altijd konden zien, namelijk het hoge stalen gedeelte bovenop de betonnen kolom.

Het dorp konden we niet meer in. Boodschappen doen was onmogelijk.
We hebben nu geen teevee meer, we hebben geen radio en geen mogelijkheid om mobiel te bellen.

Geukkig zijn er geen gewonden of doden gevallen.
Dat is echt een wonder!

We zijn ons 'baken' kwijt, dat zal wel even wennen zijn.
Ik zit nu dus even de achterstand bij te werken van de weblog.
De afgelopen tijd kwam het er niet van, het was te druk met de webwinkel en andere zaken.
(Voor u als lezer breken er wellicht betere tijden aan.)

Lekker op de trekker

2011-06-29T15:20:00.000-07:00

Na een periode van extreme droogte hebben we nu al een paar weken fikse hoosbuien doorstaan.
Schapen hebben een pesthekel aan nattigheid en zeker de Wensleydale Longwools.
Door hun vacht, die uit krullerige lokken bestaat, wordt de huid snel nat en koelt het dier af.
Bij een schaap met een 'normale' vacht glijdt de regen er langs.
Zo'n gewoon schaap blijft dus langer droog.
Om tegemoet te komen aan de wooneisen van ons schapenras, hebben we een melkdoorloopwagen en een oude kar aangeschaft.
Beide karren hebben hun beste tijd allang gehad maar stonden vervelend in het zicht van onze buren.
Vandaag heeft de verhuizing van de karren plaatsgehad en de buurtjes zullen er vast en zeker een neutje op gedronken hebben.
We hebben de mobiele stalletjes nu zó geplaatst dat niemand er zich meer aan kan ergeren.

Nu moest de trekker toch uit de deel, want het gras diende gemaaid worden.
Door al die buien met daarna weer redelijk hoge temperaturen, groeien de groene sprieten als een dolle.
Maar hoog gras, dat blieft een schaap niet...
Het dier laat het links liggen.
Dus moet er weide gebloot worden. Dat gaat met een vernuftig apparaat wat het gras maait en hakselt. Gek genoeg vinden de schapen dat maaisel nu weer een lekkernij!
De weidebloter, want zo heet het ding waarmee de klus geklaard wordt, hangt achter onze bejaarde Ford 2000 trekker.
Toen we de Ford kochten zat er nog zo'n lollig dekje op van zeildoek.
Maar dat was al gaar en krakkemikkig bij aanschaf, dus dat hebben we helaas weg moeten doen.

De Ford 2000 is een werkpaard. Het ding ziet er niet meer uit. Maar hij doet nog altijd trouw dienst.
Bij het starten van de tractor trekt er een dieselwalm door de hele boerderij.
Het pand staat op zijn grondvesten te trillen.
Maar er is niets leuker dan een beetje je jeugddroom uitleven op de tractor.
E. heeft dus een lekker dagje op de trekker gehad.

De kleuren voor juli deel twee

2011-06-27T15:15:00.000-07:00

Ja ik heb even een kiekje gemaakt.
Van het 'Julivlies' twee paarse tintjes met wit en grijs.

Al spinnende wordt het prachtig!
De lavendelkleuren en het grijs lopen mooi in elkaar over en het wit van de zijde sprankelt eruit.

In mijn tuin is het zoeken naar de plant, maar ze staat er wel!
Maar Jorien en haar lammeren die geparkeerd staan in de achtertuin, weten de planten ook goed te vinden.
Er blijven slechts kale staakjes van over...

Jorien geniet van het buiten zijn.
Nog even en dan zal ze naar de plaatselijke slager gaan.
Ze loopt weer zo beroerd, we krijgen het niet meer goed.
Zo kan ze de barre winter niet in.
We kunnen het niet over ons hart verkrijgen om haar te verkopen aan de handelaar. Dan moet ze op transport naar de halalslachter...
Dat nooit. Die halssnede met alle stress vandien en het leegbloeden totdat ze niet meer bij bewustzijn is. Dat is geen optie.
Ze gaat dus in het veekarretje, een kilometer verderop. Vroeg in de ochtend en ze zal vlak daarna geslacht worden.
Het is van alle slechte opties, de beste.
Nu nog even niet, nog even mag ze rondlopen in de achtertuin op het grasveld samen met haar lammeren. Bij slecht weer kan ze de stal inlopen en daar lekker liggen.

Jorien zal ik missen.... het was onze eerste Wensleydale Longwool ooi.
Maar soms moet je een keiharde beslissing nemen.
Het leven moet 'schaapwaardig' zijn.
Het zijn de afwegingen die het er niet leuker op maken....

Van beginner spinner tot vergevorderd spinner

2011-06-27T14:35:00.000-07:00

Van Anda, die vorig jaar een spincursus bij mij volgde, kreeg ik twee prachtige foto's van haar laatste creatie.
Het is een erg mooi vest geworden, geheel naar eigen ontwerp en uitvoering.

Anda is 'spinverslaafd' en die verslaving werpt zijn vruchten af.
Het spinnewiel wordt op mooie dagen in de tuin gezet en dan gaat Anda lekker tussen de planten en de vogeltjes haar garens maken.

Is het wat minder goed weer, nou dan spint ze gewoonweg binnenshuis.

Het vest wat u hier ziet is gesponnen van Texelaar wol maar van een goed vachtje. Niet zo prikkerig en het heeft een rijke kleurschakering.

Voor al die beginnende spinners is dit een opsteker.
Over een poosje kunt u net zulke mooie creaties maken als Anda.
Gewoon even doorzetten en oefenen.

Nieuwe garens van cursisten

2011-06-25T12:15:00.000-07:00

Van wol tot draad is een heel proces.
Zeker voor de 'absolute spinbeginners'.

Ik overlaad ze op zo'n dag met informatie, over wolsoorten, waarom je met wol kunt spinnen en met vele tips en trucs.

Iedereen is anders en je merkt gaandeweg op zo'n dag hoe mensen leren en hoe ze omgaan met de informatie en met het leren van een ambacht.

Meestal is zo'n dag vol 'hobbels en bobbels' letterlijk en figuurlijk.
Als ze denken dat het nét een beetje gaat, dan breekt de draad, komen er kurketrekkers in het garen en denken ze 'ik leer het nooit'.

Maar aan het einde van de dag zijn ze allemaal stiktevreden met hun eerste strengetje.

Vandaag had ik twee dames te gast die al jarenlang vriendinnen zijn.
Totaal verschillende dames, dat maakte het nog leuker!

Hoe de één met het spinnewiel omging was in contrast met de andere dame die veel gematigder te werk ging.
Het één is niet beter dan het ander, beiden komen ze er wel!

Aan het einde van de dag hebben we nog even geneusd in de boeken over spinnen, verven en schapenrassen.
Vooral in het boek 'Intertwined' deden ze veel inspiratie op.

De voorbeelden van prachtige 'art-yarns' doen denken aan de strengetjes wol van cursisten.
Opeens waren de hobbels en bobbels in de draden zo gek nog niet...
Ze hebben iets gemaakt wat mooi is. Met pure wol zoals de Texelaarwol, een beetje kleur en veel inspanning.

Het resultaat mag er weer zijn!

De kleuren voor juli

2011-06-24T14:17:00.000-07:00

Sinds ik mijn electrische Louët kaardemolen heb, ben ik niet meer te houden.
Het ene na het andere vlies vliegt van het apparaat af.
Ik druk op de knop en daar gaat het ding van start, ik hoef alleen maar de wol in te voeren en een beetje te begeleiden.
Afhankelijk van het resultaat wat me voor ogen staat, spreid ik de wol meer of minder uit.
Kaard ik het met veel 'spreiding' dan wordt het uiteindelijke garen erg gemeleerd.
Doe ik het met minder handmatige interventie, dan zie je dat ook weer terug in het garen. Dat wordt dan weer anders en de afzonderlijke tinten zie je meer terug.
Het spinnen van zo'n vlies is altijd weer een verassing.
Is het zoals ik het me had voorgesteld of toch weer anders?
Dat merk ik pas als ik het spin en na het twijnen zie ik pas het juiste effect.

De wol heb ik voor het grijpen. Het is net alsof ik in mijn eigen snoepwinkel mag graaien in de stopflessen met zoetwaar.
Ik trek een bak open met kleur, een lade open met zijde en voeg soms wat krul toe voor extra sjeu.

Voor de maand juli ben ik op de paarse toer.
Het paars van lavendel met grijs en witte accenten van zijde.
Ik vind het toevoegen van zijde echt een aanrader.
Het voegt 'licht' en glans toe en je garen wordt er levendiger door.

Als ik morgen tijd heb, zal ik foto's nemen van het kaardvlies.
Het is nu al erg mooi. Ik heb Gotland wol gebruikt, paarse Merino in twee lavendel kleuren en verder de witte zijde en witte zachte wol van onder meer de Corriedale schapen dat heeft ook al wat glans van zichzelf.

De lavendel staat al volop te bloeien in hoekjes van mijn tuin.
Tegen de verdrukking in, dat wel. Het is een moeilijk jaar voor deze plant.
Teveel droogte en nu een overschot aan plensbuien.

Het mag mijn pret niet drukken. Laat het maar regenen, dan kan ik zonder schuldgevoel lekker spinnen!!

Sokken zonder gaten

2011-06-23T15:15:00.000-07:00

Spinnen is in, breien is 'hot' en wat breit men nu heden ten dage?
Sokken! Ja u leest het goed, er wordt wat afgebreid op rondbreinaalden, vier pennen en de teen en hiel hebben geen geheimen meer voor de moderne breister en breiers.

Vorig jaar is er een uiterst leuk blad uitgegeven wat binnen een mum van tijd was uitverkocht. Dat zegt wel iets over de populariteit van de moderne gebreide sokken.

Maar ik herinner me nog heel goed hoe mijn oma en mijn moeder eindeloos gaten zaten dicht te mazen met stopwol. Dat zat op van die kleine kaartjes, onderin de naaidoos.
Mijn oma en mijn moeder deden dat vaak op vrijdagavond. De enige reden die ik ervoor kan bedenken is dat ze dan hun tijd moesten doden omdat ze "in de krulspelden zaten" En een paardentand en een vrouwenhand mogen nooit stilstaan.

Waarom is de hedendaagse eigengebreide sok zo populair?
Ik kan er geen echte motivatie voor geven.
Wel zijn er spinners die opzien tegen het spinnen van vele klossen vol voor een trui of vest. Ja dat is even doorpakken.
Zo'n spinprojectje voor een paar sokken is te overzien.

Als u zelf uw garen spint voor sokken, dan kan ik u als versteviging van de wol, het toevoegen van mohair aanbevelen. Als u een verhouding van 30% mohair en 70% wol aanhoudt, dan hoeft u minder gaten te stoppen. Succes verzekerd!
En mohair is net zo mooi te verven als wol.

Zelf brei ik nooit sokken, ze zitten niet lekker en als ik op laarzen door het bos struin, worden het propjes in mijn laarzen. Reuze ongemakkelijk!
Bovendien heb ik een bijna traumatische herinnering aan het breien van sokken. Om dat te oefenen kregen de meisjes op mijn lagere school, handwerkles. We moesten een slang breien van durable katoen. Iedere zes centimeter een andere kleur en andere steek.
Het sluitstuk van de slang was de bek. Hiel en teenwerk dus....
Dat werd voor ieder meisje op dinsdagochtend van elf tot twaalf een drama.
Met een vreselijke handwerkjuf, die er een intens genoegen in had om elke niet gelukte bek, toer voor toer ten overstaan van de rest van de klas, uit te trekken. Tergend langzaam en met een zelfgenoegzame lach op haar gezicht.
Tranen drupten er op de toch al vettige breiwerkjes, de stalen pennen werden ieder jaar weer wat roestiger.

Voor mij geen sokken van eigen makelij, maar de plaatjes van handgemaakte paartjes voetenmode, want dat is het, vind ik vaak erg mooi.

Speciaal voor mijn pa

2011-06-19T16:36:00.000-07:00

Gisteren was het vaderdag.
Iets waar ik sinds mijn vijfde jaar niet meer aan doe.
De kleuterschool dwingt een jong mens tot enige opgelegde creatieve uitspattingen die allemaal belanden in een doos die op een stoffige zolder geparkeerd worden.

En verder vind ik het een commerciële aangelegenheid. Daar doe ik dus niet aan mee.
Maar mijn pa is niet voor één gat te vangen en belt dus eigenhandig als ik de dag der dagen zomaar voorbij dreig te laten gaan.

Lieve pa Ad, ik ben je niet vergeten!!!
Speciaal voor jou dit stukje.....
Voor de meest bijzondere pa van de hele wereld.
Een doorzetter, een blijmoedig en optimistich mens.
Vol met humor, grapjes en een woordenboek waarin het woord klagen niet voorkomt.
Bijna Fries, na een heel leven lang Zuid-Hollander geweest te zijn...
Altijd bereid om te helpen. De spitvork, schoffel en snoeischaar zijn bijna vergroeid met dit mens. Evenals troffel, hamer en zaag.
Hij kan ook nog eens voortreffelijk koken, is dol op lange fietstochten en een hartstochtelijk genieter van natuur.

Ik ben trots op hem en ik hoop dat ik nog lang van hem mag genieten!!!
Dus ik hoop dat dit verlate vaderdagpresentje toch in goede aarde valt.

Wolprijzen

2011-06-19T15:57:00.000-07:00

Enige jaren geleden was wol een wegwerpartikel.
Het spul groeide op een schaap en het was de moeite van het scheren amper waard.
Het leverde bijna niets op en er moest 'geld bij' om de scheerder te laten komen.
Maar ja de schapen moeten uit hun jasje en dan moet de scheerder er toch echt aan te pas komen.

De bovenstaande foto is in Engeland genomen bij Jo and Pete, kennissen van ons die een schapenfarm hebben.
Voor hen was het geen jaarlijks feestje om de scheerder op bezoek te krijgen. Het leverde een extra kostenpost op.
In vele delen van Engeland werd de wol simpelweg verbrand op een grote vuurstapel. Ik zal maar niet uitwijden over de stank ervan....

Inmiddels zijn we een aantal jaren verder. Wol is geen wegwerpartikel meer, maar een product wat weer waarde heeft en in waarde toeneemt.
Onder druk van wereldwijde marktprijzen krijgen de schapenhouders weer een betere prijs voor de wol.
Maar het is bij lange na niet kostendekkend.

Voerprijzen zijn exorbitant gestegen. Het laatste jaar met zo'n 25%, dat beneemt vele schapenhouders de lust om een koppel schapen te houden.
Ook de prijzen voor ontwormingsmiddelen, vaccinaties en middelen tegen insecten zijn fors in prijs gestegen.
En de scheerder komt zijn werk ook niet voor niets doen!

Het valt me op dat veel spinners van wol 'voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten'. Het ergert mij nogal.
Deze week kreeg ik weer een aanvraag voor wol van onze Wensleydale's.
De klant wilde een vacht. Die verkoop ik niet. Ik verkoop alleen de beste lokken uit de vacht. Rotzooi zoals kontwol en de niet bruikbare delen gaan hier de afvalbak in.
Wat overblijft is een goed product wat duur is. Maar we verdienen er nog steeds geen cent aan!

Om een klein inkijkje te geven. We hebben negen ooien. Die kosten ons in de lammer- en zoogtijd (dat is voor dit ras drie maanden) € 95,00 per week.
Dat is dus ruim tien euro per ooi per week. Er komt ongeveer drie kilo goede wol van elk dier af. Dus rekent u maar uit.... Per kilo wol rekenen wij € 36,00.
Door het jaar heen en zeker in de wintermaanden ( de tijd van de dracht) gaat er ook per week zo'n dertig euro doorheen.

Hobby mag wat kosten.... Maar wol is allang geen 'bijproduct' meer!
Op de wereldwijde markt wordt wol ruim opgekocht. China is een land wat veel grondstoffen nodig heeft en zeker ook in de verwerking van dierlijke vezels. Dat heeft zijn weerslag ook op de wolprijs in ons land.
De Wolfederatie koopt weer wol op, na jarenlange tegenslag.
Vachtjes voor de particuliere markt worden dus schaars.
Uw wol is dus duurder dan voorheen.

Als u tegen wat vachtjes aanloopt, geef de schapenhouder dan een goed bedrag.
Zeker als u lamswol, dus wol van de eerste scheringen kunt bemachtigen.
De schapenhouder is u dankbaar voor uw bijdrage!!!

Verven met planten

2011-06-04T17:47:00.000-07:00

Ik heb toch een ontdekking gedaan....
In de moestuin vond ik een plant die ik vorig jaar gezaaid heb. Ik dacht dat het niets was geworden. Maar ik heb het mis.
Ik zaaide onder andere de wede en de verfkamille.
De laatste plant kon ik zonder moeite terugvinden.

De wede was een ander verhaal, ik heb het gewas waarschijnlijk al diverse malen ondergeschoffeld. Maar het is een taaie rakker.
Dit jaar kwam hij in volle wasdom boven en bleek over een geweldige groeikracht te beschikken.
Eerst dacht ik nog dat het een koolsoort was. De bloemen lijken op blommetjes die je ziet bij doorgeschoten broccoli. Het is dus de wede en niet te missen.

Nu kom ik op het idee om les te gaan geven in het verven met planten.
De voorbereidingen zijn in volle gang.
Ik moet documentatie en verfrecepten maken. De logistiek op zo'n dag moet kloppen en er moeten voldoende planten aanwzig zijn.

Binnenkort ga ik een proefles geven aan spinvriendinnen.

Ik ben nu nog op zoek naar een kwekerij die volwassen planten in grotere hoeveelheden kan leveren.
Tips zijn welkom!!!!

Beschuitjes met favoriete aardbeien ( op bed)

2011-06-03T14:12:00.000-07:00

Van het tuinieren komt helemaal niets terecht...
Ik durf amper naar buiten daar wacht me toch een wildernis!
En bij die aanblik krijg ik een peilloos schuldgevoel.
Ik laat de onkruiden hun gang gaan. De oorlog tegen alle ongewenste elementen kan ik dit jaar niet winnen.

Ik heb het te druk!
Een winkel bestieren, boekhouden, les geven, de lammerij en alles wat daarbij komt en me voorbereiden op nieuwe projcten, het is allemaal iets teveel voor één mens.

Ach wat zou ik graag op een ochtend wakker worden met een op bed gebracht ontbijtje met beschuitjes met mijn favoriete aardbeisoort.
Namelijk de Cambridge Favorite, het plantje heb ik ooit meegebracht uit Engeland.
Het is één van de vele ouderwetsere soorten die ze daar nog verkopen.
Lekker! Het is met geen toetsenbord te beschrijven.....

Ik koop soms een doosje hollandse aardbeien, maar het is iedere keer weer een teleurstelling. Zurig en waterig. Je kunt nog beter een goedkope aardbeienjam op je beschuitje smeren dan die schijfjes waterige rommel.

Als u mij echt heel gelukkig wilt maken, breng me dan een ontbijtje op bed.
Twee beschuitjes met jam en een kopje thee en ik kan er weer tegen.
Als u dan ook nog even een ochtendserenade, (bijvoorbeeld 'I have got you under my skin') wilt brengen, dan bent u de liefste mens op aarde!
(Graag wel na tien uur in de ochtend, dan kan ik ook eens uitslapen!)

Wol wassen, wel of niet?

2011-06-01T16:35:00.000-07:00

Ik krijg vele vragen van mensen die niet weten of ze wol voor het spinnen moeten wassen of niet.
Enige tijd geleden gaf ik een ieder de de raad om te doen wat ze het prettigste vonden.
Maar daar kom ik toch op terug!
Voortschrijdend inzicht heet dat.

Hoe kom ik aan dit voortschrijdend inzicht?
Wel nu, een schaap is een een bijzonder smerig dier. De laatste jaren hebben schapen steeds meer te kampen met allerlei ziekten.

Het lijkt allemaal zo mooi zo'n vachtje, maar schapen dragen het hele jaar hun jasje.
Poep en pies dringen in de wol door.
Maar dat niet alleen, ook bacteriën en virussen kunnen overleven in de wol.
Zoönosen liggen op de loer. Zoö watte? Zoönosen zijn ziekten die van het dier overgebracht kunnen worden op de mens.
Het zijn er nogal wat en ze zijn vaak hardnekkig en leiden tot ziekten en kwalen. Bijvoorbeeld het virus Ecthyma oftewel 'zere bekjes' leidt tot nare uitslag op handen en eventueel andere ledematen.
Door de huisarts is het niet zo maar te herkennen en u kunt er flink last van hebben.

Zwangere vrouwen doen er sowieso goed aan om alleen met schone gewassen wol te werken.

Om alle 'beestjes' uit de wol kwijt te raken volstaat een regenbuitje niet.
Het vachtje van het schaap spoelt slechts oppervlakkig schoon, maar de bacteriën en virussen gaan niet dood.
Daar moet u wat moeite voor doen.

Heet wassen is het recept.
U kunt het nalezen op de website van www.kleiendraad.nl
Daar staat een wasadvies wat wel werkt.

Was kleine porties en draag eventueel handschoenen.
Wol wassen? Wel doen! Voorkomen is beter dan genezen.

Gemiste kans.....

2011-06-01T15:12:00.000-07:00

Vorig jaar schreef ik al een stukje over de tuinboon.
Die vind ik namelijk zo ontzettend lekker, met zure room of met spekjes, mensen u wilt het niet weten!
De groenteboer hier ter plaatse, heeft ze al wel, maar verzekerde dat ik beter nog twee weken kan wachten, dan is het aanbod groter en zijn de boontjes iets betaalbaarder. Mijn geduld wordt dus op de proef gesteld.

Alweer is het er niet van gekomen om de tuinbonen in spé, in de moestuin te 'leggen', ja boontjes leg je die zaai je niet.

Het is een dubbel gemiste kans want naast de tuinbonen zaai ik altijd venkel en dille. Twee gewassen die ervoor zorgen dat de bonenluis die op de loer ligt om een aanval uit te voeren op de tuinbonen, geen kans krijgt.
Als u ooit tuinbonen heeft 'gelegd' en tot wasdom heeft laten komen, dan weet u dat de zwarte bonenluis een plaag kan zijn.
De chemie van venkel en dille zorgt voor een natuurlijke bescherming van de bonen.

Oh ja waarom is het een gemiste kans?
Met de venkel oftewel Foeniculum Vulgare, kunt u prachtig plantaardig verven.
Zie de tweede foto, die is gemaakt door de schrijster en plantaardig verfster van de weblog: naturally dyeing. Deze creatieve mevrouw verft met van alles en nog wat.
Lees haar weblog en u staat versteld van de mogelijkheden van planten die gewoon in de tuin en in de wegbermen te vinden zijn.

Trouwens, venkel is ook een prachtige tuinplant!! Sommige hoveniers zweren al bij deze plant als borderopvulling. Ik kan ze geen ongelijk geven.

'Foxgloves'

2011-05-30T16:11:00.000-07:00

Wat kan een mens toch opkikkeren van een fijne wandeling in het bos.
En ik kom sedert een aantal dagen het vingerhoedskruid weer tegen.
Nu snap ik de nederlandse benaming van dit bijzondere plantje.
Maar het engelse woord voor dit nu bloeiende gewas, gaat mij boven de pet.
Ik zie al vossen voor me die handschoenen aan hebben met roze vingers.
De fantasie van de inwoners van ons westelijke buurland, gaat soms alle, goed aangeharkte perken, te buiten.

Maar goed, het is een mooi plantje en een echte bijentrekker.
Super roze, als honingbij kun je er niet om heen.

Dat roze staat centraal in de nieuwe maandaanbiedingen voor juni bij Kleiendraad. Vanaf begin juni kunt u uw hart ophalen en u lekker uitleven met deze tint.

Vooral meiden zijn dol op roze, elke moeder, vader, opa en oma weet dat.
Soms wordt je er als ouder gek van, een roze kamertje, een roze outfit, kortom alles roze.
Ach geef er maar gewoon aan toe, uw (klein) dochter is u vast heel dankbaar!

Trouwens witte wol is goed roze te verven met allerhande verfstoffen.
Probeer de voedingskleurstoffen ook eens uit.
Die zijn gewoon te koop in de toko, of bij een goed gespecialiseerde kookwinkel.
U moet alleen azijn toevoegen, dan pakt de kleur goed.
Maar Kleiendraad heeft ook de kant en klare potjes van Ashford.
Ook gemakkelijk in het gebruik en u kunt er een kilo wol mee verven.

En als u de 'foxgloves' wilt zien, dan moet u nu het bos in, ze zijn nu op zijn mooist!

Rot, kreupel en andere ellende

2011-05-29T13:28:00.000-07:00

Ik wou dat ik een 'leien dakje' was.
Zo'n afdekking waar alles vanzelf van afglijdt....
Geen malheur, geen ellende en geen klein en groot verdriet.
Maar ik ben ook maar een mens en een beetje een softie.

Vrijdagagavond begon de narigheid allemaal. Ik ging de schapen buiten voeren.
Ja de dieren krijgen nog steeds schapenbiks. Voedzaam, lekker en al die extra mineralen en goede bouwstoffen hebben de dieren nog nodig om goed melk te geven en de lammetjes vreten dapper mee van de brokjes. Zo wennen ze ook om naar ons toe te komen.

Naast het observeren van de dieren, tel ik ze ook altijd.
Ik telde, telde nogmaals en miste één lam.
Gelukkig hield Jolee het hele koppel in de opvangpen. En kon ik rustig op zoek naar de verloren zoon of dochter.
Ik zag iets wits in de schapenstal. Net om het hoekje van het deurtje.
Mijn hartslag verdubbelde...
Ik ben altijd als de dood dat ik een lijkje aantref.
Als een slap vaatdoekje lag daar een lammetje op apengapen.
Ik heb het opgebeurd en met vereende krachten het weiland uitgezeuld en in de stal gezet. Twintig kilo halfdode massa.

Op stal heb ik het diertje goed bekeken, geen maden, geen diarree alleen heel slap. En mager....
Ik diepte de thermometer op uit de la met onderzoeksspullen en aanverwante medische artikelen. De thermometer gaf een piepje. Nog geen 36 graden.
Dat is een fikse ondertemp.

De dierenarts kwam gelukkig vlot langs. Na een uitgebreide anamnese waarin we bespraken wat het ooitje allemaal aan wormmiddelen had gehad, of ze behandeld was tegen de vlieg, de schone wei etcetera, deed hij mestonderzoek. Uit de darmpjes haalde hij bijna steenharde keuteltjes.
Zijn conclusie was dat het een worm infectie was die de rode bloedlichaampjes "opvreet".
Onze antiwormmiddelen zijn heel goed en moeten ook deze killer aanpakken, maar soms pakt het onvoldoende en moet je weer ontwormen na een hele korte periode.

Dus het ooitje kreeg pepmiddel, antiworm en een onderhuidse vochtinjectie.
Het was nu zaak om haar aan het eten te krijgen. Gelukkig stond ze inmiddels weer en deed ze pogingen om wat kuilvoer te eten.
Ik heb haar opgehokt, de warmtelamp aangedaan en ben steeds vocht toe gaan dienen. Helaas, het zelfstandig eten lukte haar door verzwakking niet meer.
Dat werd dus brokjes oplossen en het via een spuit in de bek ingeven.
Per keer ging dat minder goed....
Ze werd slapper en slapper en het hartje heeft het opgegeven.
Ik wordt daar zo sneu van. Iedere dood komt als een dreun. Ik kan er niet aan wennen.

Ondertussen werd het advies gedaan om ook de andere schapen nogmaals te ontwormen. Vanuit het principe dat het zo maar kan zijn dat meerdere dieren deze ellendige maag-darmworm bij zich dragen.
Vandaag is er weer een grootverpakking Cydectin doorheen gegaan.

E. en Mieke waren lekker bezig, om het karwei helemaal goed te doen werden ook alle hoeven weer bekapt.
Last but not least was Jorien aan de beurt.
En ja hoor, rotkreupel!
Dat is een smerige infectie die we ooit hebben ontvangen toen we een waardeloze ram kochten. Wie ooit met rotkreupel te maken heeft gehad weet hoe moeilijk je er vanaf komt. Wij hebben alles al geprobeerd. Schone weide's, vaccin tegen rotkreupel, behandelbaden en heel vaak en heel veel hoeven bekappen.
Jorien staat nog steeds binnen, herstellend van haar uierontsteking.
De rotkreupel heeft ze nu in haar achterpoten.
Daar gaan we weer. Weer een sessie van vijf dagen antibiotica, een flacon kost honderd euro.

Gelukkig is het mei, de maand van het vakantiegeld. Dat is dan weer een meevallertje.
Van het restant van het vakantiegeld ga ik sparen voor een leien dakje.
De sores kan dan zo van me aflopen.

Mieke bedankt voor je inspanningen!!!!

VERRASSING !!!

2011-05-20T12:33:00.000-07:00

Soms heb je van die hele speciale dagen.
Nou vandaag was het weer zover, en hoe!

In een eerder berichtje schreef ik dat onze Gotland ooi 'leeg' oftewel 'gust' was gebleven.
Jammer maar de natuur gaat haar eigen gang.

Begin vorige week ging ik de schapen voeren in het land. Dat is een gevaarlijke klus.
Tegenwoordig neem ik Jolee mee en ik drijf de schapen eerst op de grote wei.
Ik sluit het hek tussen de twee weide's, leeg mijn emmer met biks in de voergoten, loop met Jolee terug naar het hek en doe het open.
De hele horde komt dan aangestormd (u snapt nu waarom het voederen niet zonder risico is) alsof schraalhans keukenmeester is in huize 'Wolvenbergerweide'.
(Oh ja Wolvenbergerweide is niet onze achternaam, zoals sommige mensen menen)

Als de hele troep schapen staat te eten van de brokjes, begint mijn stiekeme missie.
Ik ga de ooien één voor één na en bekijk de uiers. Ziet het er goed uit, geen tekenen van roodheid, zweren of ander ongerief.
Bij Bonnie, de Gotland ooi, zag ik opeens een fikse uier!
Hé, hoe kan dat nou?
Nou dat kan dus toch... Zet een ram bij een ooi en je kunt er op wachten dat er lammetjes komen, maar soms moet je een beetje langer wachten.

Bonnie vond het niet leuk, maar ze moest weer terug naar de stal.
Toen begon het grote wachten.
Er kwam niets!
Wel groeide haar uier tot een giga proportie. Een soort van Pamela Anderson cup.
Gisteravond dacht ik dat het zover was. Maar vals alarm.
Wel hoorden we toen we net in bed lagen een hoop geblaat, maar dat was buiten.
E. is gaan kijken, maar er was een lam wat een eindje bij zijn moeder was afgedwaald.
Niets bijzonders, E. heeft het lam weer bij zijn mama geparkeerd en de rust keerde weer. Dachten we....

Vanochtend heb ik de honden snel even uitgelaten en bij terugkeer kwam daar opeens een lammetje bij Bonnie.
Pikzwart! Prachtig mooi. En ik dacht even dat het een ooitje was, maar het is weer een rammetje.

De bode kwam met de levering van Louët.
Hup snel de handtekening voor ontvangst gezet en weer naar de stal. Daar was nummer twee, een wit knulletje.
Die uier komt nu goed van pas en de spenen zijn niet te missen!

De lammetjes heb ik meteen spul gegeven tegen de e-coli bacterie.
Ach wat vonden ze het smerig.
De stal heb ik opgestrooid en toen was het tijd voor een potje frisbee en zwemmen met de honden.

Toen ik daar mee bezig was kreeg ik gevoel dat er iets niet pluis was.
Vraag me niet waarom, maar ik keek naar de plek waar het 'niet-pluis' gevoel vandaan moest komen.
Ik zag op de kleine wei een ooi liggen die zich afzijdig hield van de rest.
Met Pat liep ik naar het hek waar de ooi lag.
Sapperloot..... daar lag ook een klein lammetje!
Helemaal al droog, het lag heerlijk tegen zijn moeder aan in de warme zon.
Ik kon het eerst niet zo plaatsen. Maar toen wist ik het.
We hadden nog een jonge ooi die 'zeker niet drachtig was'.
Dat hadden we met zijn allen toch echt geconstateerd.
We zijn fiks bij de neus genomen!
Het geblaat van vannacht was vast en zeker van haar afkomstig.
De goden zijn gedankt dat het goed weer was, geen regen, en geen vorst.
Want dan hadden we dit kleine rammetje niet gehad.

De ooi staat nu op stal.
Ze liep meteen mee naar binnen en ligt heerlijk met haar zoontje in het stro.
En zegt u nu zelf, heeft u ooit een tevredener moeder gezien?

Drie kleine verrassingen vandaag!
De dag kan niet meer stuk!

M & M & M

2011-05-18T15:07:00.000-07:00

Wat moet u nu weer met zo'n titel van een stukje?
Nou dat zal ik eens haarfijn uit de doeken doen!

Afgelopen weekend moesten de lammeren er aan geloven.
De 'jeugd' moest worden voorzien van de oornummers.
Vroeger, toen alles nog simpel was en overzichtelijk, had een schaap oorbelloze flappers.
Ach konden we maar weer terug naar die tijd!
Geen uitgescheurde oren meer, geen zoekgeraakte nummers en minder administratieve rompslomp.
Gewoon een schaap met een touwtje om zijn nek met een enkel nummerplaatje eraan.
Zo wist de schapenboer wie welk schaap was.
Ja dat ging ook wel eens mis, een schaap raakte dan met halskoordje verstrikt in een hek.
Het schapenleven is geen pretje....

Toen de overheid besloot om alle dieren "in kaart te brengen" kwam de registratie en de oornummering. Eerst nog met één enkel nummer in één oorschelp.
Maar dat was nog niet genoeg... nu moeten alle dieren twee nummers hebben met in één nummer een heuse ingebouwde chip.
En al die oornummers moeten dus in de oren van die lammetjes.
Omdat wij vinden dat dat pas hoeft als ze enigszins gewend zijn buiten en ze al wat groter zijn, moest dat dit weekend gebeuren.
Een klus waar ik nogal tegenop zie...
Ik kan een spartelende veertigponder nu eenmaal niet meer goed mannen.
Laat staan dat het me lukt om die tang te hanteren en even flink en daadkrachtig door te knijpen.
We hadden voor dit klusje dus hulp nodig!
En die kwam, in de vorm van een collega van E., Mieke.
Mieke vindt dit soort klussen leuk en ze draait er haar handen niet voor om.
Na de oorknijpbeurt werden alle nummers keurig genoteerd zodat we weten van welke moeders ze zijn.
Om de narigheid voor de schapen nog groter te maken, kregen ze ook allemaal de behandeling tegen 'de vlieg'.
'De vlieg' is een gevreesd insect. De damesvliegen leggen hun eieren in de wol van de schapen en die eitjes komen uit. De maden die uit de eitjes kruipen vreten zich een weg door de schapen. Doe je niets en merk je het te laat op, dan volgt een wisse dood.
Gelukkig zijn er middelen tegen en die moet je als schapenhouder dan ook gebruiken.
Dat doen we dan ook.

Op dezelfde dag kwam spincursiste Mieke, een bijzonder aardige mevrouw.
En het spinnen ging fantastisch!
We zaten dan ook aan de lunch met twee Mieke's.

's Middags ging het spinnen verder. Ik kreeg een compliment omdat het in huis niet naar wol rook...
Maar even later trok er geweldig odeur door de werkkamer waar cursiste Mieke zich verder bekwaamde in het ambacht en alpaca, gotland en andere wol uit probeerde.
Ik rook belegen poep....
Wat bleek? "Schapenmieke" en E. waren de kleuterstal aan het uitmesten!
Zolang je de mest keurig laat liggen ruik je niets, maar steek je de riek erin, tja dan wordt het een ander verhaal.
Er zijn heel wat kruiwagens richting mestvaalt gereden. De stal is schoon!

Cursiste Mieke ging moe naar huis, maar ze kan nu spinnen!
"Schapenmieke" hebben we uiteraard een stevige avondmaaltijd gegeven.
Ze is een kanjer en die moet je een beetje verwennen.

Gisteren kwam er een nieuwe cursiste, weer een 'M', Mirjam geheten.
Weer zo'n talent!
Na een dag spinnen, het uitproberen van verschillende wolsoorten en heel veel gezelligheid, ging ook zij weg met een echt strengetje.
Met tasjes vol oefenwol gaat ook zij lekker thuis aan de slag.

Ik ben altijd hartstikke trots als de cursisten het snappen.
Niet op mezelf, maar het is zo leuk als het opeens gaat, het wiel draait, de draad breekt niet meer en het draadje wordt gaandeweg steeds mooier.
Knappe dames die cursisten (tja het is blijkbaar geen mannending)

Vers van de pers, (nee van de geiten)

2011-05-16T14:40:00.000-07:00

Vandaag mocht ik een nieuwe en verse partij mohair uit komen zoeken bij mijn vaste adresje.

Het was even zoeken naar het juiste huisnummer aan de drukke verkeersweg.
Maar na enig heen en weer steken, vonden we toch het juiste adres.
Een deel van de geiten stond als levend uithangbord op één van de weide's voor het huis.
Ja dat kan niet missen! Zoveel angorageiten worden er in ons land nu eenmaal niet gehouden en gefokt.

De geiten hebben het daar prima! Angorageiten houden van klimmen en een beetje vertier op hun landerijen. Daar was aan gedacht! Boomstronken en meer klimmaterieel was ruim voorhanden.

De zakken met uitgezochte mohair stonden al paraat dus ik mocht de mooiste vachtjes uitzoeken.
En dat heb ik dan ook gedaan.
Ik heb mohair van de tweede scheerbeurt en mohair van de vierde schering meegenomen.
Heel mooi spul!
Eigenlijk zit er weinig verschil in zachtheid en glans in beide 'scheringen' maar de vierde schering heeft minder krullerigheid.
Maar dat is weer handig als je de mohair wilt verspinnen.

Ach en op de weg naar huis, de regen kletterde zo fijn om de auto heen dan kom je op inspirerende ideetjes, bedacht ik me dat ik een deel lekker ging wassen en ik ga het kaarden samen met een zachte wolsoort.

De zakken met mohair staan nu nog te wachten tot ze in de opslag gaan.

Uit de jas (deel twee)

2011-05-07T13:38:00.001-07:00

Het was me het dagje wel....
Vandaag moesten de schapen er aan geloven.
Twaalf exemplaren van ons en drie van de buren.

Het weer had wel iets minder warm gekund, maar dat hebben we niet in de hand.
Maar we hebben nog meer niet echt onder controle.
De weerspannigheid van de Wensleydale's bijvoorbeeld.
Op dit soort dagen denk ik altijd "ik verkoop ze", maar als ze dan weer geschoren zijn en lekker fris rondlopen op de wei met hun lammeren, tja dan is het ook wel weer goed.

Kees O. ( de scheerder) kwam rond een uur of half vijf.
Hij had er al een hele dag scheren opzitten.
Twee schone overalls, twee paar laarzen, de benodigde scheerapparatuur en kilometers snoeren op haspels, kwamen uit zijn auto.
Tja Kees pakt het altijd grondig aan!

Gelukkig was mijn pa er ook. Hij kon een handje helpen en dat was fijn.
We begonnen met de drie Ryelands van de buren.
Het was een fluitje van een cent om ze in hun opvanghokje te manouvreren.
Hup een beetje biks in hun voergoot en ze tuinden er zo in.
De Ryelands wisten nog niet wat er ging komen.
Maar er moet een eerste keer zijn voor alles, dus ook voor het scheren.
Wat kunnen drie kleine schapen een herrie maken!
Kees parkeerde schaap nummer één na het scheren, weer in het opvanghokje en mijn pa deed het hekje dicht.
Pats, daar hing pa aan 220 volt!
Ach dat zet je weer even op scherp en mijn pa kan erg veel hebben!
Met de opmerking "het schijnt goed te zijn tegen de reumatiek" vervolgden we de klus.
Ik voel me altijd een beetje voor spek en bonen er bij staan.
Ik geef wat aan, stop wol in een zak en geeft aanwijzingen over de gewenste coiffure van de schapen.
Bij de Ryelands moest dat kort, geen wol meer op de kop.
Dit schaapje heeft zo veel wol, dat ze nu niets meer zagen.
Na de scheerbeurt liepen ze wat onwennig tegen elkaar aan te bokken.
Maar na een halfuurtje waren ze blij dat ze verlost waren van die berg wol.
Het was per schaap dan ook een dikke vuilniszak vol en dan moesten we ook nog proppen!

Kees en pa verplaatsten de scheerbenodigdheden en gingen aan de slag in de deel.
De andere schapen waren nu aan de beurt.
Kees had inmiddels een ander overall aangetrokken en een schoon paar laarzen.
Je hebt namelijk zo een besmetting van ik weet niet wat van het ene koppel naar het andere.
Voorkomen is beter dan genezen!

Cato, Beatrix, Betty, Belle en Bonnie waren aan de beurt.
Betty en Bonnie zijn dit jaar helaas "leeg" gebleken, geen lammetjes.
Cato, Beatrix en Belle hebben wel lammetjes en de liepen blérend door het eerste gedeelte van de stal te roepen om hun moeders.
De mama's zien er na de scheerbeurt ook opeens heel anders uit.
Help, wie is mijn moeder.....

Na het eten zijn we verder gegaan.
De ooien uit de kleuterstal waren aan de beurt.
Shit, Jorien heeft een ontstoken uier!!!
Dus bellen met de dierenarts, hij zou wat klaar leggen.
Langskomen ho maar. Zo langzamerhand wordt ik de dierenartsen een beetje beu.
Vette rekeningen, maar adequate zorg is ver te zoeken.
Ik had liever dat de dierenarts langs was gekomen, nu moeten we het zelf maar oplossen met de medicatie.
Wat veel naarder is, dat Jorien nu niet meer ingezet kan worden voor de fokkerij.
Als we heel veel land zouden hebben, dan zouden we haar aan kunnen houden om haar te laten genieten van een oude dag.
Maar die hoeveelheid land hebben we niet...
Jorien wacht dus een rit naar het slachthuis.
Of er moet zich iemand melden die haar een fijne plek kan bieden.
We hebben wel weer wat geleerd.
We gaan volgend jaar toch eens denken over winterscheren, oftewel scheren voor het aflammeren. Dan hebben we goed zicht op de uier. Nu is dat onmogelijk en Wensleydale's zijn nu eenmaal schapen die je niet zo maar dagelijks kunt inspecteren. Ze zijn te gestresst!

Toen kwam de grootste uitdaging!
De vier schapen die nog op het land liepen.
Twee castraten, een ram en een niet gedekte jaarlinge.
De geschoren ooien vanuit de deel met hun lammeren, stonden inmiddels buiten op een groene wei.
De vier achterblijvers hadden we keurig opgevangen in de opvangpen.
We prezen onszelf alweer gelukkig.
Dat was goed gegaan. Ja dat dachten we! Met een welgemikte kopstoot besloot Sikke één van de gecastreerde rammen dat hij naar de andere kant van de wei wilde.
Het landhek van gegalvaniseerd ijzerwerk, kopte hij met één welgemikte stoot omver.
Binnen de korste keren stonden de vier nog ongeschoren dieren tussen de kale dames en hun lammeren.
Kees vloekt en tiert nooit, maar nu wel!
Gelukkig waren de dieren zo gefixeerd op de brokjes dat ze redelijk eenvoudig weer te vangen waren...

De laatste vier dieren werden ook geschoren.
Het zweet gutste Kees van het hele lichaam...
Ik heb nog nooit iemand zo zien zweten.
Het druipt van zijn gezicht en zijn lijf.
De wei heeft dus een extra sproeibeurt gehad, want Kees lijkt wel een sectorsproeier!
Twee liter water verder, waren alle dieren ontdaan van de wol.
Gelukkig had Kees ook een setje schone kleding bij zich, want hij was tot op de onderboks toe nat.

Op Jorien na, staan alle dieren nu buiten.
Mijn zorg is nu Jorien en haar uier.
Want haar oordeel ligt weliswaar klaar, ze moet wel eerst beter worden.
Ze mag nog een paar maanden genieten van het leven. En die maanden moeten fijn zijn.
Als iemand trouwens een fijne plek heeft voor Jorien, dan mag hij of zij zich melden!

Morgen maak ik een begin met het uitzoeken van de wol.
Vijftien zakken boordevol met krullen en vacht.
Het wordt weer een warme en intensieve dag!

Uit de jas

2011-05-06T13:56:00.000-07:00

Vandaag ontving ik per e-mail de fotoreportage van het uitkleden van de Swifter Longwools.
Wendy, de eigenaar van een zoon en kleinzoon van onze (overleden) Border Collie Phoebe, weidt deze schapen op haar veld.
Daar zijn wij hartstikke blij mee, want we kunnen niet alle schapen op ons eigen weiland kwijt.

Het Swifter Longwool schaap is door ons bedacht en gefokt.
Het heeft een hele mooie en zachte wol die in grove krullen op het schaap groeit.
We hebben er al vele wolverwerkers blij mee gemaakt!
Het spint lekker en het vilt ook prima.
Gek genoeg lijkt het wel alsof de wol per jaar beter en mooier wordt.

Het is een groot schaap, dat ziet u wel op foto nummer drie.
Wilt u een schaap fokken met een groter karkas, dus meer slachtgewicht, dan moet u eens denken aan Wensleydale Longwool ram!
Tja dat klinkt misschien een beetje sneu, maar de meeste (ram)lammeren worden gehouden om geslacht te worden.
Ofschoon hun leven relatief kort is, ze hebben wel een leuk leven gehad.
Lekker buiten en spelend met soortgenootjes.
Dat kun je van biggen nu eenmaal niet zeggen....

Laten we maar snel overgaan op een prettiger onderwerp. De wol!
Wij houden de schapen voor hun jasjes.
Mooie jasjes die spinners en vilters blij maken.

Morgen komt bij ons de scheerder!
Altijd een bijzondere dag. Daar hebben we een jaar naar uitgezien.
We hebben de dieren goed verzorgd, we hebben ze voorzien van extreme hoeveelheden brok en voordroogkuil.
De hoevenbekapper is ten minste vier maal in het jaar langs geweest om de het "schoeisel" van de dames en heren te onderhouden en morgen is het dan de dag dat de warme winterjas uitgaat.

Ook de Ryelands van de buurkudde gaan uit de jas.
En dat is maar goed ook, door de idioot grote vacht van dit kleine type schaap, zien ze bijna niks meer.
Ik verheug me nu al op ook die wol.
De Ryelands gaan voor het eerst uit de wol.
Lamswol van een goede kwaliteit, ideale spinwol.

Zondag wordt het woluitzoekdag.
Het weer wordt ook nog eens lekker, dus de klus wordt buiten geklaard.
Misschien ga ik wel in de schapenwei staan, want de moeders mogen met hun kroost naar buiten.
Als de kleintjes eenmaal buiten gewend zijn, is dat voor hen een hele belevenis.
Vaste prik is dat ze rondjes gaan rennen rondom de grote poel middenin het weiland.
Dat is een vorm van lol, dat wilt u niet weten.
U zou het eigenlijk eens moeten zien...

Maar morgen eerst nog een beste klus.
Scheerder Kees heeft er nog een beste kluif aan.

Spinnen met hindernissen

2011-05-05T14:41:00.000-07:00

Het was een toppiedag voor onze Pat.
Pat heeft een nieuwe vriendin! En dat is Anda (hier samen met Pat op de kiek).
Hond Pat is in alle staten van opwinding als Anda hier arriveert.
Als hij zeven staarten had, dan had hij met al die staarten gekwispeld!
Hij is dus zo blij als een hond met zeven staarten als Anda er is.

Anda kwam vandaag om samen met mij wol te sorteren.
Het is een steeds terugkerende klus.
Niet altijd even leuk en voordat je weer een vacht hebt ontdaan van allerlei rommeltjes en hebt uitgezocht ben je soms zo wat uurtjes verder.
Maar met zijn tweetjes gaat het sneller en is het leuker.
Je keuvelt wat, Anda en ik zijn oprechte anglofielen, dus we kunnen de dag met enig gemak volkletsen met praatjes over Engeland en alles wat daar bij ter sprake komt.

Maar Anda kwam ook om te spinnen op de demonstratie spinnewielen, de Louët Julia en de Louët Victoria.
Anda viel meteen voor de opklapbare Victoria. Het was liefde na de eerste tien meters draad!!!!
De Julia heeft ze niet eens uitgeprobeerd, de Victoria wordt haar nieuwe spinnewiel.

Nu moet ik zeggen dat het ook wel een erg handig apparaat is.
Het is zo'n licht wieltje, dat je het met één vinger op kunt tillen.
Wil je Victoria even niet zien, dan zet je haar opgeklapt in een hoekje.
Als je op vakantie gaat, dan past ze zich aan en transformeert zich tot een heel plat pakketje.
Je stopt haar zo in een hoekje van de auto of in de caravan.

Maar nu wilt u nog weten hoe de Victoria (maar ook de Julia) spinnen.
Ik overdrijf niet als ik zeg fenomenaal .
Door de nieuwe scotsch tension is de afremming van de draad, heel fijn te regelen.
De Julia en de Victoria spinnen heel licht.
En heel erg snel! Ook de hele dunne draadjes worden nu een fluitje van een cent.

Anda heeft het spinnen op de Victoria ook zittend op de bank uitgeprobeerd, dat ging prima.
Ze kon bijna niet meer stoppen.
Pat vond het helemaal geweldig, zijn nieuwe "vlam" op de bank, in combinatie met het rustgevende spinnen van een draad.
Voor Anda was de hinderlijke aanwezigheid van Pat geen beletsel om nog meer meters te maken.
Binnen een mum van tijd was de klos al weer halfvol.
En dat is handig want Anda spint veel en maakt meestal een kilo van elk nieuw soort garen.
Haar halve familie is al voorzien van truien, omslagdoeken en ook haar eigen kledingkast bevat al enkele truien en vesten van haar eigen breisels van zelfgesponnen garens.
Ze heeft bijvoorbeeld een schitterende tuniektrui gemaakt van Jacobschaap wol.
Zo mooi, de kleurschakeringen van de wol komen prachtig uit in het werkstuk.
En dan te bedenken dat ze hier vorig jaar heeft leren spinnen.
Dan ben ik best een beetje trots op mijn leerlinge!!!!

Over een week is Anda de trotse bezitter van een nieuwe Victoria.
Ze komt haar zelf ophalen en Pat heeft dan weer een toppiedag.
Wij ook want we hebben Anda graag over de vloer!

Pippa.......

2011-05-04T15:49:00.001-07:00

De "inspiratie" voor een nieuw garentje haal ik werkelijk overal vandaan.
Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld....
Ik was "getuige" op de teevee van de Royal Wedding tussen Kate en William in Groot-Brittanië.
Een wat saaie bedoening als u het mij vraagt.

Het sprankelende optreden van de "maid of honour" in dit geval Pippa, de zus van de bruid, bracht nog wat leven in de brouwerij.
Er is al veel over gezegd. Maar Pippa had een "fabulous dress" (waarin haar derriére zo mooi uitkwam.) Ik plaats het laatste maar even tussen haakjes u mocht er maar eens wat van gaan denken, maar ik was er ook ichtelijk van onder de indruk.
Je zou er jaloers van worden.
Want Pippa was mooi in haar jurk.... Heel mooi zelfs.

U weet dat ik op die dag mijn twee nieuwe koninklijk genoemde spinnewielen aan het uit proberen was.
Ik had geen tijd voor het verzinnen van een nieuw kaardvliesje.
Dus trok ik wat wol uit de voorraad.
Allereerst witte Nieuw-Zeelandse wol. Dat spint echt super!
En wit hoort nu eenmaal bij een trouwerij.Ik had dus eigenlijk geen keuze.
Nieuw-Zeelandse wol heeft een lange vezel, makkelijk te verwerken en ook nog eens lekker zacht.
Ideaal om een nieuw wieltje uit te proberen.

Maar alleen wit is wel saai.
Om het garentje in spé wat extra glamour te geven, het was nu eenmaal een bijzondere dag, besloot ik om de tweede klos te gaan spinnen met een mengsel van tussahzijde en Australische merinowol.
Simpel getwijnd heeft dit garen een luxe uitstraling.
De tussahzijde heeft de X factor, net als Pippa.

Ik zal onze "hoffotografe" nog vragen of ze hele mooie kiekjes wil maken van dit garentje.
Dat kan zij namelijk veel beter dan ik!

Gretigheid wordt soms beloond!

2011-05-02T15:11:00.000-07:00

Lucy is een geboren frisbeemeisje!!!!
Afgelopen zaterdag heeft ze deelgenomen aan demo in Appelscha.
Dat was al leuk, maar de dag erna werd nog leuker.

De baas, (Eduard) en Lucy vertrokken 's ochtends in alle vroegte naar Den Ham.
De bench in de auto en dan weet Lucy al wat er komen gaat.
Een dag helemaal alleen met haar favoriete baas!
En natuurlijk frisbee.....

Lucy houdt enorm van racen.
De minidistance ( ik geloof dat het zo heet) is hét onderdeel waar ze geknipt voor is.
Ze is bloedje snel, vangt bijna alles en ook het apporteren gaat goed.
Kortom alle ingrediënten zijn aanwezig om een podiumplek te veroveren.

Helaas maakte haar baas een "voetfout" door over de werplijn te stappen.
Stom, stom, stom!
Maar Lucy deed het zo goed en dan ook nog in de niet-beginners klasse, dat ze
DERDE is geworden!!!!!!!!!!

Ze kwam thuis met een medaille, een trofee uitgevoerd in glas, diverse versnaperingen, een t-shirt voor haar baas, een verjaardagskalender en heel veel nieuwe frisbee's.
Vooral dit laatst genoemde artikel komt goed van pas.
Er zijn hier namelijk nog meer gretige frisbee dames en heren.

Ik ben supertrots op "Lulu", ze is pas een jaar bezig met deze sport en ze heeft er zo veel plezier in.
Baas Eduard droomt al van een europese kwalificatie....
Ik denk dat Lucy stiekem meedroomt.

Koninklijk breien

2011-04-29T13:19:00.000-07:00

U was misschien ook wel één van de miljoenen kijkers, wat zeg ik, misschien wel één van de miljarden mensen die vandaag The Royal Wedding" hebben bekeken.
Ik was er ook eentje van.
Maar ik had een goed excuus. Ik kijk ook vanuit een soort van beroepsmatige belangstelling naar de bruid.
De bruidsjurk dus!
Niet zozeer hoe het er uit ziet als wel hoe het gemaakt is.
Via de latere BBC uitzendingen op de dag, leerde ik er meer van en van de bruidsjurken van Elizabeth, Diana, Sarah (Fergie), Camilla en nu van Catherine.
Ja ze heet nu geen Kate meer, dat is te gewoontjes, maar Catherine.

Die jurken zijn bijna allemaal gemaakt met verwijzingen naar historie, bloemen en figuren van bepaalde engelse graafschappen en meer fraais.
Alles is natuurlijk handgemaakt.
Dat kan ook niet anders, het borduurwerk, het opnaaien van pareltjes, edelstenen en meer moois, kan niet met de masjien.

Vele uren van vakvrouwschap (het zijn toch vaak vrouwen die dit werk doen) gaan er in zo'n bruidstoilet zitten.
Die engelsen zijn er erg goed in.
Wie de serie "The Tudors" heeft gevolgd op televisie heeft daar al kennis van kunnen nemen.

Van vakvrouwschap is ook sprake bij de ontwerpster van bovenstaande poppen.
Alles is handgebreid en de gebreide Royal Family, lijkt wel erg goed!
Zelfs de Corgi's van de Queen konden niet ontbreken op de balkonscéne.
Maar helaas, ze waren er vandaag niet bij.
Dat had de dag wat extra sjeuigheid kunnen geven.
Want het was allemaal wel erg strak en stijfjes.
Dit in contrast met de gebreide Royals waar ik erg om moest lachen toen spinvriendin Anda, mij de bovenste foto stuurde.

Ik zocht wat verder op het internet.
Wat blijkt, u kunt ook in het bezit komen van uw eigen engelse koninklijke balkonscéne met het verse echtpaar.
Er is een boekje met de beschrijvingen van de poppen.
Bij amazon.com is het te bestellen.
Er zijn al 50.000 exemplaren van verkocht.
Misschien staat straks in 50.000 huizen, de gebreide koninklijke familie te pronken op de kast.
Als kers op de (bruids) taart wordt de (kartonnen) draperie, bijgeleverd.

Ik heb een "koninklijk" garentje gesponnen op de beide nieuwe spinnewielen.
Ik ben een beetje in stijl gebleven, ik heb witte merino wol gesponnen met tussahzijde.
Het is mooi geworden, het lijkt net of er pareltjes door het garen heen zitten.
Dit is het effect van de tussahzijde.
Prachtig spul en geschikt voor een gebreide bruidsjurk.
Dat is weer eens wat anders dan een jurk van kant!

De opmaat tot twee koninklijke dagen....

2011-04-28T15:21:00.000-07:00

U kunt er niet om heen en ik ook al niet.
Er staan twee koninklijke dagen voor de deur!

Allereerst hét huwelijk van de eeuw, van William en Kate.
En daags erna onze eigen koninginnedag.

Morgen vindt u mij achter de buis.
En achter het spinnewiel!

Vandaag kwam de bodedienst een enorm pakket van Louët afleveren.
Met daarin onder meer twee spinnewielen die hier als demonstratiemodellen gebruikt gaan worden.

Twee spinnewielen met koninklijke namen, namelijk "Julia" en "Victoria".
Ze spinnen beiden ook "koninklijk".
Het spinnen van hele dunne garens gaat heel gesmeerd en erg snel op deze beide wieltjes.
Door de "scotch tension" is de afremming heel erg fijn te regelen.
Uiteraard kunt u bij Kleiendraad langskomen om de beide "dames" uit te proberen.

De Victoria is erg compact, zeer licht in gewicht en helemaal inklapbaar.
Handig als men klein behuisd is of als men het wiel vaak meeneemt op reis.
Door het schuin geplaatste spingat, zit je ook beter achter het wiel.
Daar heeft Louët goed over nagedacht!!
De meeste vergelijkbare kleine spinnewielen hebben een rechtstandig vluchtgat.
Je gaat als spinner dan wat ineengedoken achter het wiel zitten en spinnen.
Niet zo best voor je rug en dat merk je na een uurtje wel in je rug.
Bij de Victoria heeft u daar dus geen last van.

De Julia is qua grootte te vergelijken met de S10.
Bijna net zo hoog en met dezelfde scotch tension als de Victoria.
Julia is in twee delen uitneembaar en relatief gemakkelijk te vervoeren en op te bergen.

Nu vraagt u zich misschien af of ik zo gek ben op koningshuizen.
Nou nee, dat is niet echt het geval.
Maar het huwelijk van Kate en "Wills" is een goede gelegenheid en excuus, om te gaan spinnen!
Ik ga lekker kijken, ondertussen "meters maken" en de kleur van het draadje wordt wit!
Kate zal ongetwijfeld een witte bruidsjurk dragen en dan val ik niet uit de toon met een gekleurd draadje.

White and black.....

2011-04-27T15:38:00.000-07:00

Liesbeth, u weet wel de fotografe, heeft het erg druk!!!
Ze kiekt er lustig op los en krijgt vele hondenrassen voor de lens van haar camera.

Afeglopen zondag had ze de eer dat ze twee "Coton de Tulear" hondjes mocht vereeuwigen.
Ze zien er schattig en erg schoothonderig uit.
Maar ondanks hun uiterlijk zijn en blijven het echte honden die de gelegenheid te baat nemen om echt honds gedrag ten toon te spreiden.

Het was warm....
Zo warm dat het Fochteloërveen in brand stond.
De hele ochtend reden de brandweerwagens af en aan naar de plek des onheils.

Liesbeth ging met de eigenaren van de twee "Cotons" plaatjes schieten bij het vennetje aan de N381. Een mooi watertje, maar niet als het bijna is opgedroogd....
Na het spelen en het poseren van de hondjes, hadden ze er schoon genoeg van en namen ze een verkoelende duik in de plas.
Maar daar stond bijna geen water meer in!
Het resultaat was dat er twee hondjes tot halverwege wit waren en de andere helft was zwart.

Wat te doen?
Normaliter biedt het Fochteloërveen uitkomst.
Een lekker watertje waar je als hond heerlijk rond kunt poedelen.
Maar als de hele boel daar in de hens staat, dan kun je er beter niet zijn.
Je zal naar geschept worden door een Cougarhelicopter. Die ingezet werd als brandbusser.

Gelukkig kon onze poel in het weiland soelaas bieden.
De pomp had alweer enkele dagen gedraaid en het niveau van de vijver was weer lekker gestegen.
Fijn fris en helder water.
Na heel veel heen en weer zwemmen, waren de hondjes weer een beetje toonbaar.

Het leverde in ieder geval hele leuke kiekjes op.

Oorlogsbuit (zie vorig logje)

2011-04-26T13:13:00.000-07:00

De Polygonum Japonicum gaf zich dus uiteindelijk gewonnen....
Met volle overgave knipte ik met de snoeischaar een deel van de stengels en bladeren in kleinere stukken.
De eventuele verfstoffen moeten een kans krijgen om zo veel mogelijk los te laten uit de plantendelen.
Hoe fijner je het knipt, hoe beter. Maar ik vond het zo al goed genoeg.

Mijn verfpan kon ongeveer 1250 gram plantendelen herbergen en ik heb de pan verder gevuld met een litertje of drie aan water.
Doe je er teveel water in, dan kan de "verf" te waterig worden.
Je krijgt dan te weinig of helemaal geen kleur in de wol of zijde.

Het geheel heb ik een anderhalf uur laten koken op een laag vuur met het deksel op de pan.
Het rook ontzettend naar rabarber!!!
Ik vermoed dat deze plant heel veel oxaalzuur in zich bergt.
Het blijft bij een vermoeden, want ik heb niet geproefd.

Ondertussen heb ik 100 gram wol gebeitst met 10 gram aluin.
Die voorbehandeling is meestal noodzakelijk om een goed resultaat te bereiken.
Dat beitsen duurt ongeveer een uurtje, dus dat kon mooi in de tijd dat het "verfje" stond te sudderen.

Na anderhalf uur vond ik het tijd geworden om de pan met onkruid te zeven.
Doe je dit niet, dan heb je alle plantaardig materiaal in je wol zitten.
En krijg dat er nog maar eens uit!

Wat na het zeven overbleef was een roze-achtig watertje.
Wat zou het gaan worden?
Roze, groen of geel? Het is altijd weer een surprise want de kleur van het verfwater zegt niets over de uiteindelijke kleur van de geverfde wol.

Hup, de wol erbij.
Het zag er eerst wat groenig uit, maar na verloop van tijd werd het wat geelgroener van kleur.
Na een uur verven/sudderen op een laag pitje was het de tijd van de waarheid.
Dat is een moeilijk moment, grote kans dat als je het gaat spoelen, je geen kleur meer over houdt.

Maar het spoelen was zo gebeurd, geen uitvloeiïng van kleurstof!
Wat overbleef was een prachtige kleur lichtgeel met een zweempje groen.
Het is nog het beste te vergelijken met heel licht citroengeel. De foto geeft niet echt het resultaat weer. Maar ik ben dan ook geen goede fotografe.

Geel is weliswaar niet mijn kleur, maar als je iets plantaardig hebt geverfd, dan vindt je het vaak wel mooi.
De kleuren van plantaardig geverfde wol, zijn veel subtieler dan die van chemische verfstoffen.

Nu is het nog een kwestie van het uitvoeren van de "lichtproef".
Ik ga twee strengetjes spinnen en één strengetje hang ik voor het raam.
Het andere strengetje berg ik op in een lade. Ver weg van het daglicht.
Als na enkele maanden de twee strengetjes nog steeds dezelfde kleur hebben, dan is deze verfproef geslaagd!

Als u ergens Polygonum Japonicum tegenkomt, schroom dan niet om de stengels af te knippen en er mee te gaan verven.
Vooralsnog ziet het ernaar uit dat deze kleur lichtecht is.
Mocht het resultaat na enkele maanden toch tegenvallen, dan laat ik dat weten.

Oorlogsvoering

2011-04-25T16:47:00.000-07:00

De strijdbijl is mijn scherpe schoffel.
De vijand is Polygonum Japonicum. Hierna beschreven als PJ.

Ik neem mijn schoffel ter hand.
De strijdkreet klinkt, tadaaaaa, ik ga op oorlogspad.

"Geachte mevrouw, wat doet u hier met uw oorlogstuig?" klinkt het vanuit de border.
"Als ongewenst element zie ik mij genoodzaakt om u en uw manschappen te elimineren", is mijn antwoord.
"Wie geeft u het recht om ons aan te vallen?" luidt het repliek van het regiment der PJ's.
"Dit is mijn tuin, mijn grondgebied en u onderdrukt mijn uitverkoren bevolking der planten", breng ik te berde.
Hoongelach valt mij ten deel.
Wie denk ik wel dat ik ben? Met zo'n lullig schoffeltje maak ik geen schijn van kans.
PJ's volk blijkt hier al jaren te huizen, maar werd steeds ondergeschoffeld door een ander mens. Vandaar dat ik het volk der PJ's nooit eerder heb opgemerkt.

"Een onderdrukt plantenvolk geeft zich niet zo maar gewonnen" klinkt het vanuit de gelederen van het regiment van de PJ's.
"Ha, dat zullen we dan nog wel eens zien" roep ik.

Mijn schoffel laat mij in de steek! De stengels zijn te taai en de wortels van de PJ's zijn niet om door te komen.

Gierend vanuit hun stengels, staan de PJ's fier rechtop.
"U zult toch met betere middelen aan moeten komen dan met zo'n kinderachtig schoffeltje" krijg ik te horen.
"En u weet, u heeft u zichzelf ten doel gesteld om geen chemische wapenen te gebruiken in de strijd".
Ja dat weet ik, glyfosfaat oftewel Round-Up, gebruiken we niet.....
Dat is weer een punt in het voordeel van de PJ's.

Oké, ik haal de spitvork uit de moestuin.
"Oei nu worden we echt bang" klinkt het honend.....

Ook de inzet van dit oorlogstuig biedt geen soelaas.
Onwrikbaar zijn de wortels van deze plant.
Wat nu? Ik grijp naar mijn laatste middel.
De snoeischaar.... Een snelle en op termijn definitieve dood van dit onkruid.
Het wordt een lange termijn uitputtingsslag en dat weet ik maar al te goed.
Wekelijks zal ik alle opschot der PJ's moeten weghalen.

Verbeeld ik het me of zie ik de PJ's terugdeinzen???
Tsjjt plop, Tsjjt plop, klinkt het keer op keer en ik voer de stengels meteen af en ik deponeer ze in de kruiwagen.

Met een zielig plup, plup geluid belanden ze stuk voor stuk in de kruiwagen.
Eenmaal afgeknipt blijken het maar slappe jongens te zijn.
Een grote mond en veel drukte, maar stevigheid is ver te zoeken.

Bij de laatste stengel, hebben de PJ's nog een geheim wapen ingezet.
Een stiekeme brandnetel! Ik grijp er niets vermoedend met volle hand in.
Ik ben nu tot razernij gedreven en besluit om een deel van de stengels tot moes te knippen en te op te koken tot verfstof.
Dat zal ze leren!!!!!

Over de resultaten later meer.

Een stiekeme infiltrant

2011-04-24T13:43:00.000-07:00

Ieder jaar kijk ik uit naar de bloei van de irissen.
Ik heb ze in grote getale aangeplant.
Bij De Tuinkabouter in het dorp Oranje, hier vlakbij over de brug, vond ik ze.
Ik kocht treetjes vol met kleine planten die hier mooie volle pollen moesten gaan vormen.
Voor vijftig eurocent per plantje kan een mens nog wel eens iets in het groot inkopen.
Ze doen het goed tussen de hortensia's die ook in regimenten van tientallen zijn gepoot.
Dat is reuze handig want nu ze wat groter zijn, vullen ze de borders als een dolle.
Lastig onkruid krijgt (meestal) geen kans.

Voordat de hortensia's tot bloei komen en weer lekker zijn uitgelopen, lopen de irissen uit en gaan als eerste bloeien.
Het feest van de irissen duurt echter maar kort.
Wat mooi is, duurt nooit lang....

Dit jaar heb ik de strijd opgenomen tegen een gast die hier ongewenst is.
Zonder vooraankondiging heeft hij zijn plek ingenomen en wel vaak precies rond een polletje irissen.

Ik wist eerst niet wat het was, ik dacht nog aan een bamboesoort, maar na enig speurwerk blijkt het Polygonum Japonicum of "Japanese Knotweed" te zijn, of met de nederlandse benaming: Japans of Chinees knoopkruid.

Als er één plant is die een groeispurt aan de dag legt is het wel dit moeilijk uit te roeien onkruid.
Ondanks de droogte groeit het in hoogte wel zo'n vijf centimeter per dag!

Ik ging verder met mijn speurwerk op het internet.
Soms is het zo dat een plant toch goede kwaliteiten heeft.
Bijvoorbeeld als verfplant.
Wat blijkt? Je kunt er blauwe tinten mee verven. Maar ook geel en groen.
Het lijkt te mooi om waar te zijn.
Hoe moet ik er mee verven, moet ik met het blad aan de slag, de stengels of de wortels.
Daar vond ik geen goede antwoorden op.
Vaak blijft het bij wat algemene opmerkingen over het gebruik van een plant als verfleverancier en meer ook niet.

Uitproberen ga ik het niet, ik heb het druk genoeg met uitroeien van deze ellendeling.
Vanaf morgen is de oorlog verklaard aan deze infiltrant die het gemunt heeft op de uitroeiïng van mijn irissen.

De strijdbijl in de vorm van mijn superscherpe schoffeltje, staat al paraat.

Wij hebben een paaslammetje!!!

2011-04-23T18:05:00.000-07:00

Twee logjes vlak na elkaar.
Ja wat moet ik anders als ik niet naar bed kan?
Aflammeren is zoiets als je vlees in Croma braden "u moet er wel even bijblijven" was destijds de reclame slogan.
Het lam is geboren en de Wensleydale Longwool moeder (het is Belle) doet het goed.
De placenta is er ook al uit dus ik verwacht eigenlijk geen andere lammetjes meer van deze moeder.

Het ramlam is een flinke knaap. Grote lange poten, behoorlijk zwaar en hij is al wezen drinken.
Ik heb de antibiotica uit voorzorg al gegeven.
Daarna ging hij fluks bij zijn mama de smaak van het smerige goedje wegspoelen met een slok biest.

De bovendeur van de stal heb ik op een kier gezet.
Je zal maar net geboren zijn en dan zo'n relatieve koude nacht in moeten, brrrr.
Meteen stress bij de zwaluwen. De bovendeur van de stal is hun aan- en wegvlieg route.
Daar moest ik dus weer een oplossing voor verzinnen.
Ik heb maar een andere deur open gezet. Gelukkig begrepen de vogels mijn bedoeling en ze zijn nu weer in de relaxte modus beland.

Van Croma kom ik op het boterlam.
Vandaar de foto van het lammetje van boter, hier te zien op het kiekje.
Het is eenvoudig te maken met behulp van een vormpje van blik of van hout.
Een goede kookwinkel voorziet u van een dergelijk malletje.
Twee rozijntjes als oogjes en een stengeltje bieslook als halsbandje.

De halsband is voor dit lam nog toekomstmuziek.
Eerst maar eens groter groeien.
Met de volle melk van de moeder moet dat goed gaan lukken!

Mijn geplande ontbijt wordt morgen wellicht een brunch.
De roomboter met croissantjes bewaar ik maar even voor de tweede paasdag.
Als Bonnie en Betty ten minste niet gaan aflammeren morgennacht, want dat moet ook nog gebeuren.

De kleuren van appelbloesem

2011-04-23T14:03:00.000-07:00

Ondanks dat de appelbomen zo verwaarloosd zijn, bloeien ze met volle overgave.
Die bloei duurt altijd maar kort en het valt me dit jaar op dat het helemaal snel gaat.
Vorige week was er nog niets te zien.
Moet je nu eens kijken, een boom helemaal vol met blommetjes.

Het ruikt ook zo lekker....
Zeker 's avonds als ik in het donker de honden nog even uitlaat en de laatste emmers water verschoon voor de ooien en hun lammeren.
Eigenlijk zou je je bed buiten moeten zetten.
Je valt dan in slaap in een geparfumeerde nachtlucht.

Ik heb, om de overvloedige blommenpracht visueel te bewaren, maar snel een foto gemaakt.
En toen dacht ik "ik zal eens een mooi kaardvliesje maken".
Dat kan nu veel gemakkelijker en sneller, want ik heb een electrische kaardemolen met een extra fijn beslag.
Superhandig voor het snel mengen van fijne wol en andere vezels.

Zo gezegd zo gedaan. Als grondtoon heb ik witte Nieuw-Zeelandse merinowol gebruikt.
Twee kleuren roze merino en een tintje appelgroen.
Een tikje zijde en bamboe voor wat glim.
Ik ben benieuwd wat het wordt als het gesponnen is.
Het eerste klosje is al vol.

Het tweede klosje kan vanavond of vannacht ook nog wel vol komen.
De reden daarvoor is dat Belle erg onrustig is.
Snuffelen in het stro, ongedurig, lammetjes wegduwen die haar in de weg lopen, graven in het strooisel...
Kortom er is waarschijnlijk een bevalling op komst.

Vandaag is Truus de mier mijn rolmodel... (tuut, tuut tuut, tuut)

2011-04-20T15:12:00.000-07:00

"In het zweet des aanschijns, zult u uw brood verdienen".

Soms zijn de dagen zo druk, dat ik van voren niet meer weet dat ik ook nog van achteren leef. Vandaar dat ik nu even op mijn derriére zit!

Vandaag ben ik begonnen met de wolwas.
Neen, geen truitjes die gaan gewoon in de wasmachine.
Het wolwasprogramma doet de arbeid.
Maar ruwe wol van het Devon and Cornwall Longwool schaap, dat moet op de hand.
Met een speciale aanpak!
Het is supervet, touwachtig en als je het goed wast, dan wordt het echt wat.
Eerst gaan er keteltjes water op het gas. Het sop moet goed heet zijn.
Dan gaan er twee flinke eetlepels soda, een eetlepel biotex groen en een scheutje dubro citroen in de afwasbak.
Ondertussen pluis ik de lokken uit. Dat moet want anders blijven de lokken aan elkaar plakken.
Heet water in de afwasbak, wol erbij en roeren. Halfuurtje laten staan en dan heel vaak en veel gaan spoelen.
Daarna gaat het in de slacentrifuge en mag het buiten drogen.
De zon doet zijn best. De UV straling is een goed bleekmiddel.

Tussendoor doe ik even snel de mail.
De contacten met de schapenhouders moeten nodig worden aangehaald, iedereen heeft het warme weer in de bol. De schapen moeten wat eerder uit de jas.
Er komt weer veel wol aan binnenkort, dat moet straks ook weer worden uitgezocht.
Ik denk er nog maar niet aan.....

Met een kop koffie naar buiten.
Oh nee, dat kan niet, de tafels heb ik net in de olie gezet.
Die kunnen er weer een zomerseizoen tegen.

Ik vraag aan echtgenoot of hij spinazie heeft gezaaid in de kas.
Het antwoord is dat het nog niet is gebeurd.
Dat is dan nu aan de late kant, het kan beter buiten in de volle grond.
Maar de moestuin is nog niet gespit.....
Het onkruid groeit prima ondanks de droogte en sommige ongewenste elementen staan al in bloei. Hier en daar zijn de eerste zaadpluizen al te zien!
De schoffel en de spitvork worden opgediept uit de schuur.
Met donderend geraas komen alle werktuigen uit hun ophangstellage zetten.
Ik spring op tijd opzij, bezeer me aan de kloofmachine.
Oh ja er moet binnenkort ook hout worden gekloofd. Daar moet ik nog even notitie van nemen.

In de moestuin begin ik met forse tegenzin.
Spitten is niet mijn favoriete klus en het is zwaar werk.
Maar het knapt wel op!
Mijn nieuwe schoffeltje doet het uitstekend, lekker zo'n scherp schoffelblad.
Poes Mies ligt op de afvalberg te soezen in de zon.
Aan de andere kant van de haagbeuk die de moestuin scheidt van het weiland kijken vier schapen toe hoe ik tekeer ga.

Er gaat een lampje bij me branden.....
Schapen zijn prima grasmaaiers.
Ik hoef alleen maar een hekje open te zetten en de schapen gaan het gras kortwieken.
Dat scheelt weer een maaibeurt, de molshopen worden platgetreden en de grasmat wordt ook nog eens bemest.

Na het spitten loop ik terug naar de keuken.
Ik heb een prachtige prei meegenomen.
Overmorgen preitaart? Meteen een boodschappenlijstje maken.
Zijn de winkels eigenlijk wel open op Goede Vrijdag?
Ik dacht van niet... Morgen maar boodschappen doen.

Het avondeten is nog niet klaar.
Ha, dan kan ik mooi nog even twee kunststof tuinstoelen boenen.
Ze zitten onder een fikse algenaanslag.
Per stoel verbruik ik een schuurspons, een literfles azijn en een emmer water.
De boodschappenlijst wordt uitgebreid met de items die ik zojuist heb verbruikt.

Na het avondmaal ga ik weer achter de e-mail aan.
De woltransacties zijn bijna allemaal rond.

De boodschappenlijst is af.
Tanden poetsen en naar bed!
(ik heb een beetje spierpijn)

Heibel met hoveniers

2011-04-19T14:05:00.000-07:00

Telt u even mee?
Een Jonathan, een Elstar, een Groninger Kroon, een oude appelboom waarvan ik de naam niet weet, een Conference en een Gieser Wildeman.
Zes fruitbomen dus. Het is een hele verantwoordelijkheid!

Het uitzoeken was al een klus op zich, niet iedere appelsoort valt in de smaak, ze moeten ook nog een een beetje bewaarbaar zijn en elkaar kunnen bestuiven.
Omdat ik er weinig verstand van heb, maar fruitbomen wel in een boerentuin horen, won ik advies in bij de hovenier twee dorpen verderop.

Hovenier Hans kwam langs.
Hij werd op slag verliefd op de oude appelboom die middenin de tuin staat.
De boom is waarschijnlijk tachtig jaar oud.
"Tja die boom heeft flink achterstallig onderhoud" concludeerde de groenman.
"Hij zit vol met waterloten en die moeten eruit".
De boom bleek ook nog eens een wanstaltige vorm te hebben door een tak die er niet hoorde en op schofthoogte van een duitse herder, aan de stam ontsproot.
"Die tak die moet er ook af" vertelde de hoveniermeneer.
Hovenier Hans ging een paar weken later na twee maal de afspraak verzet te hebben, uiteindelijk aan de slag.
Het was gelukkig een koud voorjaar, want zoveel weet ik wel van het snoeien van fruitbomen, je moet er niet te lang mee wachten anders is de sapstroom al op gang gekomen en bloedt de boom dood. Wat een naar idee......

Hovenier Hans kwam met een ladder, een motorzaag, beschermende kleding en goede moed.
Na een halve dag lag de halve boom in stukjes en beetjes op de grond.
Vermolmde delen, takken, takjes en houtmot.
De beste delen hout verzaagden we tot hapklare brokken voor de houtkachel.
Helemaal tot bovenin de kroon van de boom was hovenier Hans niet gekomen, de ladder was te kort.
De waterloten zaten daar nog steeds....

In hetzelfde jaar belde ik omstreeks december weer met hovenier Hans.
Ik wilde een afspraak maken voor een nieuwe snoeibeurt.
Ook de jonge aanplant moest gekortwiekt worden om zo een goed "gestel" te krijgen voor een stevige boom die ook een eeuw mee kan.
Ja ik ben een optimist!
Hovenier Hans werkte niet langer voor zichzelf maar was ingelijfd in een soort van "joint venture" van tuinvakbekwame lieden.
Onze fruitbomen zouden ingepland worden in de agenda van de hovenier.
Het leek potdomme wel alsof ik een afspraak moest maken met een medisch specialist.
De dame die ik aan de telefoon kreeg, deed zo arrogant, het leek nét alsof ze een nieuw beroep had uitgevonden, namelijk de professie van "herbarisch secretaresse".

De maanden verstreken en inmiddels was het alweer maart.
Waar bleef hovenier Hans???
Ik belde op zijn mobiele nummer, hovenier Hans was op een welverdiende vakantie!!
Eerder had hij geen tijd gehad, want in januari werkte hij niet en in februari was hij een week op wintersport geweest.

Eind maart kwam hij eindelijk langs, "tja het is wel wat laat voor het snoeien van fruitbomen" was zijn opmerking.
"Ik zal zien wat ik kan doen", ik vroeg of hij ook nog iets kon doen aan die waterloten in de kroon van de oude boom.
"Nee, dat doe ik niet, het is me veel te hoog" zei hij.
Knip, knip, daar gingen wat kleine takjes van de jonge fruitboompjes.
Uiteindelijk was het nog geen halve vuurkorf vol.
Weinig voedsel voor de houkachel.
De rekening was wel volumineus! Negentig euro en dat voor een kleine twee uurtjes werk.
Ik begreep opeens dat die vakanties natuurlijk ook betaald moesten worden, de herbarsich secretaresse ook en natuurlijk ook haar vakanties.
Ik gun iedereen immers een weekje of meer vrijaf.

We besloten om een andere hovenier de opdracht te gunnen.
Het werd hovenier Eric, iets dichterbij en hij deed het liefste fruitbomen, vertelde hij. "Dankbaar werk mevrouw", "die oude boom moet u koesteren en die jonge dingen, ach die moet u begeleiden in de groei".
"Mooi hoor dat u nieuwe fruitbomen aanplant" "de toekomst is toch boompje groot, plantertje dood, ha ha ha".
Dat is een waarheid als een koe en hoveniershumor, maar ik heb er vrede mee, het is ook wel een mooi beeld.
Ik laat toch wat achter voor de komende generaties.
Bloei in het voorjaar, een kroon van bladeren in de zomer waar je heerlijk onder kunt zitten en fruit als toetje in het najaar.

Met de afspraak dat hij ons zo snel als mogelijk zou terugbellen voor een afspraak, wachtte ik af.
Tot ik bijna een ons woog.

Eindelijk daar was hovenier Eric.
Een megaladder, een motorzaag, een zeil om onder de bomen te leggen "zo kan ik het afval sneller afvoeren" en goede moed, begon het werk.
"Wie heeft die oude boom gesnoeid mevrouw?" Ik zei dat een erkende hovenier de klus de voorgaande jaren had gedaan maar noemde geen namen. De wereld is klein en je weet maar nooit wat voor ellende daar weer van komt....
"Er zit een partij waterloot in die boom, daar lusten de honden geen brood van".
Ja dank je de koekoek, dat had ik ook al geconstateerd.
Er werd veel werk verzet, de oude appelboom zag er opeens toonbaarder uit en de andere fruitbomen droegen voor het eerst hun vruchten.
Ook hovenier Eric had dankzij ons een vruchtbare maand.
De rekenig bedroeg bijna het tweevoudige van die van hovenier Hans.
We zouden in het bestand van dit bedrijf worden opgenomen en we zouden vanzelf gebeld worden in het nieuwe jaar.
We spaarden vast voor de ongetwijfeld gepeperde rekening die ons in het volgend jaar ongetwijfeld te wachten stond.

Maar neen, geen telefoontje, geen e-mail en geen respons op onze telefoontjes.
We konden inspreken op een bandje van het antwoordapparaat, maar we werden niet teruggebeld.
Hovenier Eric was vast op vakantie en lag in een tuinstoel misschien wel te dromen over zijn zakelijke rekening.

De fruitbomen hebben inmiddels vertakkingen die er niet horen, één van de perenbomen staat ondanks de vakkundig aangebrachte steunpaal, zo krom dat de toren van Pisa er qua scheefheid niet aan kan tippen.
De waterloten in de anonieme appelboom, zitten er weer volop....

Volgend jaar gaan we met "beunhazen" in zee.
Jonge jongens die ook klussen doen bij de fruitbomenteler vijf dorpen verderop.
Dan maar geen erkende hovenier.
Het moet niet zo worden dat het zo iets wordt als "plantertje groot, boompje dood".

Kaalheid is geen keuze....

2011-04-16T13:55:00.000-07:00

Deze week was auteur Jaap Huisman te zien bij "Pauw en Witteman".
Hij heeft een boek geschreven over kaalheid en wat er aan te doen is.
De titel: "kaalheid is een keuze".
Ik moet direct toegeven, de schrijver (en onderhoudend verteller) ziet er beter uit met volle haardos dan zonder!
Het optreden van hem op de late avond in het gespreksprogramma, kwam als een teken aan de wand....

Kaalheid is voor de mens weliswaar misschien een keuze, voor schapen ligt dit toch wat anders!

Jorien onze oudste Wensleydale, is de moeder van drie jonge spring-in-het-jonge-lammer-verblijf en oma van een ramlammetje en een ooilammetje.
Tel daarbij de twee "zwarte" boys maar op van moederooi Claire en je hebt het grut compleet. Ten minste dat wat nu in de peuter- en kleuterafdeling huist.

Jorien is inmiddels een wat oudere ooi. Haar zwangerschap heeft veel van haar gevergd.
Maar dat weerhoudt Jorien niet van een niet aflatende zorg om haar nakomelingen, in directe of geheel niet directe lijn.
Ze is een geboren verzorgster en de lammeren mogen op haar klauteren, haar gebruiken als springplank en als trampoline.
Het deert haar in het geheel niet.
Gisteravond zag ik dat er wel drie lammeren bovenop haar rug stonden te dansen en behendigheidsspelletjes vanaf haar lijf deden.
Hup, een aanloop, een sprong, landen op de rug van Jorien en neerkomen in het verse stro.
Wat een lol!!! "Walibi World"is er niets bij.

Maar al dat gespring, gehops en het afzetten op de rug van Jorien, heeft een keerzijde.
De rug van oma is nu kaal... En niet zo'n beetje ook.
Mensen, het ziet er niet uit, het is een landingsbaan geworden, letterlijk en figuurlijk.

Ze schijnt er gelukkig geen last van te hebben.
De huid ziet er goed uit, maar het is geen gezicht!

Met de laatstgeboren lammeren gaat het allemaal goed.
Na een doorwaakte nacht, zie vorig logje, is het ramlammetje weer terug op stal bij zijn moeder en drinkt goed bij mama.

Zelf heb ik een dag moeten bijkomen na een doorwaakte nacht met flesjes geven om het half uur.
We hebben nu een band met elkaar, als hij me ziet komt hij direct naar me toe en komt hij eventjes zien of ik iets in de aanbieding heb.
We voeden hem nog een beetje bij. Maar het is niet echt meer nodig.
Zijn zus doet het ook prima!

Bij alle lammetjes zie je de krullenvacht van dag tot dag groeien.
Dat belooft wat voor de toekomst!
Een volle vacht, een gordijn van lokken en mooie wol.
Van kaalheid is voorlopig geen sprake.

Shit happens.....

2011-04-13T16:13:00.000-07:00

Ik heb nachtdienst!
U vraagt zich misschien wel af wat ik weer zo laat op bed doe, het is nu al bijna drie uur, maar soms heb je geen keuze.

Vandaag, of eigenlijk gisteren, is Beatrix bevallen.
Daar had ik al meer dan een week op gewacht want ze had een fikse uier (cupmaat dubbel D) en haar " blije doos" was behoorlijk opgezwollen.
De bevalling ging voorspoedig.
Eerst werd er weer een ramlam geboren. Een bijzonder uit de kluiten gewassen heerschap met een brede kop en poten waarmee hij meteen kan steltlopen.
Geen gezicht!
Gelukkig hij kon de lange latten ook nog eens snel gebruiken en dook al meteen onder zijn moeder. Ha, dat ging goed!
Tot zover geen zorgen...
(Wacht maar tot u het verdere verloop leest)

Even later kwam zijn zusje ter wereld. Een pienter ding die ook al zo fluks het gebruik van de pootjes doorkreeg.
Sterker nog, ze is een geboren balletdanseres. Ze maakt prachtige passen door het stro en als het Nationaal Ballet zou komen scouten, dan maakt ze een grote kans op een interne balletopleiding aldaar.

Na nog enkele malen de moeder met kroost te hebben geinspecteerd en geconstateerd hebbende dat het allemaal wel goed ging, hebben we de bovendeur van de stal opengezet.
Dat was nu nét iets te voorbarig.
Wat we niet wisten was dat het ramlam een e-coli infectie onder de leden had.
We behandelen alle verse lammeren op aanraden van de veearts met antibiotica, maar dat doen we meestal na een paar uren.
Nu waren we net te laat!
De relatieve kou deed ook nog een lelijk schepje bovenop de ellende en we konden een onderkoeld ramlam bij de moeder vandaan vissen.

Hup naar binnen, biest maken, wiegje klaarmaken, kruiken erin en een hevig rillend lammetje begon voor zijn leventje te vechten.

Echtgenoot gaf het flesje met biest op schoot, op de bank.
Weliswaar met het lammetje in een badlaken gewikkeld, maar het ramlam begon met een diarree aanval die zijn weerga niet kende.
Echtgenoot zat onder, de bankhoezen ook en het lammetje had een compleet ondergescheten achterzijde.

We hebben een hondenbench, formaat duitse herder, binnen gezet en het lammetje wat niet meer in het wiegje wilde blijven erin gezet.
Grote opwinding bij de honden en poes Mies!!!
Met zijn allen zaten ze rond de bench. Het ramlam keek zijn ogen uit.

Het is verbazingwekkend hoe snel een lammetje opknapt.
Hij schreeuwt moord en brand en er moet om de drie kwartier waterige melk in.
Te veel melkpoeder in de oplossing, leidt weer tot extra poeperitis en we moeten zorgen dat hij heel veel vocht binnen krijgt.

Hij heeft inmiddels al zijn tweede benchverschoning achter de rug.
Hij is provisorisch gewassen met een kletsnatte handdoek en ik hoop dat hij van huis uit een dag- en nachtritme heeft.
Vooralsnog lijkt het er niet op!

De wasmachine draait op een kookwasprogramma.
De e-coli bacterie is een bacterie die een ieder bij zich draagt, maar een teveel van de bacteriebeestjes kan ook weer leiden tot narigheid bij de mens.
En dat kunnen we nu even niet gebruiken.

De volgende lammeren worden nu direct na de geboorte voorzien van een shotje antibiotica.
Dan maar even kiezen voor direct ingrijpen en niet wachten tot ze zijn opgedroogd en al lekker lopen rond te huppelen.

Iede jaar leren we meer en meer over de lammerij.
Met de e-coli bacterie hadden we gelukkig nooit eerder van doen gehad.
Nu wel en dan is het de vraag van "hoe komt het" en "hoe gaan we dit volgend jaar voorkomen".

Helaas kun je lammeren niet "pottytrainen".
Ach en als dat wel zo was, dan waren we nu al door ten minste drie grootverpakkingen toiletpapier heen geweest.

Black and white

2011-04-12T15:40:00.000-07:00

Even twee fotootjes van moeder Claire en haar twee zwarte zoontjes.
Alhoewel.... u zier er maar eentje.
Ramlammetje nummer twee is een eigenwijs vehikel. Hij heeft "wanderlust".
Hij stiefelt het hele kleuterverblif door op zoek naar een rustig plekje om heerlijk te gaan liggen soezen.
Ik kan hem geen ongelijk geven!
Moeder Claire is zeer luidruchtig en mekkert met een behoorlijk zware basstem haar ongenoegen uit over de hele situatie.
De hoeveelheid voer vindt zij te weinig.
Nondedju, er gaat een zak schapenbrok per dag door, plus nog een derde baal kuilvoer!
Ze hebben het misschien wel veel te goed.....

De zwartjes doen het prima. Hun pelsjes zijn nu grijzig-zwart en hun poten en koppies zijn diepzwart.
Het karakter hebben ze van hun mama. Ze houden zich op afstand van de verzorgers.
Dat wordt nog wat als deze heertjes bekapt, ontwormd en verzorgd moeten worden.

Marjan, de opppas van Kate tijdens onze vakantie afgelopen jaar, stuurde ons een leuke ansichtkaart. Met een wit en een zwart lammetje. Met een toffe tekst: "ieder huis heeft een zwart schaap nodig".
Hoe waar! Marjan bedankt!!!!

Met de andere lammtjes gaat het ook goed.
We zijn nu in de "behendigheidsfase" aanbeland.
Dat wil zeggen dat ze hun moeders of tante's gebruiken als klimrek en springtoestel
Daantje, het vernoemde ramlammetje, drinkt stiekem bij zijn moeder.
Daarnaast laaft hij zich aan de flesjes.
De grootste lammeren staan al mee te eten van de brokjes, dat kan ook want de tandjes zijn al aanwezig en het vermalen van de harde "bix" gaat zonder enige moeite.

Nog een paar weken en ze mogen gaan dollen in de wei.
Nu maar hopen op een paar fikse regenbuien, zodat het gras fiks gaat groeien.
Natuurlijk moet die regen 's nachts vallen. Dat is het mooiste.
Een lekker temperatuurtje overdag en een verkwikkend en groeizame buitjes nachts.

Een plotselinge bevalling....

2011-04-11T13:31:00.000-07:00

Soms worden lammetjes zo plotsklaps geboren dat je het bijna met je even met je ogen moet knipperen om er zeker van te zijn dat het echt gebeurd is.

Gistermiddag kwam Liesbeth langs, u weet wel, onze "Hof" fotografe.
"Hof" is haar achternaam en ze kiekt er hier ter plekke nogal eens lustig op los.
Als ze tien minuten langer was gebleven dan had ze een geboortereportage kunnen maken.
Maar daarover later meer...

De ooien die nog moesten aflammeren staan sedert zaterdag gelukkig op stal.
Kees O. onze hoevenbekapper en vaste scheerder, was bereid om ons te helpen om de weerspannige dames, binnen te zetten.
Kees is stevig, stoer gebouwd en kan die honderd kilo wegende Wensleydale ooien wel aan.
Hij pakt ze bij kop en kont en parkeert ze zonder er enige woorden aan vuil te maken (zonder vloeken en tieren) in de kraamstal.
We hebben namelijk een kraamstal en een peuter- en kleuterafdeling.
En passant heeft hij nog enkele dieren die buiten blijven, bekapt.
Het was al weer hard nodig.

Voordat de ooien naar binnen konden, heb ik de deel verder opgeruimd.
De caravan moest naar buiten om plaats te maken voor het peuter- en kleuterverblijf.
Rob en Angelique hebben ons geholpen met de laatste loodjes en het buiten zetten van de sleurhut.
Lieve broer en schoonzus, jullie zijn onmisbaar en mijn dank is erg groot.

Goed, nu weer terug naar zondagmiddag.
Liesbeth en ik stonden bij het afscheid nemen nog even te kijken bij de zwangere dames.
Ik had mijn twijfels over de dracht van één van de ooien. Ze was nu niet bepaald breed en had nauwelijks "uier".
Meer dan een "A-cupje" was het niet.
Teruglopend van Liesbeth's auto, kwam ik weer langs de stal.
De smalle ooi (Cato) lag in een hoekje, kop omhoog gericht en ze lag te persen!!
Ik keek nog eens goed naar haar achterkant toen ze weer ging staan en ja, daar zag ik toch een vliesje hangen... Even later een vochtblaas en toen ik snel handdoeken ging halen, voor "je weet maar nooit" kwam er heel snel een lammetje.
Cato keek er zelf erg van op, maar ze deed precies wat van een jonge en nieuwe moeder verwacht wordt.
Het lammetje werd volledig schoon gelikt, gelukkig het kwam in de pootjes en even later stond het bij moeder Cato.
Het drinken ging nog niet zo goed. Dus hebben we snel een zakje biest opgelost.
Na de biest had het kleine meidje zoveel pep gekregen dat ze zelfstandig door het gordijn van lokken van Cato, de tepel kon vinden.
Cato en de kleine meid staan nu in een apart deel van de kraamstal.
Wel zo rustig want Cato is een stresskip.

Met de andere lammetjes gaat het goed.
Het ramlammetje wat met de fles wordt grootgebracht, heeft nu een naam.
Hij heet Daan! En hij is vernoemd naar spinvriendin Anda.
Anda heeft mij recentelijk Groningen laten zien en dat was erg leuk!
Ter ere van haar en als dank, heb ik de letters van haar naam door elkaar gehusseld.

Nu nog even goed gaan nadenken over alle andere namen.

Genetische grabbelton

2011-04-06T15:47:00.000-07:00

Verderop leest u meer over de aanleiding van de titel van dit stukje.
Maar eerst de inleiding, dat maakt het spannender!!

Tjeetje alweer zo'n prachtige lentedag! Het kan niet op.
Blijkbaar hebben de ooien er dan zin in. Ze gaan aan het bevallen.
Het komt bijna nooit op een gelegen moment.
Echtgenoot kwam er een klein uurtje voordat hij een avonddienst moest gaan werken en nog moest douchen, ook tot deze conclusie.

Toen hij de schapen buiten ging voorzien van brokken en kuilvoer, lag daar een lammetje.
Gelukkig stond zijn moeder erbij. Het probeerde al op te staan en was nog drijfnat van het vruchtwater.
Gelukkig deden de warme zonnestralen en een fikse wind wat opwekkend werk.
Echtgenoot kwam mij roepen en ik rukte twee versgedroogde aflammerhanddoeken uit de droger.
"Ja. één handdoek is wel genoeg" luidde het commentaar.
Tja, stress is slecht voor de onderlinge verhoudingen en echtgenoot is onder tijdsdruk niet op zijn best.

Hoe vang je een moederschaap die voor het eerst mama is geworden?
Met rust, kalmte en overredingskracht en een list.
Tja die eerste twee zaken hadden we even niet in huis. We bezonnen ons dus op een list.
Maar deze moeder gaf zich niet zo gemakkelijk gewonnen en koos de veiligheid van de kleine kudde. Temidden van haar collegaatjes, plopte ze er zowaar nog een lammetje uit!

We werkten de list uit. We plaatsten vier lammerhekjes tegen het hekje aan waarmee je in de achtertuin kunt komen.
Lammetje één legden we in dit hokje en lammetje twee tilde echtgenoot op.
De tweede handdoek kwam erg goed van pas!!
Langzaam achteruit lopend met het lammetje steeds in het zicht van de jonge moeder, kwam de ooi gelukkig mee.
Toen was het nog een kwestie van heel voorzichtig de ooi in het hekwerk manouvreren en snel de hekken sluiten.

Lammetje één tilde ik weer op en ik liep met mekkersokje nummer één, richting stal.
Met een tegenstribbelende ooi er achteraan die aan een halsband vastzat.
Hup deur van de stal open, lam erin, ooi erin en lammetje twee ophalen.

De stress was nu alom merkbaar!
Nelly met haar tweespan, Binkie die bij Nelly vertoeft en Jorien achter een afscheiding van lammerhekjes met haar drieling, het feest wat compleet.
Het was een pandemonium aan gemekker, geblaat (en de Wensleydale's hebben een zeer diep geluid) en een onderlinge stoelendans om de beste plekjes.
Ik heb het even laten begaan. Soms moet je een keuze maken en dan is het beter om de moeder eerst te laten bijkomen van de schrik.
Gelukkig toonde Nelly zich weer inschikkelijk en Binkie is een schat van een ram die gewoon in een hoekje gaat liggen en zich bezig houdt met het knuffelen van de kids van Belle.

Na een uurtje ben ik hekjes gaan plaatsen rond de jonge, verse moeder en haar twee zwarte lammeren.
Ja u leest het goed, ze zijn zwart! Met dien verstande dat ze nu ze zijn opgedroogd, zwart met een grijze ondertoon zijn.

Hoe kan dit??
De moederooi, Claire, is een product van een Wensleydale ram en een Gotland ooi.
Ze ziet er qua uiterlijke kenmerken uit als een Wensleydale maar is wat kleiner en wat meer gedrongen. Ze heeft ook een opvallende witte snoet en heeft niet zoals de Wensleydale's een blauwe snuit.

Als je zo als wij een verloofde uitkiezen voor haar, dan heeft zij het maar te doen met wij wij voorhanden hebben. En dat was Binkie.
Nu zwerft er aan haar vaderskant weer een bruine of zo u wilt een zwarte Wensleydale ram rond. Het kan niet missen of de opa van Claire, Herman, heeft zijn sporen bij deze lammeren nagelaten.
Het is ons nog nooit gelukt om zwarte lammeren te fokken.
Met deze twee knulletjes hebben we dan ook een mijlpaaltje bereikt.

Overigens is mama Claire helemaal geschikt als moeder. Ze doet het uitstekend en de twee knulletjes hebben nu al ronde buikjes en doen hun eerste springoefeningetjes.

Ter illustratie ziet op de bovenste foto een Gotland schaap en op de onderste kiek een koppeltje zwarte Wensleydale schapen.
Ik ben benieuwd naar de vachtjes vanuit deze genetische grabbelton!!!

De twee zorgenlammetjes

2011-04-05T15:44:00.000-07:00

We zijn alweer een aantal dagen verder.
De lammetjes die tot nu toe geboren zijn, vijf levende bij twee moeders, doen het gelukkig nu redelijk tot goed.

Op de bovenste kiek ziet u het ramlammetje wat als eerste de wereld kwam verblijden met zijn komst.
Ik moet nog even nadenken over een naam. Het moet met een D beginnen.
Donald? Darius? Dirk? Dries? Darryl? Darren? Deugniet?
Ik weet het nog niet. Het is wel een leukerd. Maar als je er veel met omtut, omdat het zorg nodig heeft, ga je je hechten en vind je ze al snel erg schattig....

Hij is een echt flesselam aan het worden. Moeder Jorien vindt hem ook wel leuk en verzorgt hem wel, maar melk geven aan hem?
Nee dat nu ook weer niet.
Hij zuigt blijkbaar anders dan de twee zusjes.
En daar is Jorien niet van gediend.
Je hebt die toestand al snel als je een lammetje even weghaald bij de moederooi.
Het eerste contact en het eerste zuigen is erg van belang.
Het geeft de hechting tussen ooi en lam.
Gelukkig doet ze niet lelijk tegen hem. Want dat kun je ook nog meemaken.

Zus één die vlak na het rammetje het stallicht zag, doet het erg goed!
Ze is goed op gewicht en springt al een beetje rond.
Zus twee, op de onderste foto, doet het redelijk net zo als het ramlammetje.
Voor haar is het kiezen van een naam niet zo moeilijk.
Ik heb haar al "De Dolle Dame" genoemd. Ze heeft me met haar gemekker de eerste nacht dat ze hier in huis in het "wiegje" lag, goed uit de slaap gehouden.
Ze heeft een rompertje aan. Het geeft iets extra warmte. Zo'n rompertje kan bij meidjes, want die plassen netjes van achteren en niet uit hun buik waar het piemeldingetje zit.
De babylingerie in kwestie wordt bij rammetjes dan drijnat en dat werkt de warmtewinst dan weer tegen.

Dierenarts Folkert is maandag langsgeweest.
Hij kwam voor pa Binkie. Die liep kreupel. Een hardnekkig hoefprobleem was de oorzaak.
Het was gelukkig snel weer te verhelpen met spray, antibiotica en nog wat hoefwegsnijden.
Binkie was nét bekapt, maar het hoorn groeit bij hem zo snel dat er weer een gedoe met zijn ene voorpoot ontstond.

Binkie stond uiteraard apart, gescheiden door lammerhekjes, van de moeders Nelly en Jorien en hun respectievelijke kroost.
Maar dat vond hij maar niks.
Hij voelde zich vandaag al zo goed dat hij over de hekjes is gesprongen, de idioot! Hij lag heerlijk te knuffelen met zijn kids.

Dierenarts Folkert kwam op tijd! Want het rammetje werd in de ochtend "minnetjes"
Het diertje lag slapjes in een hoekje.
Het rammetje bleek een e-coli bacterie infectie te hebben.
En als er één lam over de dam is waar het een infectie aangaat, dan is de kans groot dat ze het allemaal hebben.
Alle lammetjes hebben nu een kuurtje met spul om dit tegen te gaan.
Ze vinden het afschuwelijk en schuimbekkend zoeken ze hun heil bij de moeders.

De "teller" staat nu op twee ramlammeren en drie ooilammeren.

Schrik niet van de layout van dit berichtje.
De peecee is nagekeken bij de peeceedokter. Maar opeens werken vele fucties anders...

Het lentegevoel....

2011-04-03T12:23:00.000-07:00

Gisteren, zaterdag 2 april dus, was het goddelijk weer.
Zon, hoge temperaturen en wat krijgt een mens daar energie van zeg!

De deuren op de deel gingen "los" -drents voor "open"- en ik ging voor de tweede maal op rij de deel flink opruimen.
Ik had weer eens last van schoonmaak- en opruimkriebels.

Het was hard nodig. De hele winter hadden we allerlei zooi gewoonweg laten slingeren.
Manlief is daar een klein beetje beter in dan ik, maar we zijn allebei een ster in het troep niet wegdoen.
Vaak komt dat omdat we te weinig ruimte hebben in de "kliko", ten minste, dat excuus verzinnen we voor onszelf....

Hup daar gingen alle zakken wol die nog niet is uitgezocht, naar één kant van de deel.
Lege doosjes, voor het verzenden van bestellingen, haalde ik uit elkaar en vouwde ze allemaal netjes in twee grote dozen.
Glaswerk in tassen, dat gaat morgen naar de glasbak.

Manlief deed tuinwerk. Hij is begonnen in de kas.
Er stonden zowaar nog zes kropjes sla die de winter hebben overleefd.
Weliswaar overwoekerd met muur(t), maar dat was snel verwijderd.
De dames Jorien en Belle en ram Binkie die allen op stal staan, hebben zich aan de muur(t) tegoed gedaan. Het is ontzettend vitamine C rijk.

Nelly en Jorien hadden dusdanig uiervorming dat het gaan liggen, ernstig veel moeite kostte. De vracht inwendige lammetjes, zat ook in de weg.
Binkie staat op stal omdat er iets is met zijn voorpoot.
Hij kan er niet op staan.
De veearts moet nog komen.

Terwijl we de muur(t) gaven en stonden te kijken naar het tevreden geschrans, werden we verrast door twee laag overvliegende gevederde straaljagers.
Juist, de zwaluwen zijn weer terug!
Dat is een bijzonder moment.
Volgens mijn informatie zijn het familie's die feilloos de plek waar ze geboren en getogen zijn weer weten terug te vinden.

De avond begon te vallen. Hoe het kan weet ik niet, maar ik heb een voorgevoel voor naderende geboorte's...
En ja hoor, rond acht uur 's avonds ontdekten we een slijmspoor aan de achterkant van Jorien.
De beide dames waren bijzonder onrustig.
Wij proberen dan ook kalm te blijven, maar het is niet altijd gemakkelijk.

Na middernacht was er opeens het eerste (ram) lam.
Een brede snoet, net als zijn moeder.
Maar hij kwam niet echt lekker op gang. Dan gaan we aan de slag met droogwrijven en daar heb je heel wat badhanddoeken voor nodig.
Jorien was er mee in haar nopjes.
Flats, daar lag nummmer twee, een meidje die al meteen probeerde op staan en op zoek ging naar de tepel.
Het rammetje kwam maar niet in de pootjes. Het is dan zaak om wat te gaan doen.
Hij moet drinken om kracht te krijgen om vervolgens op te kunnen staan en beheersing te krijgen over zijn spieren.
Dus oplosbiest gemaakt, het ging er mondjesmaat in.

Druk waren we ermee en zonder dat we nog enige baringsweeën of activiteit van bevallen zagen, was daar nummer drie. Weer een ooilam.
Ook die had opstart problemen.

Uiteindelijk hebben we de twee zorgenlammeren, mee naar binnen genomen.
Daar is het warmer en verliezen ze geen kostbare energie aan het zichzelf warm moeten maken.
Twee wasmanden dienden als "wiegjes". Twee van die puppykleedjes (vetbed) erin en de lammetjes hebben we ingebakerd in vierdubbel opgevouwen dekbedovertrekken.

Ondertussen vond ook Nelly dat het haar tijd was.
Het Wensleydale Longwool schaap kent nauwelijks aflammerproblemen. Gelukkig maar, want we kwamen bijna handen tekort...
Opeens stond er een lammetje bij moeder Nelly.
De tweede liet wat langer op zich wachten.
Maar ook dat ging erg goed.
Helaas was lammetje nummer drie niet levensvatbaar. Het zag er raar uit en kwam al dood ter wereld. Dat is altijd sneu. Al die energie van de moeder om een lam te laten groeien, is dan voor niets.

Ik maakte weer een bedje voor mezelf op de bank.
De kookwekker zette ik op 90 minuten om daarvan wakker te worden en weer een plumpje opliesbiest in de lammetjes te gieteren.
De twee lammetjes lagen in hun respectievelijk wiegjes. Geen gezicht, die grote oren en die "blauwe" snuitjes erbovenuit. Het zijn net mini-ezeltjes.

Het ooilammetje was een gulzige drinkster. Het ramlammetje deed wat minder zijn best.
Ik besloot nog even te gaan slapen.
Maar daar had het meidje geen boodschap aan.
Luidkeels protesteerde ze. Ze wrong zich los uit haar "bedje" en ze wilde staan.
Tja, dan maar naar mama. Voor de zekerheid heb ik haar weer een rompertje aan gedaan. De overgang van de warmte van de woonkamer naar de koude stal is anders wel heel erg groot.
Er hangt wel een warmtelamp, maar toch.

Jorien was erg blij met de hereniging.
Het ooilammetje ging eens zien of ze goed kom staan en lopen.
Na twee minuten lukte dit en ze volgde het voorbeeld van haar zusje, de tepel van mama was wel erg aantrekkelijk.

's Ochtends hebben we ook het rammetje bij Jorien gezet.
Gelukkig accepteerde Jorien het feit dat er weer een handenbindertje bij was gekomen.

Stom genoeg hadden we geen lammermelk ingekocht. Meestal halen we een kilootje op voorhand voor "je weet maar nooit".
Mike v.d. M. bood uitkomst. Hij is al door de lammertijd heen en we konden wat oplosmelk komen ophalen.
Het ooitje heeft geen enkele belangstelling. Maar we hebben al gezien dat ze bij Jorien drinkt. Daar kan geen kunstmelk tegenop.
Het ramlammetje vindt het wel lekker. Hij drinkt wat uit het flesje. Maar we denken dat ook hij af en toe lebbert bij mama.

Mama Nelly doet het goed met haar kids. Dat is een hele zorg minder....

Uit ervaring weten we dat de eerste dagen cruciaal zijn.
We hopen op goed weer, warmte doet ook een hoop.

Helaas voor de zwaluwen maar de deur blijft nog even dicht!
Ze stellen hun "lentegevoel" maar even uit.

Kleiendraad is dealer van Louët!

2011-04-01T13:59:00.000-07:00

Ja, het is dan zover...
Kleiendraad is officiëel dealer geworden van de spinnewielen de spinaccesoires en de kaardemolens.

Oei, ik ben er zo trots op.
Na ruim dertig jaar spinervaring op de Louët spinnewielen, verkoop ik dan nu de oerdegelijke maar ook bijzonder practische artikelen uit de "stal" van Louët.

Met de Louët S10, het standaard model van deze nederlandse firma uit Lochem, maakte ik kennis op mijn opleiding tot aktiviteitenbegeleider.
Op "Huize Norel" in Epe werd ik geschoold in allerlei soorten van handvaardigheid, textiele werkvormen, keramiek, houtbewerking en "vlakke technieken".

Onder de bezielende leiding van docente Angéle, maakte ik kennis met wolverwerking.
Het spinnen op een echt wiel viel me nog niet mee....
Het werd "bungy-jump touw".
Na vele pogingen ging het steeds wat beter en werd ik wol- en spinverslaafd.

Nu geef ik zelf al jaren les. De verslaving geef ik van harte door aan mijn cursisten.

In al die jaren heeft de firma Louët ook niet stil gezeten.
De Louët S10 veranderde steeds iets van vorm en uitvoering en er kwamen (en gingen) vele andere types spinnwielen uit de fabriek uit Lochem.
De S10 bleef. Het werd een bestseller, die wereldwijd verkocht werd.
Die populariteit is niet voor niets, de S10 en veel andere type spinnewielen van Louët zijn echte toppers.

Omdat de vraag van cursisten naar een (nieuw) wiel zo groot werd, besloot ik om maar eens contact te zoeken met Louët.
Het werd een leuk gesprek met een aardige medewerkster.
Ik kan en mag hun producten verkopen en de vraag rees meteen of ik ook op de dealerlijst wilde op hun webpagina. Nou dat liet ik me geen twee maal vragen.
Ja natuurlijk wil ik met Kleiendraad op de lijst!!
's Avonds stond ik al tussen de andere verkopers.

Nu zit ik me een slag in de rondte te werken om al die producten op de website van Kleiendraad te plaatsen.
Naast de overbekende S10, zijn er nu de Julia, de Victoria en de kaardemolens en wat extra accesoires.

Kleiendraad is weer een stukje gegroeid.

De fotootjes hierboven zie je op de site van Louët, www.louët.nl

Wol spinnen in kleur

2011-03-29T14:30:00.000-07:00

Afgelopen donderdag kwamen er twee leuke dames voor de spincursus "kleur".

Toen het spinnen van wol in de jaren zeventig van de vorige eeuw, zo "hip" was, had men nog niet zoveel mogelijkheden als heden ten dage.
Men kon kiezen uit wol van een heideschaap ( brrrr priktruien) of de wol van het witte of blauwe texelse schaap.

Natuurlijk waren er fanaten die wegbermen afstruinden op zoek naar fluitekruid, boerenwormkruid of kilo's uienschillen verzamelden.
De wol werd dan geverfd op de plantaardige manier. Maar je bleef vaak in je keuze beperkt tot groene of gele wol. Het moet maar nét je kleurtje zijn.

Tegenwoordig heb je veel meer keuze.
En die keuze is enorm. Allereerst kunt u met de gekleurde merinowol die er bij Kleiendraad in 67 tinten is, heel goed uit de voeten.
Met behulp van de kaardemolen ( of als u geen kaardemolen heeft, de kaardeplankjes) kunt u naar hartelust wol mengen en mixen met weer andere vezelsoorten.
Voor glans en glim kunt u dan ook nog zijde of bamboe toevoegen.
Het resultaat ziet u op de onderste foto. Een mooi draadje wat lijkt op een boom met wat mos... Tja de inspiratie is overal te halen.
Ga wandelen en neem een camera mee, maak een kiek van datgene wat u mooi vindt en ga aan de hand van de foto kleuren mengen. Wedden dat het resultaat prachtig mooi wordt!

Een andere methode is het om en om spinnen van kleur en witte, bruine of grijze wol.
Het effect is minder "gemelangeerd" maar vaak ook erg mooi. En je hebt er geen kaardemolen of kaardeplankjes voor nodig.

Het werd een bijzonder leuke en gezellige dag.
Mevrouw Greet en mevrouw Anda hadden het naar hun zin en keerden huiswaarts met kleine strengetjes gekleurde wol.
De spinhobby heeft zo nog meer mogelijkheden gekregen en dat smaakt naar meer...

Verbindingsperikelen.....

2011-03-28T12:36:00.000-07:00

Lieve mensen, ik was onthand, onmachtig en desperaat....
Vanaf vorige week woensdag kon ik via de e-mail en het internet, geen contact meer maken met de buitenwereld....
Wat ben ik toch afehankelijk geworden van de nieuwe media!

Er zit linksonder in mijn peeceescherm een icoontje, u kent het vast wel.
Twee beeldschermpjes met daarin een blauw pijltje wat aangeeft dat je verbinding met de buitenwereld intact is.
Helaas, daar kwam vorige week goed de klad in.
Het blauwe pijltje ontbrak!!!
Nu, dat komt wel vaker voor en dan doen we iets met de "instellingen".
We maken dan nieuwe "draadjes" met de buitenwereld.
Dat bleek opeens niet meer te werken.

Aan de overkant van de Smilder Hoofdvaart, was men met een kastje aan het werk.
Als argeloze internetgebruikers dachten we nog even dat ons probleem tijdelijk zou zijn.
Niet dus!

We zochten via de telefoon contact met de KPN.
Het is heel wonderlijk en hoe het kan vraag het me maar niet, maar zij kunnen u (en ons) precies vertellen waar het euvel zit.
Knap hoor! Maar wij hebben bij zoveel expertise altijd onze bedenkingen.
Vorig jaar hadden we ook al een dergelijk akkefietje.
Het zou "aan ons" liggen, of beter gezegd, aan onze aansluiting, maar het bleek een foutje van KPN te zijn.
Geconditioneerd als wij op onze beurt weer zijn, haddden we nu dan ook onze twijfel aan de diagnose van de KPN. Het werd in medische termen "een slecht nieuws gesprek".
(Ik overdrijf schromelijk, maar dat is voor het verhaal weer net iets leuker.)
Ons modem had nu echt en heel definitief de geest gegeven, het plastieke kastje met de inwendige hoogtechnische software, was gaan hemelen.....
Ja, ja dacht ik. Het zal wel, vorig jaar bleek het ook al aan hun "kastje" te liggen. Alle reden voor twijfel.

Een vriendelijke medewerker van de KPN, verzekerde ons dat de volgende dag het nieuwe modem per TNT (ooit een familielid van de KPN, die tijd heb ik nog meegemaakt) zou worden bezorgd.

De vrijdag passeerde... We zagen de TNT bus aan de overkant al rijden, het teken dat hij op zijn ronde geen pakket voor ons had.
Geen TNT busje aan deze kant van de vaart, geen vrolijke TNT knul en de moed zakte me in de schoenen.

Dat werd dus weer bellen met de KPN. "Ach wat vervelend voor u" en "wij gaan het modem nu versturen", luidde het relaas van een KPN mens.
Het werd mij zwaar te moede, mede door de opmerking dat het nog "wel enkele dagen kon gaan duren". Ja daar word je niet vrolijker door.
De stoom kwam me inmiddels uit de oren, ik wrong mij in de handen, ik wenste iedere KPN medewerker een kerst zonder pakket!

Zaterdagochtend stopte de TNT bus. Zoals ik al schreef, het is een leuke knul die de pakketten hier bezorgd. Nu kon ik hem wel zoenen. Dat heb ik maar niet gedaan ik kon zijn moeder wel zijn. Ik zou nog een slechte naam krijgen hier "op de streek".

Volgens E. moest het een fluitje van een cent zijn.
"Zo gepiept" klonk het vrolijk. Een beschrijving voor dombo's met dyslexie werd bijgeleverd.
Kleur op kleur moest met stekkertjes worden aangsloten. Een kind kan de was doen.
U raad het al en u voelt het al aan uw water....
Het werkte niet!
Het blauwe pijltje bij het icoontje van de internetverbinding, bleef hardnekkig ROOD.

Ik zag de spreekwoordelijke leeuwen en beren alweer op mijn pad.
Boze klanten. Dat ten eerste, het niet kunnen beantwoorden van mijn mail.
Het niet kunnen doen van de admisistratie, het is ten slotte ook weer belastingtijd.
Ik moest nog iets uitprinten voor de accountant.
Inmiddels had ik voor het slapen gaan, een hele dierentuin op mijn pad.
De roofdieren voerden de boventoon in mijn gedachten, het bleef niet bij leeuwen en beren.

Vanochtend heb ik dan ook Danny P. gebeld.
Hij is de "crack" op het gebied van computers, internet en mobiele telefoon.
Als beginnend ondernemer is hij zeer klantvriendelijk en onmisbaar.

Na tien minuten wist hij het euvel te verhelpen....
Het nieuwe modem werkt!
Ik kan weer mailen, internetten en administreren.

Danny, je bent een kanjer!

Lol met plastic schijfjes

2011-03-22T16:17:00.000-07:00

Ons frisbee seizoen is nu echt van start gegaan....
Dat betekent dat we met een aantal honden helemaal uit ons dak gaan met de plastic schijfjes.

Ik kan u verzekeren dat er bijna niets leuker is dan een gemotiveerde hond, een handvol met frisbees en de hulp van de weergoden....

Op de eerste kiek ziet u Pat. Bijna elf jaar oud, maar een enthousiast frisbee vanger!

Op de tweede foto ziet u Seanan, hij heeft het ook ontdekt....
Voor ons een ontdekking dat ook deze hond helemaal dol is op de frisbeesport.
Zijn passie ligt nog in het "doodmaken" van het schijfje, maar dat trainen we er nog wel uit.

Foto nummer drie en vier laten onze Lucy zien...
Ze gaat aanstaande zondag op voor de "distance". Fingers crossed!!

Van wolvezels tot een (h)echte draad

2011-03-19T14:04:00.000-07:00

Vandaag was de "kick-off" voor het nieuwe spincursusseizoen.
Spinnen is echt hartstikke hip en de aanmeldingen om een cursus te volgen, zorgen ervoor dat ik de cursusdagen al snel vol heb geboekt.

Het spannende is dat je als docent nooit weet wat je te wachten staat.
De cursisten op hun beurt weten dit natuurlijk ook niet dus met zijn allen springen we in het diepe van de ervaringen en het leren.
Ik leer van iedere cursist, ik schaaf altijd gaande weg het "onderwijzen" weer wat bij. Ik kijk naar mijn eigen onvolkomenheden en pas weer wat aan.
De cursisten steken hopelijk voldoende van mij op om verder te kunnen met wellicht een nieuwe hobby.
Kortom op zo'n dag maken we samen een "reis" ik in dingen die ik nog kan verbeteren en de cursusnemers weer in het leren wolspinnen.

Vandaag was een positieve dag.
De zon scheen, het was mooi weer en we hadden er allemaal zin in.
Goede zin is een eerste vereiste!

Mevrouw J. en mevrouw A. arriveerden beiden vlak na elkaar en we konden aan de koffie.
Mijn zelfgebakken cake was niet goed gerezen, eerste leerpuntje voor het nieuwe seizoen, ik moet mijn baktechniek verbeteren!
De cake smaakte er niet minder om!

We beginnen de dag altijd met het kaarden van wol. En passant kan ik meteen wat vertellen over goede en geschikte wol.
Het met de hand kaarden middels de kaardeplankjes is een heftig werkje!
Spierkracht, daar komt het op aan en niet teveel wol tussen de kaardplankjes stoppen, want dan wordt het helemaal een onmogelijk werk.

De kaardemolen komt vervolgens aan bod. Dat gaat al wat gemakkelijker!
Uiteraard heb ik op voorhand al wat wol gekaard en kan men daarmee straks aan de slag. Het werken met wol zo uit de pluk of vacht is voor beginners niet zo gemakkelijk.

Dan gaan we verder met de uitleg over het spinnewiel en de onderdelen ervan.
Ik zie dat het de cursisten soms al duizelt....
Het is ook wel erg veel informatie die ik over ze uitstort.

Na het "droog" trappen op het wiel, probeer het wiel maar eens rond te krijgen en steeds in dezelfde richting, gaan we echt aan de slag.
Het moet er nu echt van gaan komen.

Vandaag had ik te maken met twee natuurtalenten!
Na enkele minuten zag ik dat er, na uitleg van mijn kant, zowaar een heuse draad ontstond!!!
Oei, dan ben ik zo trots, niet op mezelf, maar wel op de cursisten die het zomaar doen. Het is net alsof je je kind voor het eerst fietsen leert en je spruit de eerste meters "los" fietst. U kent dit gevoel vast wel!

Als je je kind leert fietsen, is het van belang dat je je kind even loslaat....
Dat doe ik ook! Ik ga dan lunch maken.
De eerste tobberijen en moeilijkheden met de draad en het wiel heb ik hopelijk goed uitgelegd en de cursist moet zich even zien te redden. Dat levert vaak goede en nieuwe inzichten op bij de lesklanten.

Na de maaltijd gaan we weer verder. Opeens doemen er nieuwe problemen op...
Andere problemen doen zich voor, draadbreuk, te veel "twist", het draadje niet meer terug kunnen vinden op de spoel, kortom veel leerervaringen.

Halverwege de middag hadden deze twee dames al twee klossen redelijk volgesponnen.
Dan komt het "twijnen" aan de beurt, oftewel het samenvoegen van twee draden.
Dan heb je als je getwijnd hebt, opeens een heus garen!!

Hierboven ziet u de resultaten van een dag spinnen.
Heel mooi! Ik ben trots op de garentjes en ik heb een goed en positief gevoel over de dag.

Da dames gingen moe, maar voldaan naar huis.

"Ik zou je het liefste in een (doosje) lijstje willen doen..."

2011-03-17T13:54:00.000-07:00

Onze "hof" fotografe, namelijk Liesbeth van den Hof, timmert als onderneemster goed aan de weg.
Naast haar werk als fotografe van dierenportretten (en de fotografie van keramiek voor Kleiendraad) is Liesbeth ook webwinkelonderneemster geworden.

Elk dier, lief mens, of bijzonder moment in het leven van mens en dier is een mooi lijstje waard. En wat is er logischer om naast de fotografie ook lijsten aan te gaan bieden. Kortom, een goede formule!!

Vandaag is www.lijstjes-enzo.nl online gegaan.

In de komende tijd worden de "virtuele winkelschappen en winkelplanken" hoogstwaarschijnlijk gevuld met nog meer aantrekkelijke artikelen.

De titel van dit logje verwijst naar een versje van de onsterfelijke Annie M.G. Schmidt.
Zoek het maar eens op op het internet, het is een mooi en alleszeggend gedichtje...

Soms heb je iets om naar uit te kijken....

2011-03-16T15:07:00.000-07:00

"Wolmensen" bloggen zich een slag in de rondte.
Van de ene weblog kom je al snel op de andere weblog en zo kom je de hele wereld rond.
Een goedkope wereldreis ligt op je te wachten.
Je maakt het wel en wee mee van de lammetjestijd van sommige schapenfokkers.
De wondere wereld van de verfpan met plantaardige middelen om de wol te verven.
Het nieuwste garen van diverse spinners en nog veel meer.
En passant vertelt de schrijver of meestal de schrijfster, je van alles over het leven in soms verre uithoeken van de wereld. Heel leuk, het is een beetje "gluren bij de buren" maar dat mag, sterker nog de webloggers schrijven niet voor niets zo veel en vaak zo leuk.

En soms stuit ik als lezer, op iets waar ik heel blij van word.
In juni van dit jaar komt er een nieuw en zeer veelbelovend boek uit.
Het gaat over (wol) vezels, de bruikbaarheid ervan en het staat vol met prachtige foto's.

(Ik snap overigens nog steeds niet alle inns en outs van dit blogprogramma en kan dus geen links plaasten. Misschien dat iemand me op weg kan helpen???)

Mag ik hier een beetje reclame maken? Ja dat mag ik want ik denk dat dit boek een aanrader is voor al die wol en schapenmensen.
Dus in juni ga ik meteen bestellen en ik heb nu al volop voorpret.

Geluk oftewel Mazzel.......

2011-03-11T14:05:00.000-08:00

Soms heb je van die dagen....
Ze beginnen en eindigen gewoonweg goed.
Een perfecte wandeling in het bos. Mooi weer, dus jas open en je lekker laten koesteren door het warme zonlicht.
Zes honden om je heen. Ze hebben het allemaal vreselijk naar het zin.
De baas zingt een deuntje, er is toch niemand in de buurt en ze heeft wel zin in een lolletje. Dus wel drie maal een potje frisbee!!

's Middags komt spinvriendin Anda. Leuk, ze gaat weer aan de spinnerij en we praten bij en hebben lol.
Ze is blij met een complete vacht Swifter kruising Texelaar. En ik ben blij met de vriendschap met Anda.

De telefoon ging, volkomen onverwacht belde Willeke, de eigenaresse van Mazzel.
Mazzel is een pup uit het eerste nest van Kate en Pat.
En Mazzel doet zijn naam eer aan. Hij is een "lucky boy".
Hij woont in een tópgezin met leuke kinderen en dito bazen.

Gek genoeg heb ik de afgelopen week aan Mazzel gedacht en aan zijn gezin en aan Willeke. Zij maakt namelijk prachtige schilderijen....
Ik stond voor een lege muur en dacht aan het werk van Willeke.
Toeval??? Ik weet het niet.
Willeke zei dat ze juist op de sterfdag van Mór zo aan ons heeft gedacht.
Ze wist niets van het ziekzijn van Mór, maar haar gedachten waren opeens bij ons.

We hadden al jaren geen contact meer, het verwaterde wat.
Zo gaat dat in een mensenleven.
Dat nu juist de "draadjes" zo worden aangehaald, is frappant.

Mazzel komt logeren! Ik kijk er nu al naar uit, ik heb iets met dit hondje.
U raadt het al, "draadjes"!!!!!

Zo ziek als een hond (of twee honden)

2011-03-10T12:08:00.000-08:00

Het lijkt erop dat we in een periode van ziekte zitten met de honden.
Na Mór's ziekte en overlijden, zijn we nu in een periode beland waarin de keukenrollen en de dweil paraat staan.
Zowel Jolee als Lucy zijn "aan de kots".
Lucy al een paar dagen lang en vanmiddag is heeft ze eventjes de dierenarts bezocht om een prikje te halen tegen de misselijkheid.
Jolee is vanavond begonnen met het omkeren van haar maag....

We denken dat we de aanleiding wel weten.
Sedert een aantal dagen is onze achterbuurboer weer begonnen met het uitrijden van de geitenmest.
Mensen, de lucht is onbeschrijfelijk.... Het trekt door het hele huis heen.
Ook de buren klagen steen en been. Ik ben zowaar blij met de hoosbui die hier vanavond is losgebarsten.

Die poep heeft voor Jolee en Lucy, een geweldige aantrekkingskracht.
Ook al vermaan ik, in een onbewaakt ogenblik, hebben de dames toch kans gezien om er een hap van te nemen.

Ik weet niet wat voor verderfelijks er in geitenmest zit, maar wat ik wel weet is dat ze hier op het schapenveld ook wel eens een keutel eten. En daar worden ze nooit ziek van...

Lucy is nu weer wat opgeknapt en toont weer interesse in Mies de kat.
Jolee ligt als een vaatdoekje op de bank.

Ik hoop dat ze weer snel uit de ziekenboeg geraken.

Arbeidstherapie

2011-03-05T15:25:00.000-08:00

De beste methode om je geest te verzetten is werken!
Echt, dat helpt!
En laat nu nét afgelopen week scheerder en veehandelaar Johan B. langs gekomen zijn om een verse lading Blauwe Texelaar wol af te leveren....
Werk aan de winkel dus. Al die vachten nemen namelijk een enorme plek in in het stalletje. En het stalletje hopen we binnenkort nodig te hebben voor de schapenmoeders en hun kroost.

Hup, schort aan, handen uit de opgestroopte mouwen en aan de slag met het uitzoeken van de wol.
De wasmanden staan in het gelid naast me, aan de andere kant staat een grote teil voor het afval.
Pluk voor pluk loop ik na.
Het nadeel van de winterscheervachten (want dat zijn deze vachten) is dat er veel rommel in zit.
En dan bedoel ik hooi en stroresten.
Logisch want de ooien hebben de laatste maanden veel hooi gegeten en op stal gaat er weer een aardige hoeveelheid stro tussen de wol zitten.

Met het radiootje aan is het best te doen. Helaas heeft het radiootje kuren...
Alleen Radio Eén doet het nog naar behoren en op zaterdag heb je dan te maken met heel veel sportverslaggeving.
Na heel veel schaats- en voetbalverslagen, heb ik het wel weer gezien, of beter gezegd, gehoord.
Het ceedeegedelte van het apparaat werkt allang niet meer.
Ik ga mezelf maar eens een kadootje doen aankomende week....
Ik koop een nieuw ceedeespelertje, schuin streepje, radiootje.
Ik vind dat ik best een oppeppertje kan gebruiken.

De foto hierboven is niet van vandaag, maar van anderhalf jaar geleden.
De vacht is ook van een Blauwe Texelaar. Kunt u eens zien hoe groot die zijn.

Een bedankje....

2011-03-03T15:05:00.000-08:00

Met mensen (en met dieren) heb je "draadjes" oftewel verbindingsstructuren.
Al die draadjes komen samen in, zoals dat in moderne taal heet, "een netwerk".
Ik zie dan bij het woord "netwerk" ook een weefsel voor me.
Ik heb vast veel fantasie.... (soms iets teveel van het goede)

Mijn netwerk bestaat uit heel veel mensen die ik veelal persoonlijk ken, maar vaak ook niet.
Ze laten via de mail weten dat ze ons sterkte wensen met het overlijden en het verlies van Mór. Soms doen ze het via een kaartje en soms via een berichtje op de weblog.
Dat is heel lief en heel attent, het is geweldig om zoveel reacties te ontvangen.
Bedankt lieve en aardige mensen voor al die steun.
Het helpt!

Op de foto ziet u een weefgetouw. Een prachtig apparaat.
Op het getouw ziet u een weefsel in wording.
Al die gekleurde draadjes staan voor aardige mensen die samen een weefsel of netwerk vormen.
Zo ziet u maar, in textiel zit veel filosofie!

Het draadje van het leven is doorgeknipt.......

2011-02-28T07:26:00.000-08:00

Met een dierbare heb je als mens "draadjes".
Een dierbare kan een mens zijn, maar net zo goed een huisdier.
Samen weef je van die draadjes een sterk weefsel. Het zorgt voor een verband tussen je dierbare en jezelf.

De dood knipt alle draadjes door. Flarden van het weefsel zijn de herinneringen.

Met Mór ging het nadat het nierspoelen gestopt was, niet meer goed.
We waren terug bij af en haar conditie was nog slechter dan een ruime week geleden.

We maakten een afspraak voor vandaag bij de dierenarts.
Dokter Eva was weer terug en we hebben besloten om Mór los te maken van het leven.

In de auto op weg naar de dierenartspraktijk wist ik al dat ze om 15.20 uur zou overlijden. Zo gebeurde het ook. Er was slechts een klein zetje nodig om haar te verlossen van het leven wat nu een opgave en een lijdensweg voor haar werd.

Mór is thuis, ze ligt in een mand naast me.
De andere honden komen steeds langs om te kijken en te snuffelen.
De dood is voor hen ook duidelijk anders dan het leven.

Morgen gaan we Mór wegbrengen naar het crematorium.
Dat is een moeilijk moment, je weet dat je nooit meer het lijfje van je hond ziet.

Mór was onze eerste hond. Een hond die ons leven totaal veranderd heeft.
Al snel volgden er meer collega Border Collies.
We maakten kennis met schapen, besloten voor de honden te verhuizen naar het platteland. Meer ruimte voor hen en de mogelijkheid om eigen schapen te houden.
Ik begon mijn eigen wolbedrijf, zonder Mór en zonder schapen, was dat nooit gebeurd.

Ondanks alle verdriet, zijn we enorm dankbaar dat we Mór zo lang bij ons hebben mogen houden en zo intens van haar genoten hebben.
Van Mór hebben we heel veel geleerd, wat zullen we haar missen....

De handwerkbeurs

2011-02-27T14:07:00.000-08:00

Dollen in Zwolle....
Met spinvriendin en collega spinjuf, Marjolein van www.puurlana.nl , had ik een afsraak om samen naar de handwerkbeurs in Zwolle te gaan.
Even kijken naar alles wat handwerkend Nederland zoal bezig houdt.

Marjolein zou met de trein uit de hoofdstad komen.
En omdat auto één hier ter plaatse nét uit de revisie kwam (je weet maar nooit of de reparatie helemaal goed is gegaan) en auto twee ook niet geheel betrouwbaar is, besloot ook ik om gebruik te maken van de diensten van de NS.
Natuurlijk had de NS besloten om juist dit weekend baanvakonderhoud te gaan plegen.
Vanaf Meppel werden we dan ook in bussen verder getransporteerd.
Ik zat door alle dampende mensen (het was nogal mistig en het regende een beetje) in een ondoorzichtige touringcar.
Sardientjes in het spreekwoordelijke blikje zijn er inderdaad niets bij.
En dan te bedenken dat toeristen zich vrijwillig naar zonbestemmingen laten vervoeren in een dergelijke bus.

Het was al druk in de trein, de bussen reden af en aan naar Zwolle en op het station was het een gekkenhuis.
Marjolein en ik hadden afgesproken bij de Brasserie op het station.
Tussen alle vijftig plus kapsels en Hans Anders brillen ( mag ik rustig zeggen want ik heb ook een dergelijke bril), haalde ik Marjolein er zo uit!
Enhousiast zwaaiend zat ze al te wachten achter een kopje koffie.

We gingen te voet richting IJsselhallen alwaar de beurs gehouden werd.
Er wordt wat af gehandwerkt in ons land!!! Het was echt megadruk en schuifel de schuifel liepen we langs de kraampjes.
Het sardientjesgevoel bekroop me alweer.

Wat hebben we een hoop gezien. Heel veel borduurpakketten, spinnewielen, viltwol, viltpakketjes, knopen, wol, wol en nog eens wol.
Breipennen, nog meer breipennen, naaimachines, viltmachines, draaddoorhalers, quiltlapjes en lappen aan de meter en nog veel, veel meer.

De toppers voor ons beiden op de beurs waren de stands van Trikoo en die van Storm op Zolder. Mooi aangekleed en andere producten dan die heel veel worden aangeboden.
Want op zo'n beurs is veel van hetzelfde...
Bovendien staan de concurrenten zo fijn vlak bij elkaar.

Bij Trikoo heb ik echt prachtige garens gezien. Storm op Zolder had ook veel moois en veel natuurlijke tinten.

We zijn allebei lid geworden van Textiel Plus. Na inzage van hun uitgaven was ik snel overtuigd, dit is mooi. Textiel als uitgangspunt voor Kunst (ja met een hoofdletter).
Een aanrader voor iedereen die inspiratie kan gebruiken.

Na een aantal uren slenteren en de drukte en het geroezemoes op zo'n beurs, had ik én platvoeten en was ik echt doodop.
Marjolein hield het ook voor gezien. Zij ging Zwolle nog even in om naar een theater kostuum te gaan kijken waar zij aan meegewerkt had.

Ik heb weer ideetjes opgedaan voor de webwinkel en daar gaat aan gewerkt worden.
Ik wil het assortiment gaan uitbreiden met huisgekaarde vliezen in diverse tinten en met diverse vezelmixjes.
Doordat ik sedert twee weken een perfecte elektrieke kaardemolen met extra fijn beslag heb, kan dit nu.
Ik kan bijna niet wachten om ermee te beginnen, maar het is wel erg druk met alle bestellingen.
Vandaag heb ik stug doorgewerkt en ga morgen weer door.
Tja een vrouwenhand en een paardentand dienen nooit stil te staan.

Leef mee met Mór op de IC (deel vier)

2011-02-25T11:20:00.000-08:00

Met Mór gaat het goed!
De foto's die u hierboven ziet, zijn een kleine week geleden gemaakt door Liesbeth, onze "hof" fotografe.
U ziet vooral op de tweede foto, een ingevallen koppie.
Daar is verandering in gekomen. Morrieboot heeft nu een dikkere toet.

Het is lastig om Mór te overtuigen van het feit dat ze nog niet mee kan naar het bos...
Wij willen dat natuurlijk ook erg graag, maar het is nog niet verstandig.

Vandaag belde de dierenarts die Mór behandeld heeft.
Ze was benieuwd naar Mór en hoe het nu ging.
Gelukkig was ook zij positief. Wel is het zaak om Mór op de brokken te houden.
Dat gaan we dan ook doen. Ik ben als de dood dat Mor een terugval gaat krijgen.

Van Rica, een trouwe volgster van de weblog, kreeg ik het advies om eens te denken aan anabolen. Doping voor onze hond. Geen gek idee! Dat hebben we vorig jaar met succes ingezet in de koude wintermaanden. Het was een beetje in het vergeetboek geraakt. Maar het is een goede mogelijkheid om het systeempje van Mór wat op te kalefateren.
Bovendien moeten we nu extra voorzichtig zijn met pijnmedicatie. Mór mag nog wel de tramadol, maar niet meer de meloxicam. Dit laatste middel is slecht voor de nierfunctie.
De anabolen peppen de hond op, ze zorgen voor meer spiermassa en het bewegen kan daardoor beter en gemakkelijker gaan.
Dierenarts Vera, vond het een goed idee en nu de oude rups weer is opgeknapt, gaan we aanstaande maandag voor een bloedtest en de anabolen.

Rica bedankt voor je meedenken!!

Verder was het een dolle week, ellende komt nooit alleen...
Partner Peugeot,gaf de pijp aan Maarten. Koppelingsplaten, dynamo en accu stuk.
"Ach dan weet je weer waar je voor werkt" verzuchtte Eduard.
"Maatje Peu" is ook weer in het land der levenden. De rekening volgt nog....

Morgen ga ik lekker een dagje uit, naar de handwerkbeurs met spin- en collega ondernemer Marjolein.
Zwolle, wij komen er aan!!! We gaan eens even een kijkje nemen bij de wolwinkeltjes.

Leef mee met Mór op de IC (deel drie)

2011-02-24T14:28:00.000-08:00

We zijn weer een paar dagen verder en we zijn gematigd positief!

Mór is sedert vandaag verlost van haar "levensdraadje".
Voor haar een hele opluchting en voor ons ook.
Het valt niet mee om een hond die zich steeds beter gaat voelen, in een mand te houden terwijl ze aan het draadje ligt.
Iedereen die wel eens aan een infuus heeft gelegen weet dat het geen pretje is.
Je bent beprekt in je actieradius en je moet met zo'n onhandige infuuspaal op pad, die wieltjes gaan alle kanten op.
Het voelt ook naar, het gaat een beetje irriteren, opzetten en soms ontsteken.
Ik was dan ook blij dat Eduard het infuus er vandaag uithaalde.
Ook geen pretje, want het was allemaal gefixeerd met hechtpleister.
"Piep-piep" zei Mór en gaf haar frustratie aan.

Gelukkig wilde ze sinds gisteren opeens eten! En wel BROKKEN...
We hadden een proefverpakking nierdieet meegekregen van de dierenarts.
Ik had er mijn twijfels bij.. Ikzelf ben geen voorstander van brok.
Teveel additieven, teveel koolhydraten en ander spul waar ik niet zo gek op ben.
Maar ja, Mór moet aangepast voedsel.
En, nog belangrijke, ze moest nu serieus gaan eten en niet meer een hapje van dit of dat.
Na ampele pogingen van van alles en nog wat, wat ze soms wel en dan weer niet at, dacht ik opeens aan het "proef"zakje.
Ach laat ik dat eens proberen, de schaar ging erin en Mór stak haar neus om de hoek van de mand.....
Een handvol brokken deed ik in een etensbakje, zette het haar voor en warempel, ze at in een mum van tijd het bakje leeg.
Er moet een verslavend stofje in die brokjes zitten want het gaat achter elkaar naar binnen toe.
Zo'n proefzakje is zo leeg, dus ik heb maar een twee kilozak gehaald bij de dierenarts. Kassa!!! Voor het bedrag wat je er aan kwijt bent kun je zeven honden ten minste een halve week laten "barfen" (vers voeren)
Natuurlijk heb ik dit graag over voor de oude rups.

Mór was vandaag alweer zo opgeknapt dat ze mee wilde naar het bos.
Dat gaat nog even niet, ze is nog zo slap als een vaatdoekje wat zijn langste tijd gehad heeft.
Mór zwabbert nog met haar achterlijf, ze is er nog lang niet, dus inspannende wandelingen zijn er niet bij.

Vannacht wilde ze op de bank slapen. Het viel me op dat ze er met weinig moeite opklom. Ondanks haar zwiebe, zwabberachterhand, kwam ze er zo op.
Zo daar lag madame, lekker op een hoog plekje, als roedeloudste heb je voorrechten.

Ik ben maar in mijn eigen bed gaan slapen. Na een paar nachten op de bank en korte uurtjes nachtrust was ik echt wel gebroken.

Mór is een oude taaie hond, haar draadjes met het leven zijn blijkbaar ijzersterk.
De afcheidsreportage bleek wat prematuur, maar we hebben wel hele mooie kiekjes!

Leef mee met Mór op de IC (deel twee)

2011-02-22T13:35:00.000-08:00

Mór is een patiënt die het de verzorgers niet gemakkelijk maakt.
Het begrip "dankbare patiënt", heeft ze niet uitgevonden.
Mij maakt het niets uit, zolang ze maar wat eet, goed drinkt, plast en poept, dan ben ik al heel tevreden.

De bijkeuken heeft ze voor gezien gehouden. Ze wilde er niet meer zijn en wilde bij de drukke soortgenootjes in de huiskamer zijn.
We hebben nu een hoekje gemaakt naast en half onder de eettafel.
De mand, opgemaakt met dekbed en badhanddoek, is een fijn plekje.
Bovendien zit er een mooi haakje (voor de kerstversiering) in het raamkozijn boven haar. Dat haakje dient nu voor de infuusvloeistofzak of fles. We hebben namelijk twee soorten. Eentje met alleen water met fysiologisch zout en bij de ander zit er ook extra glucose in. Het infuuslijntje loopt vanaf het raam naar Mór haar poot. Nu is het alleen een kwestie dat ze niets steeds gaat verliggen....
Dat gebeurt nog wel eens en dan ligt het levenslijntje ernaast.

Gisternacht heb ik op de bank geslapen, niet mijn favoriete "mand" maar voor een ziek huisdier neem ik enig ongemak graag voor lief.
"Joepie , de baas slaapt bij ons" Kate, Jolee en Nuala waren in alle staten van opwinding. Pat slaapt altijd al bij mij, dus voor hem was er weinig anders aan.
Gelukkig slapen Lucy en Seanan in een bench. Daar heb ik weinig last van.
Ik had mij goed en wel geInstalleerd op de bank, met een boekje en dommelde weg.
Daar kwam Mór al aan. Midden voor de bank ging ze in de ontlastingshouding zitten en pruttt, fruuuttt, flupflup daar kwam dunne derrie....
Dus keukenpapier pakken, opdeppen en dweilen met een verse emmer water met desinfectans.

Gelukkig de onderbreking van de nachtrust duurde kort en was eenmalig.

Het was erg vroeg dag vandaag... Kate besloot om me om zeven uur te wekken, dat doet ze met een fikse lebber over mijn gezicht. Lucy moest erg nodig plassen, Jolee liep ook al met zo'n smoeltje van helppppp ik moet echt heeeel nodig. Dus warme kleding aan en naar buiten.
Mór was er als een haas bij om zich ook naar buiten te begeven.
Meelopen met ons wilde ze niet en ze is in de tuin gebleven.

Het grote punt is nog wel het eten.
Vier plakjes gekookte kipfilet (naturel), gingen er vanochtend in.
Tussen de middag wilde ze niets. Geen rundergehakt, geen gekookte rijst, geen andere lekkere dingetjes.
Dan slaan de zorgen weer toe.
Ik verzon iets voor ons avondmaal. Na een geweldige drukke dag had ik geen zin meer in koken. Dus poffertjes uit een pakje. Geheel onverantwoord. Maar Mór vond ze wel heel erg lekker... Met poedersuiker! Meer dan vijf mocht ze er van mij niet hebben.
De maag is nog zwak, maar ik moet ook zorgen dat ze weer gaat eten...

Bij de uitdeling van de kipkarkassen, wilde ze mee naar buiten. Alle losse stukjes kip, heeft ze op.

Vanavond was het weer hommeles. Mevrouw Mór bliefde haar avondvlees niet.
Morgen maar weer iets anders proberen.

Vooral Jolee is erg lief voor Mór, ze gaat af en toe kijken en ze geeft Mór dan een likje. Nuala slaapt naast Mór haar mand.
Er is veel begrip voor de patiënte, maar de roedel krijgt ook de ruimte van mij niet om druk te zijn en streken uit te halen.
Mijn lontje is een beetje kort...

Leef met met Mór op de IC (deel één)

2011-02-21T12:54:00.000-08:00

Met Mór gaat het dus niet goed. Dat heeft u vast al gelezen.
Wij hadden ons al voorbereid op het definitieve afscheid en vandaag hadden we een afspraak gemaakt met de dierenarts (DA).

Alles wat je op zo'n dag doet is beladen. Je laat de hond uit voor een plasje.
Zou het de laatste keer zijn?
Mór at nu al dagen niet meer dus de grote boodschap bleef achterwege.

Ze lag, eenmaal weer binnen, stil in een mand. Het liefste in de bijkeuken.
Geen andere honden om haar heen. Het leek alsof ze al bezig was met versterven, ze dronk ook al bijna niet meer...

De rit naar de DA is dan lang. Je beseft je maar al te goed dat dit waarschijnlijk Mór haar laatste autorit is.
Flarden van herinneringen schoten door mijn hoofd. Kleine pup Mór, de eerste nacht bij ons thuis, haar weerspanningheid tijdens de puppenlessen.
Haar liefde voor het schapendrijven, haar malle dingen, haar weergaloze speurneus.
Ik had het goed te kwaad.....

Dan stap je de dierenartspraktijk binnen. Gelukkig waren we snel aan de beurt.
Voordat we binnen stapten hebben we haar nog even gewogen, 17,1 kilo schoon aan de haak. Dat viel niet tegen! In goede doen woog Mór altijd zo'n 20 kilo.

Vandaag hadden we dierenarts Vera. Net zo kundig als DA Eva en nét zo lief.
Mór werd uitgebreid lichamelijk onderzocht. Ze had geen koorts. Nog een pluspunt.
Wat te doen, Mór is niet in orde en de combinatie van vele factoren zoals ouderdom, het niet meer eten, bijna niet meer drinken en het niet kunnen innemen van haar pijnmedicatie, leiden tot een complexe situatie.

We besloten tot het laten doen van een uitgebreid bloedonderzoek.
We vermoeden nierfalen, maar dat kan vele oorzaken hebben.
Het "prikken van een bloedje" viel voor den drommel niet mee. Mór heeft ook eigenwijze aderen.... Gelukkig na een aantal pogingen is het toch gelukt.

Dan moet je een stief kwartiertje wachten op de uitslag. Het werd inmiddels druk in de praktijk. Zenuwachtige keffertjes en hijgertjes dreven mijn bloeddruk naar topwaarden.

Mór zocht steun bij mij en daarna bij E.
Prik, prik daar kwamen de waterlanders weer. Ik had me voorgenomen om stoer te zijn, maar het lukte me niet goed.

Eindelijk daar was de uitslag. Het was niet goed, maar ook niet heel erg slecht.
We kunnen nog iets proberen zei Vera.
Het devies is in dit geval "spoelen, spoelen en noge eens spoelen".
Dus Mór moet aan het infuus in de dierenartspraktijk.
Dat zag ik niet zitten.... Mór achterlaten daar, nee geen denken aan.
Stel je voor dat ze het niet zou redden, dood gaan zonder ons en in een niet vertrouwde omgeving. "An me nooit niet!"

Maar kunnen we dat thuis niet doen? Vroeg ik. Vera had inmiddels wel door dat E. wel wat van de materie snapte. Ze vroeg door en E. zijn werk bestaat uit infusen, infuussystemen, medicijnen geven en alles wat daarbij komt kijken.
Als doorgewinterde PVK (parktijkverpleegkundige in een megagroot verpleeghuis, doet hij niet anders.
Ik zag Vera overleggen met zichzelf....
Tja waarom ook niet zei ze en het licht ging op groen.

Mór kreeg een infuussysteem in haar poot.
Mooi omwikkeld met een blauw verbandje.
We kregen een tas met infuuslijnen, infuusvloeistof, infuusstoppertjes ( Mór mag 's nachts van het systeem afgekoppeld worden) heparine en primperid mee.
Nog in de praktijk kreeg ze haar eerste primperid shotje.
Dit middel dient tegen de misselijkheid.

Eenmaal thuis heeft E. Mór verder aangekoppeld aan het infuussysteem.
Ze ligt in de bijkeuken, de infuusfles hangt aan de stellingkast.

Wonder boven wonder, ze heeft geplast, zelfstandig gedronken en ze heeft driekwart bakje met zalm en vlees leeggegeten!!!
Dat is echt een mijlpaal want het niet eten was het grootste probleem. Als ze dat niet zou gaan doen, dan is het snel over.

En ze reageert weer op ons. Ze is alerter en kijkt weer eigenwijs uit haar ogen.

We zijn er nog lang niet. We houden nog steeds rekening met het feit dat we haar gaan verliezen.

De foto's heeft E. even snel genomen, Mór was er niet van gediend!
Nog een teken dat de oude eigenwijze Mór weer een beetje opkrabbelt.

Een naderend afscheid.... ????

2011-02-19T09:26:00.001-08:00

Vorig jaar maakten we deze foto van Mór. Zij is onze oudste hond en loopt al lang in "blessuretijd". Ze heeft arthrose al vanaf dat ze twee jaar oud was en we stoppen haar vol met pijnstillers. Zo ging het althans tot voor enige dagen geleden toen ze nog at. Een stukje brood met pindaas en pilletjes 's ochtends en "at dinnertime", de tweede portie pilletjes.

Maar nu gaat het niet meer goed... Mór eet bijna niet meer, en de pillen krijgen we er met geen stokken meer in. Bovendien zakt ze nu door haar achterhand en kan bijna niet meer overeind komen. Het aftakelen gaat allemaal in een heel rap tempo.

Vandaag hebben we Liesbeth www.borntowork.nl ,de fotografe gebeld. Liesbeth gooide haar agenda om en kwam de afscheidsreportgage van Mór maken. Dat viel niet mee, Mór is zo eigenwijs als het maar zijn kan en wil liever niet op de foto.
Wij zeggen gekscherend dat ze nog eigenwijs dood zal gaan....

Maandag gaan we naar de dierenarts en we houden er ernstig rekening mee dat ons niets meer rest dan euthanasie.

Met een plof weer terug op aarde.....

2011-02-17T13:05:00.000-08:00

Ik zoek steeds naar connecties, verbanden van dingen die met elkaar te maken hebben.
Of dat nu gaat over wasmachine's, hondjes, quilts of wat dan ook, het kan en mag allemaal!

Laat het logo van Visionhost, onze webhoster, nu nét het "draadje" zijn met het logje van de wasmachine..... Een soort van werdeldbol en daaraan verbonden, het niet werken van apparaten en aanverwante zaken. Vanavond was dus weer zover!

In het websysteem van Kleiendraad zit een mailinglist. Zo houd ik vaste klanten op de hoogte van aanbiedingen en nieuwe artikelen. Ik had net een nieuwe en aardige actie verzonnen voor de rest van de februarimaand. Namelijk verzendkosten voor slechts € 2,75 per basispakket van de TNT.
Eén klik op de knop "mailing verzenden" en het klusje is weer geklaard. Tja en daar begon de ellende.... Alle klanten hebben de mailing dus tien maal ontvangen. Dat levert weer een hoop hilariteit, irritatie en frustratie op in de zin van mails.
Van boos, tot aardig en alles wat er tussen zit. Aan mij de schone taak om alles weer in het reine te brengen met de klanten.

Goed en wel, ik heb dus meteen een mail gestuurd aan Visionhost. Nu maar hopen dat ze er iets mee doen...
Normaal gesproken ben ik heel tevreden met hun service, maar dit was een grote misser!!!

Mijn excuses aan alle klanten van Kleiendraad, het was niet mijn bedoeling om u te bombarderen met "spam"!